Archive for Μαρτίου 2008

Παρουσιάστε! (vol. 6)

Μαρτίου 29, 2008

getmeout.jpg

25 Μαρτίου 2008
149 και σήμερα. Κλείσαμε και τα 25 και όλα καλά. Να’χα μερικές χιλάδες ευρώ, και καμμιά βδομάδα άδεια να τα γιορτάσω καλά θα ήταν. Αντί γιαυτό, εγώ και τα 216 ευρά  μου θα περάσουμε άλλη μια έξοδο με μπύρες και καμμένα παιγνιδάκια. Άντε και κανά μπαράκι.

Σήμερα το πρωί έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε με μανία. Σκεφτόμουν «Κλαίει η μάνα μου στην Κρήτη, σαν σήμερα με έκανε» και χαιρόμουν. Δε νομίζω να αναβληθεί η έξοδός μου λόγω καιρού, θα τους πηδήξω…

Ήρθαν άλλα 6  παιδιά από άλλο νησί σήμερα, απο Πεζικό και Πυροβολικό. Ένας από αυτούς είναι 18 χρονώ και αρραβωνιασμένος. Bling bling η βέρα. What the fuck was he thinking?

Τέσπα, ο καθένας ξέρει καλύτερα για τον εαυτό του. Εγώ είμαι στα 25 και ούτε καν το σκέφτομαι το θέμα «γάμος». Τουλάχιστον όχι πριν απολυθώ, βρω δουλειά και παντρέψω και τις 3 αδερφές μου (LOL πλακίτσα…) Το περίεργο είναι πως και οι περισσότερες γυναίκες της ηλικίας μου δε δείχνουν να έχουν καμμία όρεξη για τέτοιου είδους σκέψεις. Να δούμε που θα πάει αυτό.

Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά στις σχέσεις. Δεν έβρισκα ιδιαίτερο νόημα στο project «μοιραζόμαστε τις ζωές, τα λεφτά, το σπίτι, τα κορμιά, τις χαρές, τις λύπες μας κ.ο.κ.» Τις σχέσεις τις έβλεπα (και τις βλέπω ακόμη έτσι?) ως ένα sport τόσο ομαδικό όσο το tennis, και το μπιλιάρδο. Όπου απλά μοιράζεσαι με κάποια το terrain αλλά απο κεί και πέρα είστε αντίπαλοι. Survival of the fittest.

Φταίει το οτι δίνω περισσότερο βάρος στις φιλίες παρά στις γυναίκες? Φταίει το κλασσικό και χιλιοειπωμένο εφηβικό κατάλειπο-τραύμα της σχολικής μου καρδιάς για τη Δέσποινα? Φταίει το ζώδιό μου? Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Παίζει απλώς να έιμαι ανώριμος και στην τελική who cares… Αν εξαιρέσω τη φαμίλια μου, 2-3 ΓΥ-ΝΑΙ-ΚΕΣ και 1-2 ΦΙ-ΛΟΥΣ, nobody!

Ο ουρανίσκος μου γλυκαίνεται από τα uber Μιράντα Παπαδοπούλου και συνεχίζω:

28 Μαρτίου 2008
Δε βρήκα χρόνο ή κουράγιο να σημειώσω τα συμβάντα της 25ης. Το σίγουρο είναι πως λίγοι μου είπαν τα χρόνια πολλά. Όχι πως περίμενα κάτι παραπάνω, Ίσα-Ίσα χάρηκα γιατί πραγματικά δεν περίμενα κάτι παραπάνω. Καιρό τώρα βλέπω ποιοί πραγματικά ενδιαφέρονται για μένα. Και μέχρι τώρα «δικαιώνομαι»

Σας γράφω πλέον από το μικρό νησί των Δωδεκανήσων στο οποίο θα υπηρετήσω το υπόλοιπο της θητείας μου. Ονόματα δε λέμε, πρόσωπα δεν θίγουμε. Σας είχα περιγράψει σε παλιότερο post τι μου είχαν πεί οτι επικρατεί εδώ. Μέχρι τώρα δεν έχει επαληθευτεί τίποτα από αυτά. Οι ντόπιοι είναι όντως ιδιόρρυθμοι, αλλά από τη στιγμή που δεν τους μιλάω δεν υπάρχει πρόβλημα. Σήμερα είναι Παρασκευή , και από την Τετάρτη που βρίσκομαι εδώ το μόνο που κάνω είναι να κοιμάμαι, να τρώω και να πίνω καφέδες, να καπνίζω πολύ, να βλέπω ταινίες, να παίζω κανά MAME32. Αυτά. Και κάτι ψιλά από εκπαίδευση πάνω στην ειδικότητά μου. Δεν μπορώ να πω λεπτομέρειες, μιας και η ειδικότητα έχει να κάνει με Τηλεπικοινωνίες. Period.

Τελευταίο νέο είναι πως τη Δευτέρα το πρωί φεύγω για 2 εβδομάδες σε μια βραχονησίδα, κοντά, πολύ κοντά στις λεγόμενες «Γκρίζες Ζώνες». Και πάλι η ραδιοαρβύλα δουλεύει καλά. Υποβρύχια, λαθρομετανάστες, εναέριες παραβιάσεις και τα λοιπά. Ανυπομονώ να φτάσω. Σκέφτομαι να πάρω καμμιά πετονιά μαζί μου, να βάλω μπροστά το σχέδιο «Ψαρράς». LOL!

29 Μαρτίου 2008.
Πρώτη μου έξοδος στο νησί. Βγήκα και καλά να ψωνίσω προμήθειες για τις 2 εβδομάδες στη βραχονησίδα, αλλά @@, στο net cafe την έβγαλα. Οι φήμες για τη βραχονησίδα μετριάστηκαν, μιας και με ενημέρωσε άτομο που έχει πάει ήδη εκεί. Είναι γύρω στα δέκα (10) άτομα πάνω εκεί, υπάρχει μάγειρας, και plenty αραλίκι. Εγώ θα μένω σε δικό μου δωμάτιο μαζί με άλλον έναν, οπου θα χειριζόμαστε τον απαραίτητο εξοπλισμό για τις Τηλεπικοινωνίες. Θα έχει κρεβάτι και τα σχετικά, καθώς και Nova. Δε με χάλασε…

Θα κάνω καιρό να σας γράψω (τουλάχιστον 15 μέρες), αλλά θα προσπαθήσω να συνεχίσω να γράφω έτσι σκόρπια, όσο μου το επιτρέπει η ψυχολογία μου και ο χρόνος μου. Θα δείξει.

Να είστε καλά!
Στέλιος

Παρουσιάστε! (vol.5)

Μαρτίου 24, 2008

military-tank-cake-kit.jpg

Παρασκεύη πρωί φύγαμε από το Κέντρο και ξεκινήσαμε τη μετακίνηση προς τη Μονάδα. Εγώ ως Κρητικός είχα για προορισμό τα Δωδεκάνησα. 4 ώρες με το λεωφορείο μέχρι τον Πειραιά, και απο κεί πλοίο για Δωδεκάνησα. Ταξιδεύαμε 9 ώρες. Από τα 230 άτομα του Κέντρου είχαμε απομείνει 5. Σε ένα καράβι γεμάτο φαντάρους, άγνωστους. Κατάφερα να δω το Χρήστο, φίλο παλιό από την Κρήτη, ήταν στη Θήβα-Πυροβολικό και τώρα είναι στη Ρόδο. Βιαστικές κουβέντες, ο χρόνος στο Στρατό άλλοτε είναι με το μέρος σου και άλλοτε εναντίον σου.

Φτάσαμε στο νησί ξημερώματα Σαββάτου, κατά τις 4. Ευτυχώς υπήρχε καμπίνα και είχα κοιμηθεί στο πλοίο. Αναμονή μέχρι να μας ξεχωρίσουν ανά Μονάδες. Πίσω μου η Τουρκία, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων. Δεν ένοιωσα κάτι ιδιαίτερο. Ίσως φταίει η επίσκεψή μου στην Πόλη το καλοκαίρι που πέρασε. (Ήρθε το λεωφορείο για τηΜονάδα)

Η αλήθεια είναι οτι περίμενα να είναι χύμα τα πράγματα, αλλά όχι κι έτσι.
Δύναμη Λόχου: 25 άτομα. Οι μισοί απολύονται σε 45 μέρες. Τα λόγια είναι περιττά. Στο επόμενο δίωρο έμαθα τα καθέκαστα του νησιού, καθώς και οτι δεν θα μείνω εδώ. Θα μετακινηθώ σε ένα νησί βορειότερα από εδώ, οπού τα πράγματα είναι ακόμη πιο χυμα, το νησί μικρότερο και η Τουρκία ακόμη πιο κοντά.  Οι ιστορίες των παλιών για το μέρος που πάω είναι επικές. Μπάφοι μέσα στους θαλάμους, περίπολος με παπάκι, σκοπιά με φόρμα και αθλητικά. Ένας είχε βάλει κράνος μηχανής στη σκοπιά. Γνώρισα και ένα παιδί από τα Χανιά που άντεξε ένα μήνα, όχι παραπάνω. Του έβαλαν φωτιά στο sleeping bag την ώρα που κοιμόταν. Τον έφεραν πίσω. Και άλλα πολλά… Δεν ανησυχώ καθόλου. Απλώς απορώ. Και ανυπομονώ. Να δω πόσα από αυτά που ακούγονται είναι αλήθεια, πόσα και πόσο θα με επηρεάσουν, αν και δεν το νομίζω. Για την ώρα απλώς περιμένω να πάω εκεί. Πέτυχα και ένα παιδί που γνωριζόμαστε απο μικροί! Κάθε καλοκαίρι οι οικογένειές μας έκαναν διακοπές στο Πάνορμο. Τρελλές αναμνήσεις και οι 2.

Στο ψητό τώρα: Αύριο 25 του μηνός κλείνω τα 25. Γιατί νομίζετε οτι κάνουν παρέλαση σε όλη την Ελλάδα?

Να είστε καλά!
Στέλιος

Παρουσιάστε! (vol.4)

Μαρτίου 20, 2008

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα μου στο Κέντρο. Ευτυχώς είμαι εξοδούχος, μιας και είχα ενοικιάσει ένα dvd(!) το οποίο με πλάγιους τρόπους κατάφερα να δω μαζί με άλλα 2 παληκάρια, μέσα στο στρατόπεδο. Καταφέραμε να νοιώσουμε φυσιολογικοί, έστω και για ένα 2ωράκι.

Ήδη από χθες γνωρίζουμε τις μεταθέσεις μας. Εγώ πάω στην Κω, ως Γραφέας Κέντρου Επικοινωνιών. Δεν έχει ακουστεί κάτι συγκεκριμένο, αλλά λογικά τα πράγματα είναι χαλαρά. Είναι και ανάλογα με το στρατόπεδο βέβαια, ανάλογα με το Διοικητή. Τελευταία εντύπωση που αποκόμισα για την Κω είναι πως οι Διαβιβαστές χρησιμοποιούνται σε κουκου-ρούκου εργασίες, επειδή ακριβώς το ξύνουν. Δεν με χαλάει, μιας και τον Αύγουστο απολύομαι… 😛

Χαλαρώσαμε. Ξέρουμε οτι φεύγουμε και είμαστε όλη σε καλή ψυχολογία. Η τρέλλα περισσεύει βέβαια, αλλά αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Το μόνο που σκέφτομαι αυτές τις μέρες είναι η Κρήτη, και το πόσο μου λείπει. Οικογένεια, φίλοι, άτομα για τα οποία ενδιαφέρομαι.

Αυτά τα ελάχιστα φίλοι μου. Αρχίζει και με πιάνει η Άνοιξη, λέω να τη χαρώ εκεί που θα πάω…

Στέλιος

 

Παρουσιάστε! (vol.3)

Μαρτίου 9, 2008

army-t-shirt-by-ron-english-2.jpg

Και γω που νόμιζα πως δεν θα προλάβαινα να πιάσω πληκτρολόγιο στα χέρια μου μέχρι να απολυθώ… να’μαι μετά απο ένα μήνα, σε κάποιο νετ καφέ της -ονόματα δε λέμε, με τα μάτια μου να έχουν πρηστεί (ένας μήνας χωρίς pc είναι αυτός, ξεσυνήθισα ρε γαμώτο) και με μπόλικα πράγματα να πω, χωρίς να ξέρω από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω…

Μάλλον η καλύτερη αρχή που θα μπορούσα να κάνω είναι μια μικρή περιγραφή του Στρατού σαν σύστημα γενικότερα, παρά μια απαρίθμηση των εμπειριών που αυτή τη στιγμή κατακλύζουν το καθαρό και αποτοξινωμένο μυαλό μου. Αλλά και πάλι, στην προσπάθειά μου να το επιτύχω αυτό, αναποφεύκτα θα αναφέρω χαρακτηριστικά παραδείγματα.

(Μια μικρή παρατήρηση: περιμένω κατανόηση πάνω σε παρόμοια posts, μιας και αυτό που μου συμβαίνει αυτό τον καιρό, θα κυριαρχεί για τους επόμενους -γκούχου γκούχου- 5 μήνες της ζωής μου)

 Στην αρχή νομίζεις πως όλα όσα βλέπεις γύρω σου δεν υπάρχουν, και όσα συμβαίνουν πως όχι. Σκέφτεσαι πως ακόμη δεν μπήκες, πως όλα είναι ένα κακόγουστο αστείο, και πως σε κανένα οκτάωρο, αφού σου έχουν πρήξει τα αρχίδια θα σε αφήσουν να φύγεις. Ρίχνεις ερευνητικές ματιές παντού, ποιός είναι ποιός, αν σε κοιτάζουν περίεργα, ποιοί είναι όλοι αυτοί που κάθονται δίπλα σου, και τέτοιες σχετικές μακρυγορίες. Είναι αλήθεια πως στο στρατό κάνεις φίλους, και μάλιστα εν δυνάμει κολλητούς, αλλά την πρώτη μέρα δεν μπορείς να ξέρεις ποιός είναι ποιός, ποιός πάει πού, ποιός φεύγει και που πάει…

Είχα προετοιμάσει τον εαυτό μου για πολύ χειρότερες καταστάσεις. Μπήκα στο στρατόπεδο αμίλητος, με ύφος ανθρώπου που απλά δεν θέλει να δίνει αφορμές. Κοφτές κουβέντες, λακωνικές απαντήσεις (ειδικά στους ανωτέρους) και υπεύθυνες κινήσεις. Όλα αυτά είναι σχεδόν αντίθετα με το χαρακτήρα μου. Αλλά ήταν φυσιολογικό να συμβαίνουν σε καταστάσεις οπου βλέπεις πως τα πράγματα πάνω στα οποία έχεις έλεγχο είναι ελάχιστα.

 Οι ώρες κυλούν και μετά τις τυπικές διαδικασίες βρίσκεσαι σε ένα θάλαμο με πολλά άλλα άτομα. Με αυτά τα άτομα θα συμβιώσεις -θέλεις δε θέλεις- και αρχίζεις να ανοίγεσαι λίγο περισσότερο από πριν. Είσαι ευγενικός αλλά με απόσταση, φιλικός και εξυπηρετικός αν χρειαστεί, καλαμπουρτζής ανάλογα την περίσταση. Αμέσως αρχίζει να ξεκαθαρίζει το τοπίο. Άλλοι μιλάνε πολύ, άλλοι λιγότερο, άλλοι καθόλου. Τη φωνή του Ματθαίου δεν την είχα ακούσει τις πρώτες 5 μέρες. Του Γιώργου αμέσως. Το τοπίο είναι ακόμη πιο καθαρό. Είσαι (η αισθάνεσαι) σε πλεονεκτικότερη θέση απο κάποιους άλλους, μόνο και μόνο από το γεγονός οτι μπορείς να επικοινωνείς με ευχέρεια, όχι απαραίτητα και με επάρκεια.

Η ηλικία καλώς ή κακώς παίζει το ρόλο της. Συμβιώνεις με άτομα από 18 εως 33 ετών. Κάποιοι κολλάνε καλύτερα με κάποιους άλλους. Οι μορφωμένοι με τους μορφωμένους, οι πιτσιρικάδες μεταξύ τους, οι συντοπίτες (ειδικά οι Κρητικοί), οι οπαδοί των ομάδων, οι χοντροί, οι στραβοί, οι ηλίθιοι, όλων των ειδών οι κατηγορίες. Αυτό γίνεται μέσα στο πρώτο διήμερο. Όλοι ψάχνουν από ένα αποκούμπι. Ένα στήριγμα, να ανήκουν κάπου τέλοσπάντων. Αγνοώντας τις περισσότερες φορές οτι ανήκουν σε ένα μεγάλο σύνολο, αγνοώντας οτι όλοι φοράμε τα χακί, όλοι είμαστε μακρυά από τα σπίτια μας και ούτω καθεξής.

Μετά έρχεται η εκπαίδευση. Άτομα στην ηλικία μου ή και μικρότερα να προσπαθούν να με πείσουν οτι δεν έχουμε τίποτα κοινό, ίσα-ίσα που μας χωρίς ένα αστεράκι στο πέτο τους. Κάποιοι τσίμπησαν, ψάρωσαν που λέμε. Κάποιοι όχι. Κάποιοι πάλι αυτοσχεδίασαν. Κάποιοι πούλησαν τσαμπουκά. Κάποιοι έγλειψαν. Κάποιοι ρουφιάνεψαν. Σχεδόν αυτόματα συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα να πιεστώ (ψυχολογικά) απο τα άτομα που είχα απέναντί μου. Πήρα μια βαθεία ανάσα τη δεύτερη μέρα. Ήξερα πως σε πολλούς τομείς ήμουν απλά εξυπνότερος απο τους ανωτέρους μου. Δεν είναι δυνατόν να στραφεί η προσοχή πάνω μου όταν υπάρχουν άτομα που και μόνο που ανοίγουν το στόμα τους προκαλούν παροξυσμό νεύρων. Ησύχασα εντελώς.

Μετά την εκπαίδευση έρχεται η προσαρμογή. να συνειδητοποιήσουν μερικές εκατοντάδες άτομα πως πρέπει να αφήσουν τις προσωπικές τους συνήθειες και  πως πρέπει να ακολουθήσουν ένα ενιαίο πρόγραμμα και μια συγκεκριμένη τάξη. Πράγμα αδιανόητο για μερικούς. Εύκολο για άλλους. Ευτυχώς και για μένα.

Δεν έχω ιδανική συνταγή για τη φάση. Είμαι ακόμη στο Κέντρο, δεν ξέρω τι με περιμένει στη Μονάδα. Το μόνο που ξέρω είναι πως το αρχικό «τέντωμα» έχει περάσει, όλα κυλούν με ένα συγκεκριμένο ρυθμό και όποιος δεν θέλει να το πάρει χαμπάρι απλώς κακοπερνάει. Είχα την τύχη και την ικανότητα να έρθω κοντά με όλους τους ανώτερους, έχω την ευλογία να μπορώ να πω καθαρά τη γνώμη μου χωρίς να περνάω τις λεπτές διαχωριστικές γραμμές που υπάρχουν ανάμεσά μας, και τη χαρά να γνωρίσω μερικά πολύ καλά παιδιά που σίγουρα θα συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα και μετά απο το μεγάλο αυτό πανηγύρι.

Έχω τόσα πολλά να γράψω που δεν ξέρω τι απο αυτά χρειάζεται στην τελική να μοιραστώ μαζί σας, και τι να κρατήσω για τον εαυτό μου. Το μόνο που κατάφερα αυτό το μήνα που πέρασε ήταν να σκέφτομαι τι ακριβώς είναι αυτό που περνάω και το αν θα πρέπει να είμαι κάποιος παρατηρητής που βλέπει όλους τους υπόλοιπους να υπηρετούν την Πατρίδα (προσπαθώντας να κρατήσω ακέραια κομμάτια του εαυτού μου) ή να αφήσω να περάσει όλο αυτό το πράγμα από μέσα μου ως αναποφεύκτο και διδακτικό κομμάτι της ζωής μου, για το πως ενεργούν οι άνθρωποι, και κυρίως πως ενεργώ εγώ σε σχέση με άλλους ανθρώπους, σε μια μικρογραφία της κοινωνίας.

Ένα άλλο που με έχει προβληματίσει είναι το που πρέπει να δείχνω κατανόηση, που σεβασμό, και που αυστηρότητα. Σπανίως προλαβαίνω να φιλτράρω την ψυχολογία όλων αυτών των ανθρώπων, προκειμένου να κρίνω με τον σωστότερο δυνατό τρόπο τη δική τους συμπεριφορά απέναντί στο σύνολο και σε μένα. Ίσως είναι δουλειά τους Στρατού αυτή. Να μην σου αφήνει περιθώρια να σκέφτεσαι. Μόνο να πράττεις. Γιαυτό και ο χείμαρρος (και πάλι συγγνώμη). Δεν αξίζει όμως, έτσι δεν είναι?

Αυτά προς το παρόν. Σε μια ώρα πρέπει να επιστρέψω στο στρατόπεδο….

Να είστε καλά!

Στέλιος

 

Υ.Γ.: Ιδιαίτερα χαιρετίσματα:

Ελένη(Δεν πρόλαβα ούτε να κλάσω στην άδεια),

Νερίνα(Ελπίζω να μη δημιούργησα πρόβλημα),

Μαριάτζελα(Ελπίζω να έλαβες τα γράμματα, good luck!),

Τζούλια (Απλά περαστικά!)

Γιάννα (Την επόμενη φορά δεν θα έχω πονόδοντο, ούτε θα έχω πιεί)

Ηλία (φιλιότσοοοοοοοοο ξεκόλλα dude… βγες απ’το σπίτι…)

Δεν σας ξεχνώ και ελπίζω να μάθω σύντομα νέα σας!