Archive for Απρίλιος 2008

Παρουσιάστε! (vol. 7)

Απρίλιος 14, 2008

Τρίτη 1η Απριλίου

Επιτέλους στη βραχονησίδα. Δεν έχω προλάβει να σκεφτώ ακόμη αν εδώ που ήρθα είναι καλά ή κακά. Μιλάμε για ένα σωρό από πέτρες, και συστάδες από θάμνους, πεταμένα όλα αυτά σε μια γωνιά του Αιγαίου. Ένα μικρό σπιτάκι, ένα εκκλησάκι, μια μικρή τραπεζαρία. Όλα είναι μικρά εδώ. Και ήσυχα. Το μόνο που σπάει τη σιγή είναι ο θόρυβος του ασυρμάτου, και οι φωνές των αγαπημένων μου, μέσα μου.

Η θέα είναι εκπληκτική. Βρισκόμαστε στην κορυφή ενός λόφου και κάτω απο μάς βρίσκοντα 2 μικροί όρμοι, πιο πίσω 2 μικρότερες βραχονησίδες. Ακόμη πιό πίσω βρίσκεται το νησί από όπου ήρθαμε. Και πίσω από αυτό ο Ήλιος. Το δωμάτιο στο οποίο μένω είναι στην κυριολεξία «δύο επί τρία». Έχει ένα διώροφο κρεβάτι, ένα τραπέζι με 2 καρέκλες. Είναι χαμηλοτάβανο και μοιάζει πολύ με καμπίνα πλοίου. Τουλάχιστον έτσι θέλω εγώ να το φαντάζομαι. Άντε να γίνει κανένα θαύμα να βάλει η βραχονησίδα πλώρη για την Κρήτη! Καλά που θα ήταν… Προς το παρόν όμως είμαι εδώ. Και είμαι μόνος μου. Τι κι αν βρίσκονται άλλοι 9-10 άνθρωποι γύρω μου. Όπως όλοι, έτσι και εγώ έχω το μικρόκοσμό μου και κάνω μακροβούτια μέσα σε αυτόν. Φέρνω όποιους ποθώ δίπλα μου, κρατάω όσους δεν επιθυμώ, βαθειά βυθισμένους.

Είναι περασμένα μεσάνυχτα και οι φωνές που τραγουδούν στο μυαλό μου δε λένε να σταματήσουν. Κάθε σκέψη που κάνω είναι και μια χρυσοϋφαντη κλωστή που βγαίνει σαν ψαλμωδία από τα στόματα πανέμορφων κοριτσιών, πλέκεται σαν ιστός αράχνης, πλεγμένος με διεστραμμένη μαεστρία, και καρτερικά περιμένει, λαμπερός και ελκυστικός, τη φαντασία των περαστικών να πιαστεί θύμα του. Τα κορίτσια συνεχίζουν να τραγουδούν και γω με δάκρυα ευγνομονώ το θεό που επιτρέπει ακόμη στη φαντασία μου να καλπάζει ελεύθερη στο σκοτάδι. Χωρίς κανένα φανερό προορισμό. Με μόνη έγνοια της να είναι ελεύθερη!
Το σκοτάδι απλώνεται σιγά-σιγά στο έδαφος. Λες και ήταν κλεισμένο σε ένα δοχείο και αφέθηκε από ψηλά σα μαύρο μύρο που απλώνεται γοργά στο κορμί της γης, και δεν αφήνει ζωντανή καμμία άλλη αίσθηση πέρα από την οσμή. Όπως όλα τα όμορφα πράγματα, έτσι και το σκοτάδι σιγά-σιγά όπως ήρθε, θα χαθεί. Από τον ουρανό όπου χύθηκε -ξημερώνει- από τη γη όπου απλώθηκε, καταλήγει στις καρδιές των τυχερών που κατάφεραν με γυμνά πόδια να περπατήσουν πάνω του. Το σκοτάδι είναι όμορφο γιατί χωρίς αυτό δεν υπάρχουν τα αστέρια.
Τυχερή και η φαντασία μου που καλπάζει στο σκοτάδι, ανάμεσα στα αστέρια. Πόσα από αυτά τα δύστυχα φωτίζουν μάταια και ολόγυρα όλο το σύμπαν δίχως να το γνωρίζουν! Η μόνη τους χαρά και ελπίδα, είναι εκεί που στέκουν μόνα, στη μέση του απείρου, να περάσει κάποιος και να σταθεί προς το μέρος τους, και στα κλεφτά να κοιτάξουν λίγη από τη λάμψη τους πάνω του!
Έτσι γίνεται και με τις ιδέες. Έτσι γίνεται και με τους ανθρώπους. Αστέρια είμαστε και πασχίζουμε να λάμψουμε όπως το δόλωμα στο σκοτεινό βυθό. Μήπως και μας πλησιάσουν οι άλλοι και πάρουν κάτι από εμάς.