Archive for Δεκέμβριος 2008

Business Time

Δεκέμβριος 24, 2008

time-to-go1

Χθες το πρωί την πάτησα για τα καλά. Είχα βάλει το ξυπνητήρι για τις 8:30 το πρωί, έτσι ώστε να είμαι στη δουλειά στις 9:00. Και συμβαίνει το εξής σκηνικό:

Χτυπάει το ξυπνητήρι στις 8:30. Το κλείνω με την εξής προσεκτικά δομημένη σκέψη: «Σε 5 λεπτά σηκώνομαι από το κρεβάτι και ετοιμάζομαι για δουλειά. Όχι σαν κάτι άλλους μαλάκες που την πατάνε και ξυπνάνε την ώρα που έπρεπε να είναι ήδη στη δουλειά τους».

Πόσο μπορεί να κράτησε αυτή μου η σκέψη? Με το που συνειδητοποιώ τι συμβαίνει, πετάω από πάνω μου τα παπλώματα και με αγωνία κοιτάζω το ρολόι του κινητού μου.

«9:04»

Ά ρε Χρόνε Πανδαμάτωρα…

Σ.

Die Welle

Δεκέμβριος 20, 2008

die-welle

Στον τόπο αυτό έχουμε την τάση να τα γαμάμε όλα. «Σώπα! Μας είπες κάτι νέο!» θα μου πείτε. Και όμως. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ίσως να μην το έχουν πάρει χαμπάρι. Άνθρωποι που πιστεύουν πως όλα βαίνουν καλώς και πως το μόνο που τους λείπει για να έχουν μια ευτυχισμένη ζωή είναι ένα κομμάτι ψωμί ή ένα ζεστό ρούχο για τις κρύες μέρες.

Είμαστε τοποθετημένοι σε μια εποχή οπου όλοι προσπαθούν να κάνουν τη ζωή μας εύκολη, αγνοώντας το γεγονός πως ζωή χωρίς δυσκολίες δεν είναι ζωή, αλλά μια υποψία της και μόνο.
Ως ημιμαθής που είμαι, υποψιάζομαι πως όλη αυτή η «ευκολία» που μας παρέχεται στο να πραγματοποιούμε τους στόχους που έχουμε θέσει, μας στερεί το δικαίωμα της απόλαυσης της αναζήτησης.
Αν εγώ π.χ. θέλω από το Α να φτάσω στο Ω, γιατί να στερήσω από τον εαυτό μου τη μαγεία των υπόλοιπων 22 γραμμάτων?
Αν είμαι ερωτευμένος με μια γυναίκα, γιατί να τα περιμένω όλα στο πιάτο απο εκείνην την οποία ΕΓΩ επιθυμώ?
Αν θέλω να ταξιδέψω, γιατί να οργανώσει κάποιος άλλος το ΔΙΚΟ ΜΟΥ το ταξίδι?
Από πότε είναι σωστό να προσπαθούμε να στριμώξουμε στη μονάδα του χρόνου, διαδικασίες περισσότερες από εκείνες που μπορούμε να επεξεργαστούμε ως όντα?

Μεγάλη εισαγωγή για ένα κείμενο που θέλει τελικά να μιλήσει για το πόσο έχουν ξεφτιλιστεί οι μεταφράσεις των ξενόγλωσσων ταινιών στην Ελλάδα… Ίσως και εντελώς άσχετη με το πραγματικό θέμα.

Από πότε το Waste Allocation Load Lifter Earth-Class, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον ώς WALL-E, μεταφράζεται ως ΓΟΥΟΛ-Υ?
Από πότε το Rattatouille (ελληνιστί μπριάμι αν δεν απατώμαι) μεταφράζεται ως «ο ΡΑΤΑΤΟΥΗΣ»???
Από πότε το «What happens in Vegas» μεταφράζεται ως «Τζακ-ποτ στον έρωτα»?
Γιατί το «Swordfish: Password Accepted» μεταφράστηκε ως «Κωδικός: Swordfish» και όχι ως «Ξιφίας: Κωδικός Αποδεκτός» ή «Κωδικός: Ξιφίας»?
Γιατί το «Ηοw High» μεταφράστηκε ως «Τρελό Δίδυμο» και όχι ως «Πόσο Ψηλά» ή «Πόσο Μαστουρωμένοι» ή ακόμη καλύτερα «Κρύο-Κρύο, μπάφος για δύο»?

Τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος. Η μαλακία δεν έχει όρια και μαζί της και γω έχω αρχίσει να ξεχνάω τα λιγοστά αγγλικά που γνώριζα.
Ξυπνείστε, please. Όταν πηγαίνετε στο DVD-άδικο, να ζητάτε την ταινία που θέλετε να δείτε, με τον ξενόγλωσσο τίτλο, ή με τον ελληνικό αρκεί η μετάφραση να είναι όσο το δυνατόν ακριβέστερη.

Θερμή παράκληση: Δείτε «Το Κύμα» («Die Welle»). Καιρό είχα να δω τόσο αξιόλογη ταινία… Τιμητικά το παρόν κείμενο έχει ως τίτλο τον τίτλο της.

Καλές Γιορτές!
Σ.

Betarthron

Δεκέμβριος 4, 2008

86random-f11

Όλη μας η ζωή είναι μια αντίφαση. Από το Α ως το Ω. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Γουστάρουμε σαν είδος (ναι, για τους ανθρώπους μιλάω) να κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη. Έχει κι αυτό τη μαγεία του θα μου πεις. Υπάρχει κόσμος που δε συμφωνεί με αυτή την άποψη (πάλι θα μου πεις). Να σου πω και γω όμως? Δε μπορώ να καταλάβω πως διάολο γίνεται κάποιος να αντιφάσκει από άποψη. Εσκεμμένα, πως το λένε…

Να δεχθώ το γεγονός οτι είσαι θύμα των περσιτάσεων αγαπητέ αναγνώστη? Ευχαρίστως να το κάνω! Μη μου ζητήσεις όμως να σε βάλω στο ίδιο τσουβάλι με τν οποιοδήποτε που γουστάρει να κάνει τη ζωή του άνω-κάτω, μόνο και μόνο επειδή έχει την ικανότητα να την ξαναφτιάξει. Να την σουλουπώσει πάλι από την αρχή και να το παίξει Μεσσίας. Ε όχι! Αφού τα πράγματα για σένα είναι απλά, γιατί τα δυσκολεύεις μόνος σου? Σου δίνουν 50€ και δεν τα παίρνεις? Πάσο…

Ζηλεύω ρε παιδί μου, πως να το κάνουμε. Βλέπω άτομα ικανότερα από μένα να αυτοκαταστρέφονται και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Γιατί κάνεις κατάχρηση του δώρου που σου δόθηκε από τον καλό Θεούλη dude. Γιατί κάποιοι άλλοι θα σκότωναν για να είναι στη θέση σου κι αυτό είναι άδικο.

Απλό παράδειγμα. Ο κολλητός μου. Θα τον πούμε “Σοφοκλή”. Ο Σοφοκλής λοιπόν είναι ένα παληκάρι σαν τα κρύα τα νερά. 1,80, καστανόξανθο μαλλί, αθλητικός τύπος, μάτι σαν τα νερά της Καραϊβικής (όχι, δεν είμαι gay), από χαμόγελο παιδί της Crest, αθλητικό σουλούπι, μετρημένος χαρακτήρας, καλλιεργημένος, με το χιούμορ του, τα ταλέντα του. Δικαίως είναι κολλητός μου τέλοσπάντων! Έχει όμως ένα τεράστιο μειονέκτημα. Γουστάρει τις χυλόπιτες. Τον φτιάχνει η φάση. Συναναστρέφεται με κοπέλες οι οποίες καλώς ή κακώς, με τα σημερινά στάνταρ και δεδομένα δεν είναι της κλάσης του (αυτό βέβαια είναι αποτελεί ένα τεράστιο και ξεχωριστό κεφάλαιο που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε) και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τα σκατώσει. Δεν μπορώ καταλάβω έναν άνθρωπο από τον οποίο δε λείπει σχεδόν τίποτα, πως την είδε έτσι! Να πω ήταν τυχαίο? Μπα… Έγινε μια, έγινε δυο την τρίτη το καταλάβαμε όλοι πως ο Σοφοκλής είναι αυτό που λέμε αθεραπεύτος. Γουστάρει να γεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Καλά όλα αυτά. Αλλά γιατί παραπονιέσαι ρε φίλε οτι η κοινωνία είναι άδικη μαζί σου, δε σου σερβίρουν τον καφέ σου όπως τον πίνεις, πως η μπύρα στο τάδε μαγαζί ήταν πανάκριβη -αφού εκεί την πήγες τη γκόμενα ρε ηλίθιε για να της δείξεις οτι είναι κάποια – (να πω οτι άξιζε κιόλας… καλύτερα να την πήγαινες εκεί για πάρτη σου), πως η κίνηση στο Ηράκλειο είναι αφόρητη. Τέλοσπάντων γιατί παραπονιέσαι για τα πάντα ενώ μπορείς να τα αποφύγεις εύκολα όλα? Αφού η πάστα σου είναι τέτοια.

Παράδειγμα δεύτερο, γενικότερο και με μπολικο ξυδάκι: Η τυπική μέση Ελληνίδα Στα λεξικά, στο λήμμα “αντίφαση” πρέπει να βάλουν ξεχωριστή παράγραφο που να την αναφέρει. Και μπαίνω στο ψητό.

Είναι Νοέμβρης μήνας. Κοντεύει Δεκέμβρης. Κάνει κρύο όσο να’ναι. Πως είναι δυνατόν η τυπική μέση Ελληνίδα να κυκλοφορεί το Σαββατόβραδο με σορτσάκι? Αδυνατώ να το καταλάβω. Και εντάξει, πες οτι ζεσταίνεσαι, πες οτι το αίμα σου βράζει, πες ό,τι θέλεις τέλοσπάντων. Γιατί όταν σε κοιτάξει κάποιος παραπάνω από 5 miliseconds εσύ πρέπει να ξυνίσεις το υπερβολικά βαμμένο προσωπάκι σου λές και ήρθε ο επιδειξιομανής 50άρης μπροστά σου και σου άνοιξε την κλασσική καμπαρντίνα? Αφού εσύ είσαι αυτή που δεν της έχει μείνει τίποτα να κρύψει… Δεν μπορώ να καταλάβω… Βοηθήστε με! Πως είναι δυνατόν η μέρα σου να πάει τόσο χάλια και η ψυχολογία σου να πληγωθεί ανεπανόρθωτα από το νύχι που σου έσπασε (ρε γαμώτο… απορώ γιατί έσπασε! Αφού τα περνάω με εκείνο το υπερδιαστημικό πανάκριβο μανό-τροφή) και αν σου πει κάποιος ότι έγινε πόλεμος στο Ιράκ επειδή ο Μπους είναι ο Νο 1 τρομοκράτης, δε θα σου καεί καρφάκι!

Κι αυτούς τους ανθρώπους τους ζηλεύω. Διότι όταν κάποιος καταφέρνει να φτιάξει το δικό του κόσμο, αυτομάτως αποκτάει το δικαίωμα να αυτοανακυρηχθεί θεός του και κάνει ό,τι του γουστάρει, να αφήσει όποιον θέλει να μπει μέσα, να κρατήσει ό,τι τον φτιάχνει και να πετάξει ότι τον χαλάει.

Σ.