Archive for Νοέμβριος 2007

Πελάτες μου!

Νοέμβριος 6, 2007

customer_relations.jpg

Ήρθε η ώρα κι έφτασε η στιγμή να σπαταλήσω τον πολύτιμό μου χρόνο, και την ανεξάντλητη φαιά ουσία μου, για να γράψω ένα hall of fame πελατών, μια λίστα βρε αδερφέ, έτσι για να περάσω ευχάριστα το ρεπό μου, αλλά και για να σας δώσω μια μικρή γεύση του πως είναι να δουλεύεις σερβιτόρος, να παλεύεις με κόσμο, και με τι κόσμο: με Ηρακλειώτες!

Κύριος στόχος αυτού του ποστ είναι να βάλω όλους τους ανθρώπους σε κάποιες διακριτές κατηγορίες, σύμφωνα με κάποια αναξιόπιστα κριτήρια. Ποιά είναι αυτά:
1. Βιασύνη
2. Ευγένεια
3. Σαφήνεια
4. Ιδιοτροπία
5. Ό,τι άλλο σκεφτώ στη συνέχεια.

Να ξεκαθαρίσω πως σε ΟΛΟΥΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τους πελάτες (μου) φέρομαι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, είμαι τυπικός, ευγενικός, υπάκουος, πρόθυμος, εξυπηρετικός, αυστηρός όταν πρέπει, επεξηγηματικός, και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που με κάνουν γαμάτο στη δουλειά μου (γκούχου-γκούχου…)
Επίσης, προκαταβολικά δηλώνω πως αν στη διάρκεια της ανάγνωσης ανακαλύψετε πως ανήκετε σε κάποια από τις κατηγορίες, δεν ευθύνομαι εγώ, αλλά εσείς! Μην το πάρετε κατάκαρδα, shit happens…

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ: O βιαστικός
Τους λατρεύω αυτούς τους τύπους. Γιατί οι περισσότεροι βιάζονται αυτό τον καιρό. Τρέχουν, και δεν ξέρουν γιατί τρέχουν. Μάλλον θα βιάζονται. Άλλος βιάζεται τόσο πολύ που έρχεται να φάει πριν καν ανοίξω το μαγαζί. Αφού με βλέπεις dude, δεν έχει ανοίξει καν το μάτι μου, δεν έχω πιεί ούτε μια γουλιά απο το καφεδάκι μου, τα τραπέζια είναι ακόμη κάτω από τις καρέκλες, τι θέλεις? να φας κεμπάπ? Στον ύπνο σου το έβλεπες?
»Φίλε είμαι ξύπνιος απο τις 7 το πρωί και έχω μια λιγούρα…»
ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΤΙ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ DUDE? Το μαγαζί ανοίγει στις 11, όχι στις 7…

Άλλος πάλι έρχεται και ενώ βρίσκεται σε απόσταση 15 μέτρων από το τραπέζι που έχει διαλέξει, αρχίζει να παραγγέλνει ενώ ταυτόχρονα χαιρετάει τους περαστικούς φίλους του και κατευθύνεται προς την καρέκλα του. Δεν έχω προλάβει να βγάλω μπλοκάκι-στυλό, δεν έχω προλάβει να κάνω τίποτα! Ούτε να τον βρίσω δεν προλαβαίνω! Όποτε συμβαίνει αυτό, μου έρχεται στο μυαλό το φαινόμενο Doppler και απλώς απολαμβάνω τον τύπο που με τη βιασύνη του συμπιέζει τον ήχο μπροστά του…
Αυτός ο τύπος ανθρώπο, συνήθως σχετίζεται και με την αγένεια, μιας και από τη βιασύνη του δεν λέει ούτε »γειά σας», »χαίρετε» και όλες αυτές τις ασήμαντες λέξεις που κάνουν τη μέρα μου τόσο όμορφη…

Ενστικτώδης αντίδρασή μου είναι να τον σερβίρω όσο πιο αργά μπορώ. Να του δείξω (ναι εγώ, ο Μεσσίας της κοινωνίας) πως δικαιούται έστω και για λίγο να ηρεμήσει και να φάει σαν τον άνθρωπο. Κι ας μην είναι…

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: Ο αργόσχολος
Δεν τον νοιάζει τι μέρα είναι, ούτε τι ώρα, ούτε αν γίνεται της πουτάνας στο μαγαζί. Εκεί αυτός. Το χαβά του. Θα μπεί μέσα, αργάαααα…. νωχελικάαααα…. θα μου πιάσει την ψιλή την κουβεντούλα λες και ήμασταν μαζί στον πόλεμο της Καμπότζης, τότε στην Κουάλα Λουμπούρ το ’79…
Θα καθίσει, θα βολευτεί, θα τακτοποιήσει τα πράγματά του, και μετά με φωνάζει.
Είναι ευγενικός δε λέω, αλλά σπάει αρχίδια.
»Πες μου, τι έχεις?» (τώρα τίποτα, μετά που θα τελειώσουμε θα έχω πονοκέφαλο) »Έχουμε σουβλάκι, γύρο, κεμπάπ, μπλα μπλα…»
»Ποιά είναι η σπεσαλιτέ του μαγαζιού?» (η μάνα σου στα τέσσερα αλλά δεν την έφερες μαζί σου σήμερα, κρίμα…)
»Θα θέλατε μήπως να σας φέρω ένα κατάλογο να ρίξετε μια ματιά? Έχουμε διάφορα πιάτα, μπορείτε να διαλέξετε με την ησυχία σας…»
»Βιάζομαι μωρέ, καλύτερα να μου τα πείς» (καλά ρε μεγάλε με κοροιδεύεις?)
»(του αραδιάζω ΟΛΟ το μενου, με τα συστατικά του κάθε πιάτου αναλυτικά)»

Εν τω μεταξύ στο μαγαζί -να θυμίσω- γίνεται της πουτάνας το κάγκελο…

»Αυτό που τρώει κυρία στο δίπλα τραπέζι, πως λέγεται?»
»Μερίδα σουβλάκι κύριε»
»Αυτό θα πάρω.» (Αμήν Παναγίτσα μου!)

Όση ώρα κάθεται, ζητάει κέτσαπ, μουστάρδα, οδοντογλυφίδες, χαρτοπετσέτες, κι άλλο αναψυκτικό, ένα ποτηράκι νερό (εκεί δε νευριάζω, το νερό είναι ιερό πράγμα), το δείκτη της Σοφοκλέους, μια πίπα να φύγουν τα φλόκια… anything…

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΡΙΤΗ: Ο »εκ των προτέρων»
Δεν βιάζεται, ούτε είναι αργόσχολος. Απλώς ξέρει τι θέλει ο άνθρωπος. Με λόγο μεστό και σαφή, με μια αυτοπεποίθηση που σπάει κόκκαλα, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ο πελάτης του 21ου αιώνα! Προσωπικά τους συμπαθώ γιατί ούτε με πρήζουν, αλλά και ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες να γίνει λάθος με την παραγγελία τους.

»Καλημέρα κύριε, τι να προσφέρουμε?»
»Καλή μέρα και σε σας. 2 πίτες καλαμάκι, χωρίς κρεμμύδι, σε αλάδωτη πίτα. Μιά μερίδα πατάτες με τυρί, και μια Κοκα Κόλα κουτάκι.»
»Έγινε, ευχαριστώ πολύ.»
»Και γω, να’στε καλά.»

(Τι ανείπωτη ευτυχία!!!) Αυτός ο ο τύπος πελάτη τρώει γρηγορότερα από όλους τους υπόλοιπους, είναι συνήθως ευγενικός, και πάντα αφήνει φιλοδώρημα. Γιατί ΞΕΡΕΙ…

 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Advertisements

autuMn in paper City

Νοέμβριος 1, 2007

rachel_de_boer.gif

Η ώρα κοντεύει 6. Ένα αφράτο πάπλωμα από σύννεφα σκεπάζει τους πάντες, ακόμη και τους πιο δύσπιστους, και τους πιο καλοκαιρινούς. Όλα τα πουλιά της πλατείας έχουν αποτραβηχτεί στα πιο κοντινά του κορμού των δέντρων κλαδιά, και περιμένουν.
Μια βροχή που δεν έρχεται, μια λιακάδα που δε φαίνεται.

Γιαυτό μ’αρέσει το φθινόπωρο. Γιατί η στάθμη του βρίσκεται ακριβώς στη μέση του ποτηριού.

Άδεια η πλατεία και από ανθρώπους. Φταίει ο αέρας που μπερδεύει τα φύλλα στα μαλιιά τους, τη σκόνη στα ρούχα τους, και το χειμώνα που καραδοκεί στην όσφρησή τους.
Στις καρδιές τους.Γιαυτό μαρέσει το φθινόπωρο.

Γιατί μέρες σαν κιαυτή πίνω πορτοκαλάδα «without gas» με καλαμάκι χωρίς να μου καίγεται καρφί.
Γιατί μέρες σαν κιαυτή μαρέσει να βλέπω ό,τι άχρηστο χαρτάκι έχει πεταχτεί, να βολτάρει στον αέρα χωρίς κανέναν να καταφέρνει να το σκουπίσει.
Γιατί μέρες σαν κιαυτή φοράω βερμούδες ακόμη στα πόδια, και φούτερ στα χέρια.
Γιατί μέρες σαν κιαυτή, όλα κυλούν μελαγχολικά ευχάριστα. Σα μέλι…