Archive for Δεκέμβριος 2007

Happy new bear!

Δεκέμβριος 31, 2007

bearhug.gif

Χαίρομαι ακόμη περισσότερο όταν βλέπω πως παρά το γεγονός πως έχω να αναρτήσω κείμενο εδώ και κοντά 2 μήνες, πάντα υπάρχει κάποιος που θυμάται πως αυτό το «μέρος» υπάρχει, και το επισκέπτεται! Είτε είναι ένας, είτε δύο είτε εκατό. Χαίρομαι το ίδιο, αλήθεια!

Στο ψητό τώρα…

Το 2007 έφτασε στο τέλος του. Ευτυχώς για τους περισσότερους θέλω να πιστεύω, ύστερα από όλα όσα συνέβησαν εντός και εκτός. Αν και φαντάζει τετριμμένο, οι περισσότεροι γουστάρουμε την ανασκόπηση, τον απολογισμό, τις ευχές για ένα καλύτερο χρόνο (λες και με το που ξημερώσει ο επόμενος, θα αλλάξει κάτι).

Δεν μπορώ να μιλήσω για κανέναν άλλο παρά μόνο για μένα. Το 2007:
-Είδα την οικογένειά μου να ζει πραγματικά ήρεμες στιγμές. Καιρό είχαμε…
-Κατάφερα να ολοκληρώσω τις «σπουδές» μου. (Αν και το Ι.Ε.Κ. αρνείται πεισματικά να προκηρύξει τις εξετάσεις για την πιστοποίηση του πτυχίου που πήρα…)
-Δεν κατάφερα να ολοκληρώσω κανένα απο όσα βιβλία ξεκίνησα να διαβάζω.
-Σταμάτησα το τσιγάρο.
-Έμαθα πως είναι δυνατόν να κάνεις κάποιον να πιστεύει πως είναι ανώτερός σου, αλλά στην πραγματικότητα να αντιλαμβάνεται πως δεν είναι.
-Παραλίγο να αρχίσω να παίζω συστηματικά τυχερά παιγνίδια.

Ό,τι κιαν συνέβη όμως, ένα ήταν το κυριώτερο πράγμα που με απασχολούσε πάρα πολύ.
Μια συνεχής σύγκριση του εαυτού μου σε σχέση με το 2006. Κάθε μήνα συλλογιζόμουν «πέρυσι τέτοιο καιρό που ήμουν, τι έκανα?» Και στην πλειοψηφία η απάντηση ίδια: «χαμένος ανάμεσα σε φούντες, ξύδια και υπολογιστές». Κάθε μήνα συλλογιζόμουν «Ήρθε η ώρα να μεγαλώσεις, ή να ωριμάσεις?» «θυμήσου τι έγινε πέρυσι» και άλλα τέτοια.
Αυτό που κατάλαβα είναι πως είμαι ακόμα ένα παιδί που αγωνίζεται να μη μεγαλώσει, να μη γίνει σαν αυτούς που κριτικάρει, αλλά και να να μπορεί να τους συναναστραφεί προκειμένου να μην μείνει «απ’έξω».

Το 2008 έρχεται για να θυμήσει σε όλους μας πως αιτία των αλλαγών στη ζωή μας δεν είναι οι Πρωτοχρονιές, οι πρωτομηνιές και τα «απο Δευτέρα ξεκινάω δίαιτα» που μας στοιχειώνουν. Αιτία των αλλαγών στη ζωή μας είναι η αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε, στον τρόπο με τον οποίο την σκέψη την μετουσιώνουμε σε πράξη. Και σε ό,τι κι αν αυτό έχει ως συνέπεια.
Είχαμε την ανάγκη ως άνθρωποι να εφεύρουμε τον χρόνο, πιστεύωντας πως ορίζοντας τις διακυμάνσεις και τις εναλλαγές του θα τον δαμάζαμε, θα γινόμασταν κύριοί του.
Και το μόνο που κάνουμε είναι να τον σπαταλάμε σκεπτόμενοι πως θα διαχειριστούμε καλύτερα αυτό που ήδη έχουμε ξοδέψει.

Το 2008 έρχεται και γω σύντομα δεν θα βρίσκομαι κοντά σας, αλλά σε κάποιο στρατόπεδο να φυλάω την εδαφική ακεραιότητα της χώρας 😛
Να (προσ)εύχεστε η θητεία μου να περάσει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα, μιας και έχω σοβαρά προβλήματα ελευθερίας.

Μια και κούρασα κάπως, να το τραβήξω λίγο ακόμα και να κλείσω, παραθέτωντας αυτούσια τα λόγια ενός «φίλου» μου, απλού και σοφού:

«Η ζωή είναι μια μεγάλη υπόθεση. Πολλοί άνθρωποι που θεωρούν τη ζωή σαν κάτι υπεραπλουστευμένο, δεν μπορούν παρά να πλήττουν. Δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να μην πλήττει με τη ζωή, όταν η ζωή είναι στενόψυχη υπόθεση, οταν είναι στενός ο χώρος της. Γιαυτό το λόγο πολλοί άνθρωποι στεναχωρούνται στη ζωή τους, όχι οτι έχουν λόγους, απλώς δεν κατάλαβαν τη ζωή τους σε όλο το πλάτος της, δεν ανοίχθηκαν.
Αντί δηλαδή, να γνωρίσουν τον πλούτο και το μεγαλείο της ζωής ως δημιουργίας, ως χαράς αληθινής, ως αγάπης, ως ευρυχωρίας, αντί να μπούν σ’όλο το παλάτι της ζωής, μένουν στο διάδρομο ή μένουν στην είσοδο ή μένουν στο ασανσέρ.
Μένουμε κλεισμένοι σ’ένα στενό χώρο και στεναχωρούμαστε και μετά λέμε για το άγχος, για τους φόβους και τις φοβίες και για όλα αυτά τα πράγματα, τα οποία είναι δικαιολογημένα όταν δεν ανοίξουμε τις πόρτες και τα παράθυρα να επικοινωνήσουμε, να ελευθερωθούμε, να μπούμε στο σπίτι του Πατέρα μας, στο παλάτι Του, όπου δεν έχουμε καμμία στεναχωρία.»

(Ελπίζω να μην ενόχλησε η θρησκευτική χροιά του αποσπάσματος..)

Ευτυχισμένο το 2008 και εύχομαι όλοι μας να μην πάρουμε καμμία απόφαση που να πρέπει να τηρήσουμε απο την 1η Ιανουαρίου. Γιατί όχι τώρα?

Να είστε καλά!
Στέλιος.

Advertisements