Archive for Οκτώβριος 2007

Unicorn

Οκτώβριος 30, 2007

maritime_monster_by_limkis.jpg

Μετά από πολύ καιρό η παλιά όρεξή μου για πάρλα επανήλθε. Το πιθανότερο διότι κοιτάζω έξω από το παράθυρο και βλέπω έναν αρκετά συννεφιασμένο ουρανό έτοιμο να βάλει τα κλάμματα. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν του κάνω παρέα.

Οι τελευταίες εβδομάδες πέρασαν σαν το νερό, εντελώς βαρετές και ίδιες μεταξύ τους, σαν τα πράγματα που κάνουμε όλοι κάθε πρωί όταν ξυπνάμε, ευχάριστα και μη, πράγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει στη διάρκεια της ημέρας αλλά δεν τα κάναμε, και μετανοιώνουμε γιαυτό. Σε 24ωρη βάση.

Ξυπνάω (μάλλον δυσκολεύομαι να ξυπνήσω), τρωω κάτι, πάω στη δουλειά, ανοίγω το μαγαζί, παίρνω καφεδάκι, λέω ένα κάρο μαλακίες με τα άλλα παιδιά εκεί, μαλακίες που δεν θέλω να λέω, αλλά δεν περνάει η ώρα διαφορετικά, και κατά τις 1 αρχίζει η δουλειά. Το πιο ευχάριστο κομμάτι της μέρας! Τελικά μου αρέσει να είμαι… ο σερβιτόρος! Θέλω να είμαι ευγενικός και εξυπηρετικός, και τις περισσότερες φορές τα καταφέρνω μια χαρά. Έχω τη δυνατότητα να μιλάω με πολύ κόσμο καθημερινά, πράγμα που εκτός δουλειάς αποφεύγω. Θέμα συζήτησης? Οτιδήποτε μπορεί να χωρέσει στο χρονικό διάστημα παραγγελίας-σερβιρίσματος. Και χαίρομαι γιαυτό..

Η μέρα κυλάει έτσι όμορφα μέχρι τις 7 που σχολάω. Και μετά μια σχεδόν ολοκληρωτική απομόνωση, που αν και φαντάζει αφύσικη, δεν είναι. Καμμιά ταινία με κοντινούς ανθρώπους, κανένα παιγνιδάκι στον υπολογιστή, και μπόλικες ώρες μουσικής στο discman. υπάρχει περίπτωση μάλιστα να παίξω μουσική στο αγαπημένο μου μπαράκι! ο μόνο που πρέπει να βρω είναι μια αξιοπρεπής συλλογή. Θα γίνει κιαυτό…

Παίρνω μεγάλες δόσεις της »μετά στρατό» εποχής, αρκετά πριν παρουσιαστώ. Με τις σπουδές μου ολοκληρωμένες, με μια πολύ καλή δουλειά, είμαι σε καλή φάση, αν με δει κάποιος απο μακρυά. Αυτό που περιμένω πλέον δεν είναι η δεδομένη ρουτίνα, αλλά εκείνα τα μικρά πραγματάκια που την εξαφανίζουν, που κάνουν τη κάθε μέρα διαφορετική από τις άλλες. Έτσι δε λένε και για τις σχέσεις? Δεν αγαπάς στον άλλο την εξιδανικευμένη του εικόνα, αυτή της αρχής, αλλά εκείνα τα μικρά πραγματάκια που κάνει στη ζωή του, άτσαλες συνήθειες, »κουσούρια», αντιδράσεις που μετά απο καιρό περιμένεις και γιαυτό ακριβώς αποφεύγεις συγκεκριμένες ενέργειες, όλα αυτά μαζί….

Τέλοσπάντων, χάρηκα που τα ξαναλέμε μετά από αρκετό καιρό, ελπίζω να μου κάνει ο καιρός το χατίρι και να συννεφιάζει συχνότερα εδώ στα νότια, αν και δεν το βλέπω να συμβαίνει…

Να είστε καλά!
Σ.

Ένας κέρβερος κλαίει.

Οκτώβριος 3, 2007

27397-alone-by-the-sea1.jpg

Μια από τις μορφές που πραγματικά στιγμάτισαν την παιδική μου ηλικία, ήταν ο κύριος Νίκος.

Ιδιοκτήτης του διπλανού διαμερίσματος με το δικό μας. Πατέρας τριών αγοριών, ο Μανώλης που ήταν ΑΕΚ μέχρι το κόκκαλο, ο Στέλιος που ήταν άρρωστος με τον ΟΦΗ, και ο Δημήτρης βαμμένος Ολυμπιακός. Αδύνατον να περιγράψω το τι γινόταν στα μεταξύ τους παιγνίδια. Έπιπλα να πετούν κυριολεκτικά μέσα στο σπίτι, ξύλο, φωνές (όταν λέω φωνές, το εννοώ) και η κακομοίρα η κυρα Μάρω να προσπαθεί να τους χωρίσει.
Ο κ. Νίκος λοιπόν ήταν απο τους λίγους ανθρώπους που με φόβιζαν και μόνο στη θέα.  Τραχύ παρουσιαστικό, με αυτά τα ψυχρά γαλάζια μάτια να σε σουβλίζουν, σα να μην είχε αισθήματα καθόλου.

Τον συνάντησα σήμερα το πρωί στο ασανσέρ, καθώς πήγαινα στη δουλειά. Δεν τον κοίταξα στα μάτια. Με τι κουράγιο… Κρατούσε στα χέρια του κάτι πράγματα, εργαλεία μάλλον. Δεν μπόρεσα να δω, είχα το βλέμμα κολλημένο στο πάτωμα.

-Καλημέρα κύριε Νίκο.
-Καλημέρα…
(παύση μερικών δευτερολέπτων. Όσο να πάει το ασανσέρ απο τον τρίτο όροφο στο δεύτερο)
-Μας αφήνετε κύριε Νίκο?
-Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα…
(παύση μερικών δευτερολέπτων. Όσο να πάει το ασανσέρ απο τον δεύτερο όροφο στον πρώτο)
-Υπομονή κύριε Νίκο.
-…
(παύση μερικών δευτερολέπτων. Όσο να πάει το ασανσέρ απο τον πρώτο όροφο στο ισόγειο)

Ο κύριος Νίκος δεν μπορούσε να μιλήσει. Ήταν βουρκωμένος. Αδύναμος. Ευαίθητος. Ποιός? Ο κέρβερος της παιδικής μου ηλικίας δάγκωνε τα χείλη του που έτρεμαν?
Ξενοίκιασε το διαμέρισμα και πάει να μείνει σε κάποιον από τους γιούς του, δεν είμαι σίγουρος ποιόν.
Τι να κάνει στο σπίτι άλλωστε. Εδώ και 2 μήνες η κυρα Μάρω δεν είναι εδώ. Λείπει…