Archive for Μαΐου 2008

Παρά πόδα… (vol. 2)

Μαΐου 30, 2008

Πολύ με προβλημάτισε η απάντηση του παλιού μου φίλου Γιώργου…
Σπάνια αναπολώ την παιδική μου ηλικία και εκείνος την ανέδειξε με τον παραστατικότερο δυνατό τρόπο. Και σ’ευχαριστώ γι’αυτό φίλε!
Τότε όμως ήμασταν παιδιά. Τώρα?
Τότε όμως ήμασταν αθώοι από κάθε κατηγορία. Τώρα?
Τότε όμως ήμασταν ανεύθυνοι. Τώρα?

Ένοχος πολύ νοιώθω κάθε φορά που θυμάμαι τι ήμουν και τι έχω γίνει. Αλλά έχω ξαναπεί πως κάποιος πάντα φταίει. Δε νομίζω πως μπορώ να πάρω ολοκληρωτικά την ευθύνη για τις πράξεις μου. Είναι τόσα πολλά αυτά που μου συνέβησαν (κομμάτι από αυτά γνωρίζεις και συ) που είναι αδύνατον να ισχυριστώ πως ήξερα τις επιπτώσεις, αλλά δεν έκανα κάτι για να πράξω διαφορετικά, πως θα μπορούσα να προβλέψω τις αλλαγές που μου επεφύλασσε υη ζωή μου και δεν θα προσπαθούσα έστω και λίγο να καλυτερέψω τις πλευρές εκείνες που με σημάδεψαν. Από που να αρχίσω και που να τελειώσω? Δικαιολογίες μπορώ να βρω πάμπολλες. Από την οικογένεια και την ενδοοικογενειακή γαλήνη, από τις συνεχείς αλλαγές στη σχολική μου «σταδιοδρομία» (να σου θυμίσω πως άλλαξα 2 φορές σχολείο, πήγα στην Αθήνα ψάχνοντας δεν ξέρω και γω τι, έμεινα μια φορά στην ίδια τάξη), από τη θρησκευτική παιδεία που είχα, η οποία ερχόταν συνεχώς σε ρήξη με αυτά που διαδραματιζόταν γύρω μου (άραγε όλα είναι «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας?), στον ατελείωτο εγωισμό μου που βαλλόταν άσχημα κάθε φορά που δεν γινόταν το δικό μου.

Αυτό που με απογοητεύει είναι κάτι πάρα πολύ απλό. Κάθε φορά που μια αλλαγή υπάρχει στη ζωή μου, σπανίως αυτή οφείλεται σε μένα Συνήθως είναι οι γαμημένες οι περιστάσεις. Μια ατελείωτη αλυσίδα γεγονότων που με παρασύρει είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Είναι ελάχιστες οι φορές που εγώ έχω θελήσει να αλλάξω κάτι στον εαυτό μου και να το έχω καταφέρει. Και το τραγικό είναι πως ταυτόχρονα αυτές οι γαμημένες οι περιστάσεις είναι που με κρατάνε μέσα στο παιγνίδι της ελπίδας και της αυτοβελτίωσης. «Που κολλάει αυτό?» θα μου πεις. Με όλα όσα βλέπω γύρω μου, με τόση αδιαφορία, μπαγαποντιά και λούφα, έχω πειστθεί πως οι ανέκαθεν δυνατότητες που έχω δεν έχουν κανένα απολύτως όφελος μπροστά στην αδιάκοπη επιθυμία των (ίσως) πλήρως άσχετων και ατάλαντων να αποκτήσουν αυτό που θέλουν.

Το παράδειγμα με τα κεραμιδάκια είναι πολύ εύστοχο. Μπορείς απλά να θυμηθείς πως παίζεται το παιγνίδι και θα με καταλάβεις 😀 Πως προσπαθείς να χτίσεις, και πως οι άλλοι καραδοκούν με μια μπάλα στο χέρι, προκειμένου να γκρεμίσουν τον κόπο σου να τα στήσεις με μια μπαλιά… Να σου θυμίσω πως λίγο νόημα είχε αν πλησιάζαμε όλοι μαζί τα κεραμιδάκι. Το μόνο που καταφέρναμε ήταν να αυξήσουμε τις πιθανότητες να μας «βγάλουν» γρηγορότερα. Ένας μόνο έπρεπε να πλησιάσει και γρήγορα γρήγορα να προσπαθήσει να τα στήσει. Ποιός ρόλος ταιριάζει καλύτερα σε σενα παλιέ μου φίλε? Τι μας δείχνουν από παντού πως είναι ευκολότερο? Να είμαστε αυτοί που κυνηγούν τους άλλους με μια μπάλα στο χέρι, ή εκείνοι που χτίζουν? Και για μένα και για σένα, θέλω να ισχύει πως ισχύει το δεύτερο. Ίσως τα μέσα που διαλέγουμε να διαφέρουν, αλλά ο στόχος παραμένει, πίστεψέ με.

Δώσε μου ένα μέρος που μπορεί να ανδείξει τις ικανότητες του καθενός μας, πέρα από τον μικρόκοσμό του, και εγώ θα μπω μέσα του. Βρες μου έναν τρόπο που αυτό που σκεφτόμαστε δεν θα περνάει από δεκάδες στερεότυπα φίλτρα, αλλά βγαίνει ατόφιο, και γω θα τον ακολουθήσω.
Αν όμως το κόστος για να βρεις τον εαυτό σου είναι να τον χάσεις, τότε ποιό το νόημα?

Θα τα πούμε σύντομα George 😉

Σ.

Παρά πόδα… (vol. 1)

Μαΐου 26, 2008

Μετά από το Πάσχα είναι η πρώτη μου άδεια, διάρκειας μιας εβδομάδας. Είχα 2 πράγματα να κάνω. Να πάω στο γάμο ενός πρώτου μου ξαδέρφου, και να δω μερικά αγαπημένα πρόσωπα. Τα έκανα και τα 2, και truth be told ΔΕΝ ΤΟ ΑΠΟΛΑΥΣΑ! Ίσως επειδή ξέρω πως μεθαύριο το πρωί πρέπει να είμαι πάλι μέσα στο Χάνι της Φραβιάς μαζί με τους υπόλοιπους κανίβαλους που με περιβάλλουν, προκειμένου να το παίξω «έτοιμος».

Μας μαζεύουν, μας μαντρώνουν για κάμποσο καιρό, μας αποκόπτουν απο κάθε τι που έχει να κάνει με το «έξω», και αφού έχουν boost-άρει τις ορμόνες μας 300%, μας αμολάνε ελεύθερους και όποιον πάρει ο Χάρος! Είναι άδικο, και αν είναι μια φορά άδικο για μας, είναι δέκα φορές περισσότερο άδικο για τους τριγύρω μας, αυτούς που μας ήξεραν αλλιώς και τώρα μας βλέπουν αλλιώς.

Θα μου πείτε πως δεν είναι αυτό επιχείρημα για να δικαιολογήσει κάποιος τις όποιες μεταβολές στη συμπεριφορά του. Ίσως. Αλλά μέχρι τώρα τίποτα δεν με έχει αποδιοργανώσει περισσότερο στη ζωή μου, δεν θα μπορούσα να είμαι πιο «έξω από τα νερά μου».

Πράγματα που θεωρούσα ανήθικα, η τωρινή μου κατάσταση τα βαφτίζει δικαιολογημένα (ακούει κάποιος «είμαι φαντάρος» και απαντάει «ααα… εντάξει…») και θεμιτά. Πράγματα τα οποία αν συνεχίσω να κάνω και μετά τη θητεία μου θα σημαίνει πως το πανηγύρι κράτησε παραπάνω απ’όσο ήταν να κρατήσει, και πως αυτή η λατρεία του ευφήμερου που με πλημμυρίζει απο παντού, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμη σημάδι του «ενήλικα» που καραδοκεί στην πύλη του στρατοπέδου, και του «παιδιού» που προ πολλού με βαρέθηκε.

Προέκυψε τελικά μια εικόνα γενικής αδιαφορίας, που στεγάζεται σε ένα περιβάλλον στο οποίο συνυπάρχουν μόνο περαστικοί άνθρωποι, το μεγαλύτερο ποσοστό των οποίων δεν γουστάρει, όμως είναι εκεί. Αν δεχτώ πως ο Στρατός αποτελεί μικρογραφία της κοινωνίας, πως μπορώ να μην απογοητεύομαι στην ιδέα οτι αργά ή γρήγορα όλοι εμείς θα επιστρέψουμε σε αυτήν, και θα κουβαλάμε μαζί μας αυτή την αδιαφορία που μόνο βλάπτει…

Ελπίζω πως μέχρι τις 11 Αυγούστου που απολύομαι, θα έχω βρει το καταλληλότερο δυνατόν επιχείρημα ώστε να αποφύγω αυτή την «αλλαγή».

Στο vol. 3 της σειράς «Παρουσιάστε!» είχα γράψει:
«Έχω τόσα πολλά να γράψω που δεν ξέρω τι απο αυτά χρειάζεται στην τελική να μοιραστώ μαζί σας, και τι να κρατήσω για τον εαυτό μου. Το μόνο που κατάφερα αυτό το μήνα που πέρασε ήταν να σκέφτομαι τι ακριβώς είναι αυτό που περνάω και το αν θα πρέπει να είμαι κάποιος παρατηρητής που βλέπει όλους τους υπόλοιπους να υπηρετούν την Πατρίδα (προσπαθώντας να κρατήσω ακέραια κομμάτια του εαυτού μου) ή να αφήσω να περάσει όλο αυτό το πράγμα από μέσα μου ως αναποφεύκτο και διδακτικό κομμάτι της ζωής μου, για το πως ενεργούν οι άνθρωποι, και κυρίως πως ενεργώ εγώ σε σχέση με άλλους ανθρώπους, σε μια μικρογραφία της κοινωνίας.«

And the question still stands…

Παρουσιάστε! (vol. 8)

Μαΐου 20, 2008

Χαιρετώ!

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να αποκτήσω πρόσβαση σε pc νωρίτερα, γιατί εκτελώ χρέη ταχυδρόμου για τη μονάδα, και 3 φορές την εβδομάδα αλλάζω νησί, και τις ενδιάμεσες μέρες είμαι απλά ξεθεωμένος! Αύριο φεύγω με άδεια για μια εβδομάδα στην Αθήνα, και βρήκα λίγο χρόνο για 2-3 κουβεντούλες. Σε γενικές γραμμές είμαι καλά, περνάω καλά, λυπάμαι για όσα βλέπω στην τηλεόραση, και το μόνο που μπορώ να σας πω είναι:

83 ΚΑΙ ΣΉΜΕΡΑ…

Φιλιά,
Στέλιος

Υ.Γ. Η μόνη φωτογραφία που κατάφερα να σώσω από μαλακία του υπολογιστή, είναι αυτή μιας παρτίδας σκάκι μεταξύ του Κώστα και του Θωμά. Όσοι ασχολείστε με σκάκι θα βρείτε σε πόσες κινήσεις είναι ματ 😉