Archive for Νοέμβριος 2008

Σήμερα γιορτάζω!

Νοέμβριος 25, 2008

308celebration_salute2

Hey! Εσύ! Εσύ που ξοδεύεις το χρόνο σου για να διαβάσεις αυτές τις δυό-τρεις γραμμές…

Πες μου «χρόνια πολλά»! Κι ας μη με ξέρεις.

PollDaddy Cool

Νοέμβριος 23, 2008

Ακολουθεί τραγικό γκάλοπ το οποίο έχει δοκιμαστικό χαρακτήρα καθαρά. Please contribute….
(αυτά είναι τα πρωινά της Κυριακής που τόσο μου’χουν λείψει!)

Το πρώτο λιοντάρι

Νοέμβριος 20, 2008

p1000258-medium

Μια εβδομάδα τώρα πασχίζω να βρω κατάλληλη αρχή, κατάλληλες φωτογραφίες, κατάλληλη ψυχολογία για να «βγει» αυτό που θέλω. Μάταια. Όχι ακόμη τουλάχιστον. Ένα άρθρο που με αριθμούς αποπειράθηκε να μας δώσει μια εικόνα του Ηρακλείου, είναι μάλλον μια άχαρη αρχή, αλλά αναγκαία εν τέλει.

Ακριβό αλλά σε γενικές γραμμές ικανοποιητικό. Με πληθώρα επιλογών για μόρφωση αλλά και για ψυχαγωγία. Αλλά και με έντονα κυκλοφοριακά και οικιστικά προβλήματα. Το Ηράκλειο, μια πόλη τουριστική, δείχνει να χρειάζεται ουσιαστικές τομές και παρεμβάσεις, για να καλύψει τις ανάγκες των κατοίκων του. Παρ’ όλα αυτά, έξι στους δέκα Ηρακλειώτες αισθάνονται ικανοποιημένοι από τη ζωή τους. Μάλιστα, το 46% θεωρεί ότι η καθημερινότητά τους βελτιώθηκε τα τελευταία 2-3 χρόνια, ενώ το 31% ότι έχει χειροτερέψει.

Το μείζον πρόβλημα είναι το κυκλοφοριακό για το 64% των πολιτών που συμμετείχαν στην έρευνα. Ακολουθούν με πολύ χαμηλότερα ποσοστά, το οδικό δίκτυο και τα τροχαία ατυχήματα, το θέμα της καθαριότητας, το κόστος ζωής, η έλλειψη χώρων στάθμευσης. Για ένα 4% των ερωτηθέντων σημαντικότερο πρόβλημα είναι το οικονομικό, ενώ για το 3% η ανεργία. Στη λίστα των προβλημάτων ακολουθούν με το ίδιο ποσοστό η ύδρευση, τα τοπικά έργα, η πολεοδομία, η έλλειψη ελεύθερων χώρων.

Στα πλεονεκτήματα φιγουράρει πρώτη η μόρφωση, καθώς το 60% πιστεύει ότι το Ηράκλειο προσφέρει αρκετές ευκαιρίες. Οι μισοί Ηρακλειώτες δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη λειτουργία των υπηρεσιών του δήμου και το 40% εκφράζουν ικανοποίηση από τα νοσοκομεία και τους γιατρούς της πόλης. Εντονη είναι η δυσαρέσκεια για την εικόνα του Ηρακλείου όσον αφορά την ποιότητα του νερού, ενώ μέτρια αποτυπώνεται η κατάσταση των δημόσιων συγκοινωνιών.

Η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της πόλης (87%) κρίνει τη ζωή της κρητικής πρωτεύουσας ακριβή, ενώ το 81% πιστεύει ότι δεν υπάρχουν αρκετά πάρκα, πλατείες και ελεύθεροι χώροι γενικότερα. Το 94% βρίσκει δύσκολα να παρκάρει, ενώ η ηχορρύπανση και η άναρχη δόμηση αποτελούν πρόβλημα για επτά στους δέκα κατοίκους. Λίγοι πιστεύουν ότι μπορεί κανείς να βρει εύκολα δουλειά (μόλις το 37%) και πολύ λιγότεροι (16%) θεωρούν ότι είναι εύκολο να αγοράσει κανείς σπίτι σε λογική τιμή. Αυτό που φαίνεται ότι δεν λείπει καθόλου από το Ηράκλειο είναι οι δυνατότητες για ψυχαγωγία και διασκέδαση.

Τέσσερις στους δέκα κατοίκους της πόλης δηλώνουν ότι τα καταφέρνουν με το εισόδημά τους, ένα 12% ζουν άνετα, ενώ το 45% αντιμετωπίζει μικρές ή μεγάλες δυσκολίες.

Οι μετακινήσεις

Οσον αφορά τις μετακινήσεις, οι πολίτες του Ηρακλείου χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο αυτοκίνητο (43%), ενώ το 18% προτιμά μοτοσικλέτα. Ελάχιστοι επιλέγουν το ταξί (μόλις 3%) και αρκετοί το λεωφορείο. Με τα πόδια μετακινείται το 20%.

Ο σημερινός δήμαρχος Ηρακλείου, Γιάννης Κουράκης απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των πολιτών, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία (82%) εκφράζει την ικανοποίησή της από το έργο του. Μάλιστα, το 80% θεωρεί ότι πρόκειται για τον καλύτερο δήμαρχο που θήτευσε ως τοπικός άρχων της πόλης. Ακολουθεί με ποσοστό μόλις 2% ο Κώστας Ασλάνης και με 1% οι Εμμανουήλ Καρέλλης και Ανδρέας Καλοκαιρινός. Τρεις είναι οι πολιτικοί που προσέφεραν τα περισσότερα στην πόλη, σύμφωνα με τους ερωτηθέντες. Ο νυν δήμαρχος (16%), ο Μανώλης Κεφαλογιάννης (6%) και ο Ανδρέας Παπανδρέου (5%). Εντυπωσιακά είναι πάντως τα ποσοστά εκείνων που απάντησαν «κανένας» (28%) ή δεν γνωρίζω (37%)!

Οι κάτοικοι του Ηρακλείου είναι αρκετά αισιόδοξοι. Για το 61% προδιαγράφεται ευοίωνο το μέλλον της πόλης, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό προσδοκά ακόμα μεγαλύτερη τουριστική ανάπτυξη.

(από άρθρο της Καθημερινής)

Τα πέτρινα λιοντάρια

Νοέμβριος 14, 2008

lions

Εδώ και καιρό σκεφτόμουν να γράψω ένα κείμενο για την πόλη που ζω, το Ηράκλειο. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να μιλήσω αντικειμενικά. Και γω δε γουστάρω να είμαι αντικειμενικός όσον αφορά το Ηράκλειο. Είμαι γεμάτος προκαταλήψεις, πως το λένε… κολλημένος με τη μπάλα! Κόβω φλέβα για την πόλη μου και δε με νοιάζει τίποτα απ’όσα ακούω γύρω μου, από αυτά που μου λένε οι άλλοι. Δεκάρα δε δίνω. Το ξεκαθαρίζουμε από την αρχή αυτό, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Αν θέλετε αντικειμενικότητα, τα επόμενα 5 κείμενα σε αυτό το blog δεν θα σας την προσφέρουν σε καμμία περίπτωση.
Πρέπει να σημειώσω εδώ οτι όλη η δομή του εγχειρήματος είχε ως αφορμή το τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη με τίτλο «Πέμπτο λιοντάρι» (κάπου εδώ λέω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στη Μάρη, που μου το έδωσε…) και γι’αυτό και η ιστορία θα είναι σε 5 μέρη (ίσως αυτοτελή, δεν ξέρω ακόμη).

Μια μέρα καθόμουν στο γραφείο και έβλεπα ένα video στο YouTube, όταν μπήκε ο πατέρας μου. Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα (δεν συνηθίζω να κάνω τέτοιου είδους κουβέντες με τον πατέρα μου) τον ρωτάω: «Πατέρα σου αρέσει το Ηράκλειο?» Προς μεγάλη μου έκπληξη -δεν τον είχα ξαναρωτήσει- μου απάντησε: «πάρα πολύ αλλά αν με ρωτήσεις δεν ξέρω να σου πω γιατί, δεν μπορώ να στο εξηγήσω».
Έμεινα μαλάκας. Από τις λίγες φορές που συμφωνούσα «τόσο πολύ» με τον πατέρα μου για κάτι. Το νοιώθεις την ώρα που περπατάς στο δρόμο. Κάτι μέσα σου αλλάζει την ώρα που περνάς μια από τις πύλες των τοιχών και κατευθύνεσαι προς το κέντρο της πόλης. Ώρες ώρες σα να βρίσκεσαι σε άλλη εποχή. Ανεξήγητο αλλά συμβαίνει. Φεύγεις από τις πολυκατοικίες των προαστείων και διαβαίνεις ανάμεσα στα χαμόσπιτα των αρχών του αιώνα και του Μεσοπολέμου. Αφήνεις πίσω σου την τρέλλα της εποχής και ξαναβρίσκεις μια αθωότητα που σου προσφέρεται απλόχερα μα μερικές φορές βάρβαρα. Φτάνει να θέλεις…

-Σ.ΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Homalonity #1

Νοέμβριος 9, 2008

Πόσες φορές δεν έχω πιάσει τον εαυτό μου να βρίσκεται στη μέση μιας μέρας και απλά να έχω παρασυρθεί στη δίνη της ήσυχης ομορφιάς της! Ούτε μια, ούτε δύο αλλά πολλές. Συνήθως μου τυχαίνει κάποιες μέρες του φθινοπώρου και κάποιες μέρες της άνοιξης. Μια τέτοια μέρα είναι η σημερινή.

Έχω ξυπνήσει από τις 9 το πρωί και με νωχελικές κινήσεις έφτιαξα το καφεδάκι μου, στην τέλεια συγυρισμένη και καθαρισμένη κουζίνα, της οποίας την εμφάνιση επιμελήθηκα ο ίδιος προσωπικά. Γιατί δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από μια καθαρή κουζίνα τα Κυριακάτικα συννεφιασμένα πρωινά.

dsc02542

Είμαι μόνος μου. Όλοι λείπουν στην Αθήνα. Είμαι μόνος μου και νοιώθω σα 16χρονος που ανυπομονούσε να την κάνουν οι γονείς από το σπίτι για να φωνάξει όλους τους φίλους και να αράξουν στο άδειο σπίτι και να λιώσουν. Μια νόμιμη κατάχρηση από αυτές που όλοι έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους. Σα να μου ανήκει το σπίτι του πατέρα μου. Σα να φύγει και να πάρω το αυτοκίνητό του. Σαν όλες αυτές τις μικρές φάσεις που προκαταβολικά σου δίνουν μια γεύση πως θα μπορούσε να είναι το ΔΙΚΟ ΣΟΥ σπίτι, το ΔΙΚΟ ΣΟΥ αυτοκίνητο. Αλλά με περισσότερο χαβαλέ μιας και το ξένο φαγητό είναι πάντα πιο νόστιμο από το δικό σου…

Μια τέτοια μέρα είναι κρίμα να πάει χαμένη (γιαυτό και το πρωινό ξύπνημα) όπως κρίμα είναι να κρατήσεις την απόλαυση μόνο για τον εαυτό σου. Εδώ μοιραζόμαστε άλλα κι άλλα, θα αφήσουμε έξω αυτή την ομορφιά? Δεν το νομίζω.

Αποφάσισα να σας μιλήσω λίγο για το σπίτι μου. Σαν χώρο. Τώρα, και κάθε φορά που είμαι μόνος μου, γίνομαι ένα μαζί του. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος να διαταράξει αυτή την τελετουργία κι έτσι πρόθυμα γίνομαι ποντίκι που βρήκε ένα τεράστιο κομμάτι τυρί, με τεράστιες τρύπες για να βολτάρει και να ρίχνει δαγκωνιές απο δώ κι αποκεί. Επειδή όμως είναι δύσκολο να σας περιγράψω ένα τυρί 130 τετραγωνικών, θα αρκεστώ στα κομμάτια που μου κάνουν εντύπωση, που απολαμβάνω να βλέπω, να χρησιμοποιώ κτλ κτλ.

Πρώτο και κύριο: Πολλά βιβλία ρε παιδιά, πολλά βιβλία. Δεν ξέρω που σκατά βρέθηκαν τόσα πολλά αλλά μπράβο μας ξέρω γω… Μιλάμε για χιλιάδες βιβλία τα οποία πλέον δεν χωράνε στο σπίτι και γεμίζουμε κούτες απο δαύτα και τα πηγαίνουμε στο σπίτι της μητέρας μου στο χωριό. Βιβλία έχουμε ακόμη και στο αποθηκάκι της κουζίνας εκεί που βάζουμε τα τρόφιμα. Του Δημοτικού, του Γυμνασίου, και άλλα. Είναι λογικό να υπάρχουν κάποια από αυτά από τη στιγμή που ο πατέρας είναι μαθηματικός και η μητέρα φιλόλογος, και η αδερφή αγγλοφιλόλογος, και η άλλη αδερφή νηπιαγωγός, και η άλλη αδερφή νοσηλεύτρια, και ο αδερφός λογιστής και γω ρεμάλι τση κενωνίας τση πλεροφορίας, αλλά όχι κι έτσι.

dsc02543

Ένα σεβαστό κομμάτι της βιβλιογραφίας αποτελούν τα θεολογικά βιβλία (λογικό, οι γονείς είναι βαθειά θρησκευόμενοι άνθρωποι. Καλό είναι να το ψάχνει κανείς). Ένα άλλο σεβαστό κομμάτι οι εγκυκλοπαίδιες. Δηλαδή Χριστός και Παναγία, δε μας φτάνει η Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Έθνους? Γιατί να θέλουμε και τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, την Εγκυκλοπαίδεια του Δευτέρου Παγκ. Πολέμου, του Ανθρωπίνου Σώματος, του Μπάσκετ, του Sex, των Θρησκειών και δε συμμαζεύεται?

dsc02548

Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι της βιβλιογραφίας αποτελούν τα επιστημονικά βιβλία. Κυρίως μαθηματικά, φυσικά, ιατρικά, αστρονομικά, τεχνολογικά, όλη η συλλογή «Φτιάξ’το Μόνος σου» και τα άπαντα της Black & Decker. Α, μην ξεχάσω τα λεξικά. Έχουμε από τα κλασσικά και μη εξαιρεταία Τεγόπουλο Φυτράκη, Μπαμπινώτη, Πάπυρο Λαρούς, εκείνο το cult πράσινο junior μονοτονικό των εκδόσεων Καμπανά (αίσχος), της Oxford, της γυναίκας, του sex, της πιάτσας (του Ζάχου, απλά γαμάει το λεξικό), έχουμε ακόμη και λεξικό όλων των λέξεων που τελειώνουν σε -ισμός. Απορώ πως μας ξέφυγε εκείνο των Lidell-Scott. Επίσης να αναφέρω οτι χρειάζεται ένα ξεχωριστό post για το βιβλίο εκμάθησης Αγγλικών με μέθοδο Klimans.

dsc02550

Το κερασάκι στην τούρτα είναι τα λογοτεχνικά βιβλία. Αναφέρω ενδεικτικά κάποια από τα δικά μου (αυτά που χωράνε στο ράφι μου δηλαδή):

-Θάλασσες καΐκια και καραβοκύρηδες
-Η Καινή Διαθήκη
-Το Πράσινο Μίλι
-Η ημέρα του σκύλου
-Ο Κουτσομπόλης
-Η αγάπη άργησε μια μέρα
-Λεξικό της πιάτσας
-Το τέρας των Χώκλιν (not mine)
-Η Ασκητική της αγάπης
-Μπρος γκρεμός και πίσω…ράφι
-Η τέχνη της απάτης
-Και ούτω καθεξής
-Εκκλησία και νέοι χωρίς αερόσακο
-Γύρω από τη Σελήνη
-Εγώ, ο Γαλιλαίος
-Hellraiser
-Η σάτιρα και η παγκόσμια ιστορία της
-Χαμηλές Πτήσεις «Με τον κηδεμόνα σου…»
-Η Οδύσεια των ημερολογίων (Α’ τόμος)

Ποτέ δεν υπήρξα ειδικός σαυτά, και ποτέ μου σχεδόν δεν διάβασα ένα βιβλίο «μονορούφι». Ξεκινάω 3-4 μαζί και τα τελειώνω σχεδόν ταυτόχρονα. Γιαυτό και η ό,τι να’ναι λίστα.

Και αφού κούρασα με τα βιβλία, περνάω στα αντικείμενα.
Γενικά έχω λίγο περίεργο γούστο όσον αφορά τη διακόσμηση και τα σχετικά, και είναι ελάχιστα τα πράγματα που μου κάνουν εντύπωση μέσα στο σπίτι. Διαλεγμένα κυρίως από τους γονείς μου, μου φτιάχνουν τη μέρα όταν το μάτι μου πέφτει πάνω τους. Κάποια από αυτά θα τα καβατζώσω. Ενδεικτικά ανεβάζω κάποια για να τα δείτε και σεις.

dsc02544
Δεν μπορώ να αποφασίσω αν αυτό που βλέπω κάθε μέρα είναι ωραίο ή άσχημο. Πάντως μου αρέσει και μόνο που υπάρχει στον τοίχο του γραφείου!

dsc02546Κηροπήγιο αγνώστου ηλικίας και προελεύσεως. Απλά τα σπάει.

dsc02551
Ρολόι-Σπορολόγιο. Αν ποτέ πεινάσουμε θα βράσουμε το χρόνο και θα τον φάμε…

dsc02554Μινι Αναλόγιο αγορασμένο μεταξύ late 60’s και early 70’s. Το έχουμε λιώσει οικογενειακώς.

dsc02553Γυάλινο διακοσμητικό. Αν ποτέ σπάσει θα πεθάνω… Με τα νερά που κάνει ο μουσαμάς, η πάπια μοιάζει μόλις μπήκε μέσα στο γυαλί.

Αυτά τα λίγα για την ώρα. Αν το κείμενο αυτό ομόρφυνε έστω και λίγο το δικό σας Κυριακάτικο συννεφιασμένο πρωινό, χαίρομαι ιδιαίτερα! Φροντίστε και σεις με τη σειρά σας να βρείτε τι είναι αυτό που σας κάνει να γουστάρετε το χώρο στον οποίο ζείτε.

Σ.

Υ.Γ.: Για το παρόν κειμενάκι δαπανήθηκαν 949 λέξεις, 9 φωτογραφίες, 12 τσιγάρα, μια κούπα καφές, 3 ώρες από τη ζωή μου, και καθόλου κόπος. Είπαμε, σήμερα γουστάρουμε…