Archive for Φεβρουαρίου 2008

Παρουσιάστε! (vol.2)

Φεβρουαρίου 10, 2008

army.jpg

Με αυτά και με άλλα, φτάσαμε στην παραμονή της καταξής μου…. Και όχι τίποτα άλλο, από μικρός είχα μια μικρή υποψία οτι δεν θα υπηρετήσω τη μαμά πατρίδα, είτε επειδή είμαι γαμώ τα παιδιά, είτε επειδή θα καταφέρω με τη λαμπρή καριέρα μου στον χώρο των τεχνών και των γραμμάτων να απαλλαγώ τιμητικά! Πίπες μπλε…

Το κλίμα που επικρατεί στο σπίτι είναι κανονικό, λες και δεν θα λείψω για τους επόμενους μήνες. Όλοι φέρονται απολύτως φυσιολογικά και αυτό είναι αναμενόμενο, μιας και δεν είναι η πρώτη φορά που αφήνω το σπίτι μου για πολύ καιρό. Αυτό συνέβη για πρώτη φορά όταν ήμουν 15 Μαΐων, με μια στιβαρή απόφαση να αφήσω το σπίτι μου και να παρακολουθήσω τη δευτέρα Λυκείου στην Αθήνα (long story…). Παραδόξως οι γονείς μου δεν προσπάθησαν να με αποτρέψουν και έτσι οι πρώτες 112 μέρες που έκανα να τους δω ήταν πραγματικότητα. Τότε, το 1998, πριν 10 ολόκληρα χρόνια…

Από τότε ακολούθησαν κι άλλες φορές, μιας και μετά τον πρώτο «απογαλακτισμό» μου είχα πάρει φόρα και δεν σταματούσα με τίποτα. Καλοκαιρινή δουλειά στη Σαντορίνη στα 19, Δουλειά για 6 μήνες στην Αθήνα στα 22, Δικό μου σπίτι (συγκατοίκηση) στα 23, δουλειά ως ομαδάρχης σε κατασκήνωση και καπάκι ταξίδι 30 ημερών ανα την Ελλάδα (μόνος εννοείται), και ούτω καθεξής… Τι να μας πει και ο στρατός? Μάλλον άλλο ένα φευγιό, σαν και τα υπόλοιπα.

Το μόνο που έχει αλλάξει είναι αυτή η αμυδρή αίσθηση της υποχρεωτικής θητείας, της μερικής στέρησης ελευθερίας, αλλά αυτό μετριάζεται από το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως δεν είσαι ο μόνος που το περνάει αυτό.

Σας αφήνω, πρέπει να γράψω κανένα cd-άκι, να φάω με την οικογένειά μου, να ξυριστώ (απο σήμερα και για τους επόμενους μήνες καθημερινά), να ετοιμαστώ…

Σας αγαπάω όλους,

Στέλιος.

Υ.Γ: Αν για τις επόμενες 20 ημέρες δεν δείτε κάποιο νέο post, μην παραξενευτείτε. Τις πρώτες 18 ημέρες δεν επιτρέπεται να βγαίνουμε από το στρατόπεδο.

Παρουσιάστε!

Φεβρουαρίου 4, 2008

furrysoldier.jpg

Ήμουν σίγουρος οτι ο καφές που έφτιαξα σήμερα είναι μια σκέτη μούφα. Η πρώτη γουλιά το επιβεβαιώνει. Έχει αυτή την πικρίλα που σου φωνάζει «Έπρεπε να έχεις βάλει μισή κουταλιά ζάχαρη ακόμη, και το γάλα λάμπει δια της απουσίας του»!

Σήμερα σηκώθηκα νωρίς το πρωί. 8 το πρωί είναι πολύ νωρίς. Πρέπει να πάω σε ένα σωρό δουλειές που απαραίτητα πρέπει να γίνουν πρίν παρουσιαστώ στο στρατόπεδο. Ακτινογραφίες, φωτογραφίες, βεβαιώσεις, και κάτι άλλα ψιλά θα ξοδέψουν όλο το πρωινό μου. Αλλά δε βαριέσαι! Διακοπές χωρίς προετοιμασία δεν μπορώ να κάνω 🙂

Το μόνο πράγμα που με απασχολεί (το λέω ειλικρινά) είναι πως από την πρώτη μέρα που θα λείψω, τα αδέρφια μου ΘΑ ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΟΥ ΕΙΔΗ.
Θα πλιατσικολογεί ο καθένας ακίνδυνα στο δωμάτιό μου, και θα χρησιμοποεί Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΟΠΟΤΕ ΣΚΑΤΑ ΘΕΛΕΙ. Και είναι πολλά αυτά τα είδη:

Ο αδερφός μου θα ρημάξει κυριολεκτικά τη ντουλάπα με τα ρούχα μου. Είμαι τόσο σίγουρος γιατί και γω κάνω ακριβώς το ίδιο με τα δικά του! Θα χρησιμοποιεί ανοιχτά το laptop μου παίζοντας ένα σωρό μαλακίες (ενώ εγώ θα τρέχω σαν το μαλάκα, και θα κάνω πεζοπορίες στα βουνά της Καλαμάτας), θα οργιάσει με τα cd και dvd, θα πάρει τη φωτογραφική μηχανή μου και θα την κάνει δική του.

Οι αδερφές μου θα σκαλίσουν τη βιβλιοθήκη, τις σημειώσεις μου, το συρτάρι του κομοδίνου με τα ενθύμιά που κρατώ από κάθε φάση της ζωής μου. Δεν θα διστάσουν να καβατζώσουν και το κρεβάτι μου. Oh God… Θα επιστρέψω με την πρώτη άδεια και θα πανικοβληθώ αν διαπιστώσω καμμιά παράξενη μετακόμιση της αδερφής μου στο δωμάτιό μου.

7 days left…

Φιλιά σε όλους!!!

Σ.

Λιομάζωμα

Φεβρουαρίου 2, 2008

Μάλλον πως το τελευταίο πράγμα που μου έλαχε να κάνω πριν υπηρετήσω τη μαμά πατρίδα ήταν να βοηθήσω στο μάζεμα των ελιών, διαδικασία που μου έχει κοστίσει ήδη μια εβδομάδα, και η δεύτερη είναι στα σκαρία.

9 days left…

Φιλιά σε όλους!!!

Σ.