Σήμερα μου ζήτησαν να γράψω ένα παραμύθι για παιδιά.

Τι ξέρω εγώ από παιδιά?
Σάμπως ξέρω τίποτα από παραμύθια?

Το αστείο της όλης ιστορίας είναι (όπως όλοι λίγο-πολύ) έχω πει αρκετά “μη αληθή” πράγματα στη ζωή μου. Και μάλιστα ήμουν/είμαι καλός σε αυτό. Αλλά συνήθως δεν υπάρχει κάποιο “ηθικό” δίδαγμα, κάποια παραβολή πέρα από το προφανές. Πως χωρίς παραμύθια γινόμαστε απλοί, κοινοί ψεύτες.

Πως γράφεις ένα παραμύθι? Υποθέτω πως πρέπει να ανοίξεις καλά καλά την καρδιά σου, να κοιτάξεις μπόλικη ώρα στον καθρέφτη σου, για να δεις αν έχει απομείνει κάτι από το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Αυτό το παιδί που κρύβεις μέσα σου μάλλον θα πρέπει να μπει σε μια διαδικασία πρωτόγονης αντίληψης των πραγμάτων, μέσα από ήχους, μυρωδιές, χρώματα, και υφές. Ναι… υφές…

Παίρνεις όλο αυτό το συνοθήλευμα, το στραγγίζεις, και αυτό που μένει είναι αυτό που θα ήθελες να ακούσεις αν ήσουν πάλι παιδί.  Παίρνουμε τα παθήματά μας και τα γυρνάμε από την ανάποδη, τα δίνουμε στα παιδιά μας με τη μορφή αξιών και ελπίζουμε αυτό να πιάσει για να μην πάθουν και κείνα τα ίδια. Ίσως πέφτω παντελώς έξω.

Θα δείξει. Το σίγουρο είναι πως δε θα με χαλούσε καθόλου να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Έχω καιρό να με ψάξω, και όσο πιο διεξοδικά γίνει αυτό, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να δω τα σημεία εκείνα της ζωής μου στα οποία η φάση πραγματικά γαμήθηκε, και να τα γυρίσω από την ανάποδη να δω τι θα βγει.

Σ.

Είναι εξασφαλισμένο ότι το συγκεκριμένο κείμενο θα το διαβάσουν λίγοι. Ευτυχώς έχω να γράψω αρκετό καιρό και αυτό γιατί δεν έβρισκα νόημα σε αυτό που έκανα. Τώρα που το «ξαναβρήκα» είπα να πω και ένα ψέμα παραπάνω. Μισώ το δυτικό κόσμο. Μισώ το δυτικό τρόπο ζωής. Μισώ το γεγονός ότι έχω αρχίσει και γίνομαι μέρος αυτού του άθλιου στην κυριολεξία πολτού από απληστία ματαιοδοξία και γαμώ την πουτάνα μου μέσα. Έχω μια καλοκλεμένη ατάκα για το οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου και όπως κάθε ψεύτης που σέβεται τον εαυτό του, την οικειοποιούμαι. Ξέρετε από πού άρχισαν όλα? Πριν 2 περίπου μήνες χτύπησα με το σκούτερ. Ήμουν εγώ κι η Μαιρούλα, μια φίλη. Η Μαιρούλα έσπασε τη λεκάνη και το αριστερό της ισχίο. Εγώ δεν έπαθα τίποτα. Απολύτως. Εγώ, που από τις 3 την παρακαλούσα να φύγουμε γιατί είχα πιεί πολύ και δεν την πάλευα. Που δεν ήθελα να την προσβάλω, να την αφήσω μόνη της. Πάρτα Στέλιο. Δικά σου. Στο χέρι. Ive lost my edge. Και δεν είμαι καν σίγουρος αν υπήρξε ποτέ edge. Το μόνο που ξέρω είναι ότι για να ξεκινήσω κάτι και να το τελειώσω, χρειάζεται μια θεία παρέμβαση, η μια γυναίκα που να είναι η πιο cool εκδοχή της μάνας μου. Να ακούω όσα μου λέγονται εδώ και χρόνια, χωρίς ατελείωτη αγάπη. Τελικά το να σε αγαπάνε ολοκληρωτικά δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Μέσα σε αυτή την ατελείωτη αγάπη και την ανεπιτήδευτη καλωσύνη χρειάζεται να ακούς και κανένα μπινελίκι. «Ξύπνα» «Άντε γαμήσου» «Ποιος νομίζεις ότι είσαι?» Τέτοια πράγματα. Τώρα η ποτέ Όλα ή τίποτα Μέρα ή νύχτα. Ποιος μαλάκας τα έχει κάνει όλα τόσο απόλυτα? Χώρος για το γκρι δεν υπάρχει? Σε λίγο ρε φίλε. Λίγα. Σούρουπο ή ξημέρωμα Άντε και γαμήσου. Ημίμετρα. Γουστάρω τα ημίμετρα. Διπλωματία. You know? Δειλός. Κότα. Εδώ άλλοι που έχουν την εξουσία να αλλάξουν πράγματα είναι κότες, δειλοί, διπλωμάτες, πολιτικοί κλπ. Εγώ θα ξεχωρίσω? Γιατί? Προεξέχοντας το πνεύμα μου είναι πιο εύκολο να αποκεφαλιστεί. Στη μέση ρε. Στη μέση, ούτε ψηλά ούτε χαμηλά. Αν θέλω ψηλά θα κοιτάξω προς τα πάνω, θα υψώσω το βλέμμα μου, όχι το ανάστημά μου. Για μαλάκες ψάχνετε? Να το παίξω επαναστάτης τώρα? Χωρίς λόγο? Κι όταν χρειαστεί? Όταν υπάρξει λόγος? Να σκύψω? Να πάτε να χεστείτε. Όλοι σας. Άκους εκεί… «Προσωπικότητα». «Διαφορετικότητα» Μαλακίες. Ποιος δίνει σημασία στην προσωπικότητα? Και ποιος στη διαφορετικότητα? Όλοι είναι στην κοσμάρα τους. Κι αυτοί που πραγματικά δίνουν σημασία κρύβονται ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων. Κρατούν αυτό που έχουν ως κόρη οφθαλμού. Γιατί αν το χάσουν χάθηκαν. Σαν κι εμένα. Χάθηκα man. Κι άντε να βρω το δρόμο. Και δεν είσαι εδώ να μου κρατήσεις το χέρι. Το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να μου πεις «μαλάκα εγώ στα’λεγα.» Αλλά δε θα το κάνεις γιατί εγώ ήμουν αυτός που σε έδιωξα. Εγώ. Εγώ. Μαλακισμένη λέξη…

Σ.

Σήμερα νοιώθω όπως ο Λάϊονο (ή πως σκατά τον λένε) την ώρα που υψώνει το υπεργαμηστερό σπαθί του στην κορυφή ενός μπλε βράχου. Και γαμώ νοιώθω. Να.

Ξύπνησα στην ώρα μου. Και όχι μόνο ξύπνησα στην ώρα μου, πήγα και στη δουλειά 7 λεπτά νωρίτερα.

7 λεπτά νωρίτερα!

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό?

Να εξηγήσω:
Τους τελευταίους 11 μήνες που δουλεύω (μετά το στρατό δλδ) δεν έχω πάει ποτέ νωρίτερα. Ποτέ. Πάντα λειτουργώ σαν τα χρηματοκιβώτια. Με χρονοκαθυστέρηση. 15 λεπτά συνήθως.

Σήμερα τι συνέβη? What went wrong?

Να υποθέσω:
Την έχω δει υγιεινός τύπος τώρα τελευταία. Για παράδειγμα, χθες πήγαμε για αναρρίχηση στον Προφήτη Ηλία (και για να μην παρεξηγηθούμε, είμαι ο τύπος που παλεύει να αναρριχηθεί).
Μετά την αναρρίχηση τα παιδιά παράγγειλαν πίτσα, εγώ όχι. Έβρασα κολοκυθάκια, κρεμμύδια, καρότα και τα έφαγα. Σήμερα έχω προγραμματίσει να πάω στο λιμάνι για γρήγορο περπάτημα. 2.5 χιλιόμετρα προβλήτα, θα τη φάω, θα τη στύψω, θα της αλλάξω τα φώτα. Και μετά θα έχω κράμπες για 3 μέρες, αλλά δε γαμιέται.

7 λεπτά νωρίτερα. Πίσω ρε!

Πολύ φοβάμαι πως σε λίγο καιρό θα αρχίσω -κι εγώ σαν τον πατέρα μου κάποτε- να ξυρίζομαι. Καθημερινά.

Well, δε γαμιέται. Μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, θα είμαι σα βοσκός που πουλάει συνδέσεις internet σε γίδια.

Τραγίλα for men. That’s the fragrance.

Σ.

Υ.Γ.: Το βιβλιοπωλείο “Η Συνέπεια” υπάρχει. Στα Τ.Ε.Ι. Ηρακλείου. Όπως ανεβαίνεις δεξιά. Όπως υπάρχει και η καφετέρια “Πανόραμα”. Ακριβώς από δίπλα. Με θέα τη στάση του λεωφορείου.

Η φιλία είναι κάτι το ευμετάβλητο. Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβεις?

ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ, αποτελείται από άτομα. ΑΤΟΜΑ

INDIVIDUALS.

Σ.

-Να πλέξεις εκείνα τα 2 βραχιολάκια που έχεις υποσχεθεί. [edit: έχεις πλέξει μισό, μπορείς και καλύτερα]
-Πήγαινε στην Τροχαία να δεις πως είναι δυνατόν να σου έχουν κόψει πρόστιμο για ένα αυτοκίνητο που δεν έχεις οδηγήσει.
-Να φτιάξεις την δερμάτινη καπνοσακούλα.
-Να ταχυδρομήσεις την υφασμάτινη τσάντα που χρωμάτισες με spray. [edit: περιμένεις τα βραχιόλια]
-Να ξεκινήσεις μαθήματα μουσικής. Έχεις τα φράγκα, βρες την όρεξη. [edit: δεν έχεις φράγκα]
-Να μάθεις πως σκατά δουλεύει το “Κτήνος”. Γύρνα το στο manual. Τι σκατά “φωτογράφος” είσαι.
-Μην πιείς αλκοόλ μέχρι τις 30 του μηνός [edit: αυτό πάει για Σεπτέμβρη]
-Ξεκαθάρισε αν έχεις φίλους, αν είχες ποτέ. Αν δεν είχες, δεν πειράζει. Αν δεν έχεις, υπάρχει πρόβλημα.
-Σταμάτα να πληγώνεις τους γύρω σου.
-Ξεκίνα μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.

-Use your fuckin’ brain. Μπορείς.

-ΞΥΠΝΑ.

Με αγάπη,
Σ.

Σου δίνουν μια ιδέα. Ένα γέρικο κτίριο το οποίο ετοιμάζεται να πέσει. Υπάρχει μια είσοδος που για πόρτα έχει μερικές παραμορφωμένες από την υγρασία κούτες. Ξέρεις πως αν με τα δάχτυλά σου βάλεις λίγη δύναμη, αυτές θα σου παραχωρήσουν μια γενναία δόση του τί συμβαίνει μέσα. Κομμάτι της θέας αυτής, είναι και ο άνθρωπος που βρίσκεται ξαπλωμένος στη γωνία, με ένα σκύλο δίπλα του να γουργουρίζει σα γάτα. Συμβαίνει αυτό που και που. Οι σκύλοι να μιμούνται αυτό που εμείς τους βάλαμε να μισούν περισσότερο. Γιατί τελικά, η Φύση είμαστε εμείς. ¨Ετσι όπως κατέληξαν τα πράγματα. Είμαστε ο τελευταίος κρίκος μιας σάπιας αλυσίδας που με τη φθορά του χρόνου και την αλμύρα της πληστίας γίνεται ολοένα και πιο αδύναμη. “Αλυσίδα”. “Πυραμίδα”. Αυτές οι δυο, κατά τα άλλα οικολογικές και περιβαλλοντολογικές έννοιες περιγράφουν απόλυτα την επιθυμία του ανθρώπου να παρομοιαστεί με τη μούχλα στην επιφάνεια μιας από καιρό ανοιγμένης κονσέρβας. Και όχι τίποτα άλλο, αν ποτέ επιθυμούσαμε από μύκητας να προαχθούμε σε κάτι ανώτερο, δε νομίζω πως θα υπήρχε κάποιος αρκετά επιεικής ώστε να εισηγηθεί κάτι τέτοιο.

Και να που τελικά, κάποια μέρη που μοιάζουν καλοκαιρινά, με όλη την υγρασία και τα κουνούπια να ολοκληρώνουν το πανόραμα μιας ξενοιασιάς χτισμένης από άδειες εργασίας δοσμένες με το ζόρι, αποκαλύπτουν τον αληθινό τους εαυτό. Βάλτοι γεμάτοι βρώμα και λιβελούλες. Σαν τις ψυχές.

Σ.

Ορεκτικό.
Καλοκαίριασε, αλλά δε βλέπω το λόγο να σκέφτομαι α λα “Μύκονο και Σαντορίνηηηηη”… Πιο πολύ μου φέρνει σε “Δευτέρα έως Παρασκευή, ωράριο καταστημάτων γαμώ την πουτάνα μου, πότε θα μαζέψω εκείνα τα γαμολεφτά να την κάνω για Καναδά” με πολύ ευχάριστες εξάρσεις, έτσι επειδή μπορώ, επειδή κάνει και τους γύρω μου να νοιώθουν ευχάριστα. Και είναι και τσάμπα.
Λέω να μοιραστώ μαζί σας μερικά πραγματάκια που σκέφτομαι, αλλά δε γράφω (στα αρχίδια μου τουλάχιστον, γιατί από χαρτί μια χαρά τα πάμε) και τόσο συχνά. Προειδοποιητικά, λέω να του αλλάξω τα φώτα με εντελώς τυχαίες αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις, μιας και έχω καιρό να πιάσω πληκτρολόγιο στα χέρια μου. Θα το “σπάσω” και με καμμιά φωτογραφία, έτσι για να μην κουράσω περισσότερο από το δεδομένο. Δικό(ς) σας!

Κάνε σπίτι να δεις καλό.
Αλλαγή θέματος, αλλαγή κλίματος. Ήρθε η ώρα να σας δείξω ένα κομμάτι από το σπίτι που ζω αυτό τον καιρό. Θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό που βρήκε αυτό το σπίτι και αυτούς τους συγκάτοικους (είναι οροφοδιαμέρισμα και είμαστε τέσσερις όλοι κι όλοι…) και δε σκοπεύω να το αφήσω. Τελευταία φορά που  είχα δικό μου χώρο ήταν εδώ, αλλά από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι! Έχουμε και λέμε:

1. Η οδική μας συμπεριφορά είναι χάλια, με ή χωρίς τις πινακίδες. Ε, δεν παίρνουμε κανα-δυο? Κλείστε μας μέσα…
2. Αφηρημένη Τέχνη by Νικολάκης (πρώην συγκάτοικος). Απλώς τα σπάει.
3. Το κεφάλι του Χίτλερ, από προηγούμενη θεατρική παράσταση.
4. Μπομπ Σφουγγαράκης. Οι συστάσεις είναι περιττές.
5. Άκυρη αφίσα που απορώ πως έχει ξεμείνει. Ευτυχώς είναι από ταινία που μου αρέσει.
6. Δεξιά και αριστερά μπορείτε να δείτε καθίσματα από αυτοκίνητο. Μη με ρωτήσετε μοντέλο, δεν ξέρω, δεν τα ξήλωσα εγώ.
7. Τηλεόραση. Ανοίγει μόνο μετά τις  3 το πρωί για τηλε-marketing ή τα μεσημέρια για λίγο Guitar Hero
8. Ηλεκτρική Σκούπα. Απαραίτητο κομμάτι του ντεκόρ. Που και που λειτουργεί και για καθαριότητα
9. Χειροποίητη κιθάρα για Guitar Hero. Μετά που πήραμε πλαστικές την παρατήσαμε.
10. Λαδωτήρι. Ίσως το πιο άκυρο σημείο της σύνθεσης.

Εδώ βλέπετε το γαμηστερό μπαράκι που έχουμε στη γωνία του σαλονιού, εν ώρα χρήσης. Εγώ παριστάνω το μπαρτέντερ, στη δεύτερή μου απόπειρα να μάθω πως φτιάχνεται ένα mojito. Πλέον του’χω πάρει τον άερα

Το δεύτερο λιοντάρι (a.k.a. Heraklion by night)
10 χλμ έξω από το Ηράκλειο βρίσκεται ένα απλό χωριουδάκι που λέγεται Ρογδιά. Είναι σε υψόμετρο κάποιων εκατοντάδων μέτρων, και τον τελευταίο καιρό έχουν ξεφυτρώσει μια χούφτα ταβέρνες και μεζεδοπωλεία με θέα στο Ηράκλειο. Για να είμαι ειλικρινής δε μου κάνει καθόλου εντύπωση, μιας και το θέαμα σε αποζημιώνει πλήρως. Προσωπικά, είναι απο τις καλύτερες επιλογές που έχεις για “απόδραση” (δεν είμαι πολύ σίγουρος για τα εισαγωγικά, αλλά λέω να τα αφήσω). Η φωτογραφία που ακολουθεί έχει τραβηχτεί από το εστιατόριο “Θέα”.
Η μεγαλύτερη πλειοψηφία υποστηρίζει πως το Ηράκλειο είναι απλά χάλια. Μια μικρογραφία της Αθήνας κλπ… Προτείνω να το ξανασκεφτείτε! Ακόμη κι αν είναι έτσι, το Ηράκλειο έχει ένα πλεονέκτημα που δεν το έχουν πολλές πόλεις. Είναι τόσο άσχημο που σου δίνει κίνητρο να ανακαλύψεις τα περίχωρά του. Τις μικρές ή μεγάλες ομορφιές που κρύβει σε ακτίνα λίγων χιλιομέτρων. Και όσοι το κάνουν ξέρουν πολύ καλά τι εννοώ. God bless them γιατί δεν αρκούνται στη μιζέρια που υποτίθεται οτι τους ρίχνει το μπετόν, και οι σκατά δρόμοι και οι μαλάκες άνθρωποι.
Παλιότερα, όταν με το Νικόλα λιώναμε στα netcafe  και αλητεύαμε με τις ώρες πίνοντας και τρώγοντας βρωμιές, είχαμε βρει μια πολυκατοικία στο κέντρο του Ηρακλείου στην οποία στεγαζόταν μόνο γραφεία. Από το μεσημέρι και μετά μπορούσες να μπεις από τη σπασμένη τζαμαρία της πίσω πόρτας (όσο “πίσω” μπορεί να θεωρείται μια πίσω πόρτα που βλέπει στην 25ης Αυγούστου) και να κατευθυνθείς στην ταράτσα, οπου απο κει έβλεπες όλο το κέντρο, το πάρκο Θεοτοκοπούλου, την 25ης Αυγούστου, τον Άγιο Τίτο, την πλατεία Καλλεργών, το Δημαρχείο. Και ήταν τέλεια. Το μόνο που θέλαμε ήταν μερικές μπύρες, και τα υπόλοιπα ήταν εύκολη υπόθεση. Ειδικά όταν ακόμη ανακαλύπτεις πόσο δυνατή μπορεί να γίνει μια φιλία. Thanks ντούντ…

Ψυχογράφημα.
Κάποιος δικός μου άνθρωπος ισχυρίστηκε πως δε με ξέρει. Πως δε με καταλαβαίνει. Πως είναι δύσκολο να φτιάξει κάποιο “ψυχογράφημά” μου. Λες και ξέρω τι είναι “ψυχογράφημα”. Εδώ δεν ξέρουμε από που ξημερώνει. Αλλά ξυπνάμε κάθε πρωί. Και προσπαθούμε να τη βγάλουμε καθαρή. Να τι του απάντησα:

“Ειμαι ενας ανθρωπος που υποστηριζει οτι μισει τον εγωισμο και το χρημα αλλα λατρευει και τα 2 γιατι τον κανουν να νοιωθει ομορφα. Λατρευω τις γυναικες γιατι ειναι οτι ωραιοτερο υπαρχει στη γη. Δεν μπορω να τις καταλαβω γιατι ειμαι ακομα παιδι. Θελω να μου δινουν τα παντα, να μου λενε παντα “ναι” και ταυτοχρονα τιποτα και “οχι” γιατι μονο ετσι απολαμβανω κατι οταν το αποκτω.
Στο μυαλο μου μεσα σκοτωνω οσους μισω με τους πιο βιαιους τροπους και το απολαμβανω σα να ειναι πραγματικοτητα, στην πραγματικοτητα ομως θελω παρα πολυ να βοηθαω οσους μισω και περισσοτερο οσους με μισουν γιατι ετσι πρεπει να κανει οποιος σεβεται τον εαυτο του, η πραγματικοτητα ομως απεχει πολυ απο τα ονειρα οποτε ανυπομονω για τη στιγμη που θα τα μπερδεψω, προσευχομαι ομως αυτη να μην ερθει ποτε.
Ειμαι μιζερος γιατι η μονη αληθεια στη ζωη ειναι το τελος της και μπροστα σε αυτο τον πανικο ολα μου μοιαζουν ματαια.  Ξερω οτι ετσι ειναι και πιστευω πως οτι κανουμε στη ζωη το κανουμε για να ξεχναμε οτι ολα καποια στιγμη θα τελειωσουν. Ετσι γινεται, και θα συνεχισει να γινεται. Αλλα σημασια στη ζωη εχει η ιδια η ζωη και οχι το τελος της.
Οποτε ξοδευω πολυτιμο χρονο απο τη ζωη μου σκεπτομενος οτι το μονο που κανω ειναι να σκεφτομαι πως ολα ειναι ματαια, ενω το λιγοτερο που θα επρεπε να κανω ειναι να προσπαθησω τουλαχιστον και γω σαν τους αλλους να ξεγελασω τον εαυτο μου.”

Τώρα ξέρεις.

Σ.

Ο τοίχος στον οποίο είχε κολήσει το βλέμμα του ήταν μισος φωτισμένος, και μισός σκοτεινός.
Και πάνω που είχε αρχίσει να είναι υπερήφανος που η τελική του μετάλλαξη σε άλλο ένα ρομποτάκι πληασίαζε στην ολοκλήρωσή της. Χοληστερίνη 260. Τα αποτελέσματα ήταν πέρα για πέρα σαφή. Ομοκυστεΐνη 24ml. Με ανώτατο επιτρεπόμενο τα 12.  Αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα, με τα 26 κεράκια καρφωμένα με τάξη στη σάρκα της.

Η εύκολη λύση είναι να λέμε πως τίποτα δεν είχει, δεν έχει, δεν θα έχει κανένα απολύτως νόημα. Αλλά αυτό θα ήταν ασέβεια στην τύχη, ή τη γκαντεμιά που μας έφερε στη φωτεινή πλευρά του τοίχου. Δεν ήταν τυχαίο οτι η φωτογραφία ήταν πάντα ένα από τα δυνατότερα πάθη του.

Παίρνω τη λατρεμένη μου D80 και βγαίνω έξω, λέω να μιμηθώ τον ήρωα της ιστορίας μου…

Σ.

Υ.Γ.: Ελένη, ένα μεγάλο ευχαριστώ. Για όλα!

(Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Απριλίου – Μαΐου, για το περιοδικό 18-Τριάντα.)

Δεν είμαι ο τέλειος εραστής, ούτε κάποιος ειδικευμένος σεξολόγος. Είμαι άντρας στο φύλο, παιδί στο μυαλό, and when it comes to sex συνδυάζω και τα δυο προκειμένου να περάσω και εγώ καλά, και η γυναίκα που έχω δίπλα μου, πάνω μου, ή τέλοσπάντων σε οποιοδήποτε σημείο και στάση μπορεί να μας βγάλει. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το sex μας ενώνει! Κυριολεκτικά και μεταφορικά.Όμως αυτό δεν αρκεί πάντα. Υπάρχουν στιγμές που αντί το sex να μας ενώνει, μας ξενερώνει… Μετά από έρευνα και κατανάλωση αρκετής μπύρας, θα περιγράψω μερικές τέτοιες στιγμές.

Condition Zero
Θα το θέσω παραστατικά. Για να κολυμπήσεις σε μια πισίνα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει νερό. Για να οδηγήσεις μια μοτοσικλέτα χρειάζεται βενζίνη. Για να κάνεις sex (βγάλτε απ’έξω το solo) χρειάζονται το λιγότερο ΔΥΟ άτομα. Σίγουρα όχι ένας ιδρωμένος αγχωμένος μισοφτιαγμένος άντρας, και μια γυναίκα βγαλμένη από τη συντήρηση. Αυτά ας τα αφήσουμε για τον έγγαμο βίο…

Οne Night Stand
Μας αρέσουν τα one night stand. Όποιος πει το αντίθετο, λέει ψέματα. Σπανίως όμως τα επιδιώκουμε. Συνήθως το όλο σκηνικό είναι μια μικρή γεύση του τι μπορεί να συμβεί μεταξύ 2 ανθρώπων. Περιλαμβάνει συνήθως αλκοόλ, kinky διαλόγους και μέτριο sex. Η ξενέρα έρχεται συνήθως το πρωί που ο ένας από τους δύο την κάνει, μιας και δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να συνεχιστεί αυτό το είδος «κοινωνικότητας».

Σκοτεινό Δωμάτιο
Τελευταία φορά που το sex με σβηστά τα φώτα μου φάνηκε ενδιαφέρον, ήταν στη Δευτέρα Λυκείου, μια εντελώς μεταβατική περίοδο για μένα και την Κ. (λυκειακός έρωτας). Από τότε απλώς αδυνατώ να το καταλάβω. Τι ακριβώς θέλει να πετύχει μια γυναίκα με αυτή την πράξη? Να παριστάνει πως δεν είναι εκεί? Fair enough. Να παριστάνει πως εγώ δεν είμαι εκεί? Απογοήτευση. Να μη δω την κυτταρίτιδα? Εντάξει λοιπόν, δε ζούμε στον πλανήτη Φράουλα, ξύπνα! Ή μάλλον, άναψε το φως!

Βραδιά ποίησης
Αληθινή ιστορία. Κατά τη διάρκεια της πράξης, η εν λόγω έχει όρεξη για μπλα-μπλα. Γυρνάει και ψιθυρίζει στο αυτί του εραστή «θέλω να μου μιλήσεις πρόστυχα». Κάνοντας κάτι που ξέρει καλά, ο εραστής ανοίγει το στόμα του και αρχίζει να ανταγωνίζεται τους λιμενεργάτες στη ναυτεργατική ζώνη Περάματος. Με τσίτα γκάζια, ζητάει από την εν λόγω να συνεχίσει την πρόστυχη στιχομυθία.
«Φαντάζομαι… πως είμαστε σε μια παραλία… κι ο ήλιος καίει τα κορμιά μας, κι αλμύρα ξανθαίνει τα μαλλιά μας…» ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ! Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Άλλο sex, άλλο έρωτας (θα κλάψω…).

Αγκαλίτσες και Φιλάκια
Εδώ θα είμαι πιο συγκαταβατικός. Είναι στη φύση της γυναίκας αυτή η αναζήτηση στοργής, θαλπωρής, αυτό το πρωτόγονο αίσθημα ασφάλειας που νοιώθει στην αγκαλιά του άντρα. Κανένα πρόβλημα. Όλα καλά. ΑΛΛΑ, γιατί αυτό το πράγμα να σας πιάνει αμέσως μετά το sex? Υποθέτω πως είναι ένα είδος αυτοάμυνας, προφανώς για να μη νομίζετε πως σας έχουμε μόνο για το sex. Θυμηθείτε, άλλο sex, άλλο έρωτας, Αγκαλίτσα

Μα που είσαι…
Δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς τι σκέφτονται οι γυναίκες όταν παίζουν θέατρο την ώρα του sex. Ξέρω όμως να το αντιλαμβάνομαι. Και ξενερώνω. Δεν θα επεκταθώ παραπάνω, θα αφήσω μια ανώνυμη γυναίκα να ξεδιπλώσει το ταλέντο της, μιας και οι γυναίκες θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο:

«Τι σκέφτονται οι γυναίκες όταν κάνουν σεξ; Εξαρτάται. Από τι; Από το αν ο εραστής είναι καινούριος ή παλιός. Γιατί αν έχει χάσει την γυαλάδα του οι σκέψεις είναι καταιγιστικές. Όταν έχει μπει καινούριος κόκορας στο κοτέτσι οι σκέψεις είναι ελάχιστες. Σκέφτεσαι μόνο: «του αρέσει αυτό που του κάνω ή να αλλάξω ρεπερτόριο», «γίνεται να τον βάλω να μου κάνει αυτό που θέλω χωρίς να του το ζητήσω και εξελιχθεί ξενέρωτο», «να την πάρω την έκφυλη πρωτοβουλία ή όχι», «λες να σπάσει το προφυλακτικό και να ‘χω τίποτε ιστορίες»; Όταν όμως ξέρεις το σώμα του απέξω κι ανακατωτά, ξέρεις με ακρίβεια ελβετικού χρονομέτρου τι πρόκειται να σου κάνει, ξέρεις τα όριά του όσον αφορά τη φαντασία και τις επιδόσεις του, ξέρεις ακόμη και σε πόση ώρα θα πέσει για ύπνο από τη στιγμή που η σεξουαλική διαδικασία φτάσει στο τέλος της απλά βαριέσαι στην ιδέα πόσο μάλλον να κάνεις σεξ. Έτσι ακολουθείς τη γνωστή διαδικασία των πονοκεφάλων μιας και η συγκίνηση του ανεξερεύνητου των πρώτων μηνών έχει οριστικά χαθεί.
Βέβαια όταν οι πονοκέφαλοι και οι πόνοι περιόδου δεν πιάνουν (το ‘χεις πει πολλές φορές και δε θα σε πιστέψει αν το πεις άλλη μια φορά αυτό το μήνα) σεξοπλίζεσαι με υπομονή και φαντασία τα μόνα όπλα που διαθέτεις για να τα βγάλεις πέρα.
Έτσι λοιπόν την ώρα που εκείνος ιδροκοπά επάνω σου εσύ μπορεί να σκέφτεσαι: «άντε πάλι τα ίδια, έχω να ξυπνήσω και νωρίς αύριο», αναθεματίζοντας την ώρα και τη στιγμή που ενέδωσες. «Αύριο έχω ραντεβού για αποτρίχωση ή μήπως την επόμενη Τρίτη; », «πλήρωσα άραγε το λογαριασμό του κινητού ή θα μου το κόψουν – και τώρα που είπα κινητό τι να κάνει αυτή η ψυχή ο Γιάννης, καιρό έχω να τον δω, ας του κάνω αύριο ένα τηλέφωνο».
Το σκηνικό όμως μπορεί να είναι διαφορετικό αν διαθέτεις φαντασία και την επιστρατεύσεις ετούτη τη δύσκολη στιγμή. Η εμμονή της πορνείας, το ομαδικό σεξ, το παιχνίδι σκλάβας αφέντη ακόμη κι ο βιασμός κατατρέχουν τις γυναικείες φαντασιώσεις όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε ποτέ ανοιχτά. Μη ξεχάσω και τον Brad Pitt (ναι μ’ αρέσουν οι ξανθοί!) Οπότε βάζεις την εκάστοτε ιστορία – φαντασίωση που έχεις δημιουργήσει και παίζει την ώρα που ο Τασούλης νομίζει σ’ έχει οδηγήσει στον έβδομο ουρανό…»

Και ο νοών νοείτο…

Σ.

Όταν έχεις ένα μαγαζί, χρειάζεσαι μια ταμειακή μηχανή για να υπάρχει στο χώρο σου ένα ακόμη αντικείμενο πάνω στο οποίο θα κάθεται η σκόνη. Για να αγοράσεις μια ταμειακή μηχανή, το πιθανότερο να έρθεις στην εταιρία που εργάζομαι.
Την αγοράζεις, τη παίρνεις στο χώρο σου, και μεις για σένα πάμε στην Εφορία να τη δηλώσουμε. Η διαδικασία είναι απλή.

Πάμε με το δελτίο αποστολής και μια δήλωση στο λεγόμενο “Κ.Β.Σ.” (Κώδικας Βιβλίων και Στοιχείων). Πριν από αυτό πρέπει να περάσουμε από το Πρωτόκολλο. Κάπου εδώ το πράγμα όμως γίνεται αστείο.

Για να πάω στο πρωτόκολλο, πρέπει πρώτα να πάω από Κ.Β.Σ. να δουν τα χαρτιά, να γράψουν ημερομηνία και τρία γράμματα (Κ.Β.Σ.) στο χαρτί. Αυτό. Τίποτα άλλο. Ούτε σφραγίδα, ούτε υπογραφή του προϊστάμενου, τίποτα. Θα μπορούσα να το γράψω και μόνος μου και να πάω στο Πρωτόκολλο αλλά είπα να μην το ρισκάρω. Ίσως αυτοί οι διαολεμένοι έχουν ειδικά στυλό σαν τους Μασσώνους. Ίσως έχουν κάποια ειδική μουτζούρα, ενδεικτική του Κ.Β.Σ. δεν ξέρω, δεν ασχολούμαι.

Έκανα το λάθος να πάω από το Πρωτόκολλο χωρίς να περάσω για ημερομηνία.
Έκανα το λάθος να εξηγήσω στην χοντρή από το Πρωτόκολλο πως το μόνο που κάνουν είναι να γράφουν ημερομηνία. Το μόνο που κατάφερα ήταν να ακούσω ένα μάτσο μπινελίκια και το κλασσικό “δε θα μας πείτε εσείς πως να κάνουμε τη δουλειά μας”.
Έκανα το λάθος να σκεφτώ τι είναι αυτό που κάνει τις Εφορίες και όλους αυτούς τους κρατικούς τεκέδες τόσο αποκρουστικά, αλλά δε μετάνοιωσα ούτε στιγμή για την αλήθεια που μου αποκαλύφθηκε.

Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα. Most of the times…

Σ.