Archive for Μαρτίου 2009

Αν έπρεπε να διαλέξω…

Μαρτίου 30, 2009

machinery-of-the-stars

Από καιρό με ρωτάνε πολλοί γιατί δεν γράφω τίποτα για τους Ιπτάμενους Δίσκους. Σάμπως ξέρω τίποτα περισσότερο από τους άλλους? Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως, κατά την ιδέα μου, αν υπάρχουνε αυτοί οι δίσκοι, δεν έρχουντα από τ’άστρα, αλλά από τη γη.

Απ΄όσα γνωρίζω, το ότι μπορούνε να κατοικούνε στη γη πλάσματα που να μοιάζουν με τους ανθρώπους, το πιστεύανε πολλοί φιλόσοφοι και σπουδασμένοι από τα αρχαία χρόνια. Στο πιο παμπάλαιο βιβλίο, που’ναι οι Βέδες τις Ινδίας, είναι γραμμένο πως οι ψυχές των πεθαμένων πηγαίνουνε στ’άστρα, και ζούνε εκεί, παίρνοντας άλλο σ΄μα. Οι Αιγύπτιοι πιστεύανε το ίδιο για τους Επτά Πλανήτες και για το Φεγγάρι.
Ακόμα, την ίδια πίστη είχανε οι Κινέζοι κ’ οι Άραβες. Πολλοί από τους Έλληνες φιλόσοφους είχαν κι αυτοί την ίδια γνώμη, ο Αναξίμαδρος, ο Λέυκιππος, ο Αναξιμένης, ο Εμπεδοκλής, ο Αρίσταρχος, ο Πυθαγόρας, ο Ιππώναξ, ο Δημόκριτος, ο Ηράκλειτος, ο Παρμενίδης, ο Ζήνων, ο Μητρόδωρος ο Χίος, ο Τίμαιος, ο Αρχύτας του Τάραντος, ο Φιλόλαος, ο Νικήτας ο Συρακούσιος και άλλοι. Ο Ξενοφάνης, ο ιδρυτής της ελαϊτικής σχολής, δίδασκε πως κατοικούνε ζωντανά πλάσματα στα άστρα, και ιδιαίτερα στη Σελήνη.

Ο Πέτρος από την Ιμέρα της Σικελίας έγραψε ένα βιβλίο, στο οποίο λέγει πως υπάρχουνε εκατόν ογδόντα τρεις κόσμοι που κατοικούνε άνθρωποι. Και πως η οικουμένη είναι σαν ένα τρίγωνο, που η κάθε πλευρά του έχει εξήντα κόσμους και σε κάθε γωνιά του υπάρχει κι από ένας κόσμος, που κάνουνε όλοι μαζί τον αριθμό 183.

Ο Επίκουρος και οι μαθητές του διδάσκανε κι αυτοί πως υπάρχουνε πολλοί κόσμοι κατοικημένοι. Ανάμεσα σ’αυτούς, εκείνος που υποστήριζε με περισσότερο φανατισμό αυτή την ιδέα, ήτανε ο Μητρόδωρος από τη Λάμψακο. Τα ίδια πρέσβευε κι ο Ανάξαρχος και τα δίδασκε στο Μεγ’ Αλέξανδρο, που στεναχωριότανε γιατί δε θα μπορούσε να πάρει με το σπαθί του αυτά τα ξεμακρυσμένα άστρα! Ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ο Πλούταρχος, ο Οράτιος, ο Βιργίλιος, είχανε την ίδια γνώμη.

Κατά το Μεσαίωνα και στα κατοπινά χρόνια, ακόμα περισσότεροι φιλόσοφοι κι αστρολόγοι πιστεύανε πως ζούνε ζωντανά πλάσματα πάνω στα άστρα. Τέτοιοι σταθήκανε ο Νικόλας Κούζας, ο Ιορδάνης Μπρούνος, ο Τυχό-Μπραχέ, ο Μονταίνιος, ο Γαλιλαίος, ο θωμάς Καμπανέλλας, πολλοί Εγγλέζοι σοφοί, ο Γιάννης Λοκ, ο Συρανό ντε Μπερζεράκ, που έγραψε ένα παράξενο βιβλίο για τα κατοικημένα άστρα. Ένα άλλο παράξενο βιβλίο για την ίδια υπόθεση έγραψε ο Εγγλέζος Φραγκίσκος Γκόντουϊν στα 1640, που είχε τον τίτλο: «Ο άνθρωπος στο φεγγάρι, ή ταξίδι που έγινε στον κόσμο της Σελήνης από τον Δομίνηκο Γκονζάλες, έναν ισπανιόλο τυχοδιώχτη». Ένας άλλος σοφός, λεγόμενος Θανάσης Κίρσερ, έγραψε ένα βιβλίο, «Το εκστατικό ουράνιο ταξίδι», κατά το οποίο λέγει πως ταξίδεψε στους διάφορους πλανήτες οδηγούμενος από ένα πνεύμα, λεγόμενο Κοσμιέλ.
Στη σφαίρα του Κρόνου είδε κάτι μελαγχολικούς γέροντες, που ήτανε ντυμένοι με κάποια καταχθόνια ρούχα, και που περπατούσανε σα χελώνες, κουνώντας κάτι νεκρικές λαμπάδες. Τα μάτια τους ήτανε βαθιά, τα πρόσωπά τους χλωμά, τα μέτωπά τους συνοφρυωμένα, γιατί ο Κρόνος είναι γεμάτος από το πνεύμα της εκδικήσεως. Στο άστρο της Αφροδίτης είδε πως όλοι οι κάτοικοί του ήτανε νέα παλληκάρια, με μια κορμοστασιά εξαίσια και τόσο έμορφα, που απόμεινε βουβός! Τα φορέματά τους ήτανα σαν από κρούσταλλο και λάμπανε στον ήλιο με διάφορα χρώματα. Άλλοι χορεύανε με λύρες και ντέφια, άλλοι σκορπούσανε στον αέρα μυρωδικά, που δεν υπήρχανε στη γη τόσο έμορφα. Μ’όλα αυτά, ο Κίρσερ τα’γραφε αυτά παίζοντας, γιατί στ’αλήθεια πίστευε πως μοναχά η γη είναι κατοικημένη.

Ο Γάλλος Φοντενέλε έγραψε κι αυτός «Διαλόγους για τους πολλούς κόσμος», αλλά περισσότερο για να αστειευτεί, κατά το ελαφρό πνεύμα του καιρού του. Για την ίδια ιδέα γράψανε άλλοι σοβαρά κι άλλοι ελαφρά, ο Βολταίρος, ο Μπάυλ, ο Λάιμπνιτς, ο Νεύτωνας, ο Βουλφ, καθώς και πολλοί άλλοι του καιρού τους, και τέλος ο μυστικός θεόσοφος Εμμανουήλ Σβέντεμποργκ. Μαζί μαυτούς πρέπει να σημειώσουμε και τον Μπερναντέν ντε Σαιν-Πιερ, τον Ντιντερό, τον Ιωσήφ ντε Μαίτρ, τον Εμμανουήλ Καντ, τον γκαίτε, τον Σέλλινγκ, αφήνοντας ένα σωρό άλλους σοφούς και ποιητές.  Κάμποσοι αστρονόμοι γράψανε για τα κατοικημένα άστρα, ο Μπόντ, ο Φέργκουσον, ο Χέρτσελ, ο Λαλάντ, ο Λαμπλάς, ο Γιούγκ, ο Τόμψον, ο Χαίν-Λαμπέρ, και κάποιοι άλλοι ακόμη. Στα δικά μας χρόνια η ιδέα πως τα άστρα έχουνε απάνω τους φυτά και ζώα, καταστάθηκε πιο συνηθισμένη. Από τους αστρονόμους, ο πιο σπουδαίος ζηλωτής αυτής της ιδέας είναι ο Γάλλος Κάμιλλος Φλαμαριόν, που έγραψε γιαυτήν ένα ποιητικό βιβλίο.

Τώρα ας δούμε και λίγα από τα πολλά που γράψανε όσοι πιστεύανε πως είναι κατοικημένα τα περισσότερα άστρα.

Ο Πλούταρχος γράφει: «Κάποιοι υποστηρίζουνε, πως οι άνθρωποι που κατοικούνε αποκάτω από τη Σελήνη, έχουνε κρεμασμένο αυτό τον πλανήτη απάνω από τα κεφάλια τους, σαν να’ναι οι Τάνταλοι, και πως εκείνοι που κατοικούνε αποπάνω είναι κολλημένοι απάνω της σαν τον Ιξίωνα, και πως σφεντονίζονται μαζί της στο γρήγορο γύρισμά της. Η Σελήνη έχει τρεις κινήσεις. Γιαυτό δεν πρέπει κανένας να απορεί πως από το γρήγορο γύρισμά της έπεσε μια φορά από τη Σελήνη ένα λιοντάρι στην Πελοπόννησο. Μάλιστα, πρέπει να απορεί κανένας πως δεν βλέπουμε κάθε μέρα να πέφτουνε χιλίαδες άνθρωποι και ζώα με το κεφάλι κάτω, απάνω στη γη… Η Σελήνη θρέφει τους κατοίκους της με την αμβροσία που τρώνε οι θεοί… Οι κάτοικοι της Σελήνης, αν υπάρχουν, πρέπει να έχουνε ελαφρό σώμα, και τα θρέφονται με τα πιο απλά φαγητά. Επειδή η Σελήνη δε μοιάζει σε τίποτα με τη Γη, δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως είναι κατοικημένη. Όσο για μένα, νομίζω πως οι κάτοικοί της θα δυσκολεύονται πιο πολύ να πιστέψουνε, πως υπάρχουνε άνθρωποι πάνω στη γη, βλέποντάς την τυλιγμένη με σύννεφα, με ατμούς και με αντάρα, σκοτεινή και μαύρη. Θα πιστεύουνε πως η γη είναι μια φρικτή κόλαση, σαν τον Τάρταρο, και πως η Σελήνη τους θα’ναι ο αληθινός κόσμος».

Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ γράφει, για τα πλάσματα που κατοικούνε στ’άστρα, κάτι πράγματα ακόμα πιο παράξενα και τρελλά. Να λίγα λόγια από τα γραμμένα του: «Αφού πήρα κάμποσο δρόμο, έφθασα σε μια λακκούβα κι εκεί συναπάντησα έναν άνθρωπο ολόγυμνο, καθισμένο σε μια πέτρα. Δεν θυμάμαι αν του μίλησα εγώ πρώτος ή αν εκείνος με ρώτησε. Μα θυμάμαι καλά, σαν να τον ακούγω ακόμα, πως μου μιλούσε τρει όλόκηρες ώρες, σε μια γλώσσα που δεν την είχα ακούσει ποτέ, και που δε μοιάζει με καμμιά γλώσσα απόσες μιλάνε σε τούτο τον κόσμο το δικό μας, αλλά που την κατάλαβα πιο γρήγορα και πιο καθαρά από τη γλώσσα της παραμάνας μου. Μου εξήγησε, σαν του φανέρωσα το θαυμασμό μου, γιαυτό το πράγμα, πως στις επιστήμες υπάρχει μια αλήθεια».
Για τη γλώσσα που μιλάνε οι άνθρωποι του φεγγαριού, που είναι δυο ειδών, μεγάλοι και μικροί, λέγει πως στο φεγγάρι μιλάνε δυο γλώσσες, μια οι μεγάλοι και μια οι μικροί. Οι μεγάλοι μιλάνε με κάποιους τόνους που δεν είναι σαν τα λόγια της γλώσσας, αλλά που μοιάζουνε με τη μουσική μας που την τραγουδάμε χωρίς λόγια, κι είναι πολύ ευχάριστη και πιο πρακτική. Γιατί, σαν κουραστούνε να μιλάνε ή σαν βαριούνται, παίρνουνε μια λύρα ή κάποιο άλλο όργανο, με το οποίο συννενονούνται σα να μιλάνε μεταξύ τους. Κι έτσι, πολλές φορές μαζεύονται δεκαπέντε ως είκοσι μαζί, και συζητάνε κάποιο θεολογικό ζήτημα ή μια δίκη, μ’ένα κονσέρτο πολύ αρμονικό που χαϊδεύει πολύ όμορφα τα αυτιά. Η άλλη γλώσσα, που τη μεταχειρίζεται ο λαός, γίνεται με το κούνημα που κάνουνε στα μέλη τους, μα όχι όπως θα φαντάζεται ίσως κανένας, γιατί κάποια μέρη του κορμιού που κουνιούνται μαζί, κάνουνε ολόκληρη κουβέντα. Το κούνημα π.χ. ενός δαχτύλου, ενός χεριού, ενός αυτιού, ενός χειλιού, ενός ματιού, ενός μάγουλου, το καθένα ξεχωριστά, είναι σα να μιλά και να λέγε έναν λόγο, μαζί με τα άλλα μέλη του κορμιού». Όλο το βιβλίο του είναι γεμάτο από τέτοιες χοντροκομμένες ανοησίες.

Αλλά κι ο Ούγκενς, που ήτανε ένας σπουδαίος αστρονόμος, έγραψε κι αυτός, πως απάνω στ’άστρα υπάρχουνε άνθρωποι και ζώα, απαράλλαχτα όπως τα δικά μας. Λέγει λοιπόν: «Οι άνθρωποι που κατοικούνε τους πλανήτες, έχουνε το ίδιο πνεύμα και το ίδιο σώμα με τους ανθρώπους της γης. Οι αισθήσεις τους είναι όμοιες με τις δικές μας, όσες είναι και οι δικές μας, και τις μεταχειρίζονται με τον ίδιο τρόπο. Τα ζώα που υπάρχουνε στους πλανήτες είναι όπως και τα δικά μας, μάλιστα έχουνε το ίδιο μπόι. Οι άνθρωποι έχουνε ένα ανάστημα και μια στάση όμοια με τη δική μας ώστε να μπορούνε να επιδίνονται στις ίδιες δουλειές, τα ίδια χέρια, για να μπορούνε να κάνουνε μαθητικά εργαλεία κι άλλα χειροτεχνήματα. Έχουνε κια αυτοί τον ίδιον οργανισμό με μας, επειδή αυτός είναι ο πιο τέλειος. Τα ρούχα τους είναι τα ίδια. Το εμπόριο, ο πόλεμος, οι διάφορες ανάγκες που έχουμε εμείς, υπάρχουνε κι εκεί. Τα σπίτια τους είναι χτισμένα σαν τα δικά μας, γνωρίζουνε τη ναυτιλία, τη γεωμετρία, τα μαθηματικά, τη μουσική, τις ωραίες τέχνες, μέναν λόγο, όλα είναι τα ίδια κι απαράλλαχτα με τα δικά μας». Σένα γράμμα στον αδελφό του, γράφει: «Δεν είναι δυνατόν, όσοι παραδέχονται τη θεωρία του Κοπέρνικου, και πιστεύουνε αληθηνά πως η γη που κατοικούνε είναι ένας από τους πλανήτες που γυρίζουνε γύρω από τον ήλιο και παίρνουνε από αυτόν φως, να μην πιστεύουνε επίσης, πως όλες αυτές οι σφαίρες είναι κατοικημένες, καλλιεργημένες και στολισμένες όπως η δική μας». Αφού γράφει πως οι καινούριες ανακαλύωεις της αστρονομίας του καιρού βεβαιώνουνε αυτή τη γνώμη του, και πως είχανε δικιο οι παλαιότεροι σοφοί να την παραδέχωνται, όπως ο Κούζας, ο Μπρούνος, κι ο Κέπλερος, ύστερα λέγει: «Όσο για μένα, που δεν νομίζω πως είμαι πιο φωτισμένος από αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους, αλλά μονάχα πιο ευτυχισμένος, γιατί ήρθα στον κόσμο ύστερα από αυτούς, επειδή επιδόθηκα από κάμποσο καιρό στο να σπουδάζω αυτό το ζήτημα με περισσότερη φροντίδα απόσο έκανα πρωτύτερα, μου φαίνεται πως η Θεία Πρόνοια δε μας έκλεισε όλους τους δρόμους, που μπορούνε να μας οδηγήσουν να μάθουμε τι γίνεται σε κάποιους τόπου που είναι τόσο μακρυά από αυτόν που βρισκόμαστε».

Αλλά τα πιο αλλόκοτα για τους ανθρώπους που υπάρχουνε στα άστρα, τα έγραψε ο μυστικός σοφός της Σουηδίας Σβέντεμποργκ. Να ένα δείγμα από τα γραψίματά του: «Απάνω σεμ ια πρώτη Γη, μέσα στον αστρικό κόσμο – Είδα πολλά λειβάδια, και δάση με δέντρα που ήταν σκεπασμένα με φύλλα. Ύστερα είδα πρόβατα ντυμένα με μαλλί. Είδα κατόπι κάποιους ανθρώπους, που ήτανε κοντόσωμοι και ντυμένει απάνω-κάτω σαν τους χωριάτες της Ευρώπης». Αλλού γράφει: «Το οτι υπάρχουν πολλές Γαίες και πως ζούνε απάνω τους άνθρωποι, κι επομένως πνεύματα και Άγγελοι, αυτό το ξέρουνε καλά στην άλλη ζωή. Γιατί εκεί, όποιος έχει πόιο και αγάπη για την αλήθεια, αξιώνεται να μιλά με τα πνεύματα που βρίσκοντι στα άλλα άστρα, και να βεβαιώνεται πως υπάρχουνε πολλοί κόσμοι, και να μαθαίνει πως το ανθρώπινο γένος δε γεννήθηκε μονάχα σε μια γη, αλλά σε απειράριθμε. Κι ακόμα, τι ψυχή και τι ζωή έχουνε οι κάτοικοί τους, και τι θρησκεία πιστεύουνε».

Για τη γη του Ερμή: – «Επιθυμούσα να μάθω τι πρόσωπο και τι σώμα έχουνε οι κάτοικοι αυτής της γης. Τότε παρουσιάστηκε στα μάτια μου μια γυναίκα όλότελα όμοια με τούτες που είναι στη γη. Το πρόσωπό της ήταν όμορφο, μα λίγο πιο μικρό απόσο στις δικές μας γυναίκες. Το κεφάλι της ήταν τυλιγμένο με ένα πανί, βαλμένο χωρίς χάρη. Παρουσιάστηκε κι ένας άντρας κι ήτανε στο κορμί κι αυτός πιο αδύνατος από τους δικούς μας, ντυμένος με ένα ρούχο σκούρο μαβί, κολλητό στο σώμα του, χωρίς καμμία ζαρωματιά».

Για τη γη της Αφροδίτης: – «Στον πλανήτη της Αφροδίτης, υπάρχουνε δύο ειδών άνθρωποι, με έναν αντίθετο χαρακτήρα. Υπάρχουνε άνθρωποι που είναι ήρεμοι και σπλαχνικοί, κι υπάρχουν κι άλλοι που είναι σκληροί και σχεδόν άγριοι, ( και σε αυτό δεν είναι και πολύ διαφορετικοοί από τους ανθρώπους της γης). Οι καλοί ζούνε από την πέρα μεριά της Αφροδίτης, οι κακοί ζούνε από τούτη τη μεριά, που βλέπουμε. Κάποια από τα πνεύματα που ζούνε από την άλλη μεριά της Αφροδίτης, και που είναι αγαθά και σπλαχνικά, ήρθανε σε μένα και παρουσιαστήκανε στη ματιά μου, απάνω απο το κεφάλι μου. Ανάμεσα σε άλλα, μου είπανε πως τότε που ήτανε στον κόσμο πιστεύα, και τώρα πιστεύουνε ακόμα περισσότερο στο Χριστό. Λέγανε πως τον είχανε δει απάνω στη γη τους, και παριστάνανε πως τον είδανε. Αυτά τα πνεύματα, μέσα στον Πολύ Μέγα Άνθρωπο (δηλ. το Σύμπαν), αντιπροσωπεύουνε τα πνεύματα του Ερμή. Για τούτο, τα πνεύματα του Ερμή ταιριάζουνε πολύ καλά με τα πνεύματα της Αφροδίτης. Δε μίλησα με τα πνεύματα που ζούνε από την άλλη μεριά της Αφροδίτης, που είναι σκληροί και άγριοι. Μα μου φανερώσανε οι άγγελοι από ποιά αιτία είναι άγριοι. Επειδή χαίρονται να κάνουνε παλιανθρωπιές και να τρώνε όσα ληστεύουνε. Μου είπανε ακόμα πως αυτοί οι άνθρωποι είναι οι περισσότεροι γίγαντες, και πως οι κάτοικοι της Γης φθάνουνε ως τον αφαλό τους, και πως έιναι χοντρόμυαλοι, και πως δε νοιάζονται τι είναι ο Ουρανός κι η αιώνια ζωή, και πως φροντίζουνε μοναχά για τη δουλειά τους και για τα κοπάδια τους».

Για τη γη του Άρη: – «Απόλους τους ανθρώπους που κατοικούνε σε αυτό το ηλιακό σύστημα, οι άνθρωποι του Άρη είναι οι καλύτεροι απόλους, γιατί οι περισσότεροι είναι άνθρωποι ουράνιοι, που δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους ανθρώπους της πολύ παλιάς Εκκλησίας απάνω στη γη μας. Μια μέρα, που τα πνεύματα του Άρη βρίσκονταν κοντά μουκι είχανε πιάσει τη σφαίρα του μυαλού μου, τα πνεύματα της γης μας φθάσανε και θέλανε να μπούνε και κείνα σαυτή τη σφαίρα. Αλλά τότε τα πνεύματα της γης μας, γενήκανε σαν αναίσθητα, επειδή δε μπορούνε να συμφωνήσουνε με τα πνεύματα του Άρη. Μου παρουσιάστηκε ένας άνθρωπος του Άρη. Το πρόσωπό του ήταν όμοιο με των ανθρώπων της γης, πλην το κάτω μέρος του προσώπου του ήτανε μαυρο, όχι από τα γένεια, γιατί δεν είχε, αλλά από μια μαυρίλα που έμοιαζε μαυτά. Το απάνω μέρος του προσώπου τους ήτανε ξανθό, όπως η φάτσα των ανθρώπων της γης μα που δεν είναι ολότελα άσπροι. Μου είπανε, πως οι άνθρωποι αυτού του άστρου τρώνε καρπούς, προ πάντων ένα καρπό στρογγυλό, καθώς και λαχανικά. Πως ντύνονται με ρούχα, που τα κάνουνε από τις κλωστές των δέντρων. Μου είπανε ακόμη πως ξέρουν να κάνουνε κάποιες υγρές φωτιές, με τις οποίες φεύγουνε τη νύχτα».

Για τη γη του Κρόνου: – «Οι άνθρωποι του Κρόνου είναι πολύ ταπεινοί, και λατρεύουνε τον Κύριό μας, πιστεύοντάς τον για το μόνο Θεό. Μάλιστα, ο Κύριός τους φανερώνεται μερικές φορές με μια όψη αγγελική, και μαζί σαν άνθρωπος. Οι κάτοικοι του Κρόνο, σαν φτάξουνε σε μια ωρισμένη ηλικία, μιλάνε με τα πνεύματα, που τους διδάσκουν για τον Κύριο, με τι τρόπο πρέπει να τον λατρεύουνε, και με τι τρόπο πρέπει να ζούνε… Μου είπανε πως δε νοι΄ζονται πολύ για την τροφή τους και για τα ρούχα τους, και πως ζούνε  με τα φρούτα και τα λαχανικά που βγάζει η γη τους, και πως όλοι ξέρουνε πως θα ζήσουνε ύστερα από το θάνατό τους. Και πως γιαυτό δε φροντίζουνε για το κορμί τους, παρά μονάχα για την ψυχή τους, που θα πάγει στον Κύριο, και πως γιαυτό δε σαβανώνουνε τα κορμιά των πεθαμένων, αλλά τα πετάνε μακρυά και τα σκεπάζουν με κλαδιά που κόβουνε από τα δέντρα».

Απ’όλα αυτά, συ που διαβάζεις, διάλεξε και πάρε.

(Φώτης Κόντογλου)

Σ.

Advertisements

Φυλές της Νύχτας

Μαρτίου 17, 2009

by-night

Σημείωση:  Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύτηκε (με μικρές διορθώσεις), στο περιοδικό 18-Τριάντα

Μου ζήτησαν να γράψω κάτι για τη νύχτα, τις «φυλές» της, τα κατατόπια, τα συστατικά που απαρτίζουν αυτή τη μαγική «σούπα». Εδώ και μέρες στύβω το μυαλό μου και προσπαθώ να χωρέσω σε μερικές εκατοντάδες λέξεις αυτό που όλοι μας ζούμε καθημερινά, κάθε εβδομάδα, όποτε γουστάρει ο καθένας! Οφείλω να πω πως παρόλο που κάθε άνθρωπος έχει την εντύπωση πως τη νύχτα λειτουργεί και δρα διαφορετικά απότι την ημέρα, σε αυτό το κείμενο θα βρει και κάποιες αναφορές για όλο το 24ωρο, δεν γίνεται διαφορετικά! Αν και υπάρχει αυτό που λέμε «άλλος το πρωί, άλλος το βράδυ», θα δούμε που θα καταλήξουμε σχετικά με αυτό.

Στην πόλη που ζούμε, είναι ελάχιστα τα νυχτερινά μαγαζιά που καλύπτουν πλήρως τα γούστα μας. . Γι’αυτό υπάρχει σοβαρή πιθανότητα στο ίδιο μέρος να βρεθούν διαφορετικοί τύποι ανθρώπων, που υπομονετικά περιμένουν στη σειρά για να γουστάρουν:)

Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί που συναντάμε τις νύχτες στο Ηράκλειο? Τι καπνό φουμάρουν? Επικοινωνούν μεταξύ τους? Κι αν ναι, πως?

Βγαίνεις το βράδυ με την παρέα σου για ένα ποτό. Το που προς το παρόν μας είναι αδιάφορο. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι? Τι κόσμο θα έχει εκεί που θα πας. Αν είναι καλά τα ξύδια του, αν μαζεύει ωραίες γκόμενες. Αν θα ταιριάζεις στο όλο σύνολο. Ή κάτι σχετικό με τα παραπάνω.

Και βγαίνετε. Και πάτε κάπου που γουστάρετε. Αλλά δεν είστε μόνοι σας, υπάρχουν κι άλλοι σαν εσάς, κι άλλοι εντελώς διαφορετικοί από εσάς. Αυτοί που σας κοιτάν με μισό μάτι, και που κι εσείς τους κοιτάτε περίεργα. Ας δούμε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί λοιπόν…

Η διασκέδαση στο Ηράκλειο έχει τη μορφή σούπας. Πηχτή ή νερουλή δε μας αφορά. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι πως έχει κάθε είδος ζαρζαβατικό μέσα, μπόλικα μπαχαρικά και μια μικρή υποψία νοστιμιάς. Αυτό όμως δεν πτοεί κανέναν γιατί ο Έλλην ήταν ανέκαθεν τύπος της ποικιλίας. Μη βαρεθούμε κιόλας…

Ας δούμε όμως μερικά από τα συστατικά της σούπας:

Κάγκουρας (ο)

Συμπεριφέρεται σα μαγνήτης, καθώς έχει την τάση να κολλάει μαζί με άλλους κάγκουρες και να σχηματίζουν παρέες άνω των 15 ατόμων. Διαθέτει ελάχιστα χρήματα στη διασκέδασή του γιαυτό και παρατηρείται το φαινόμενο από τα 15 άτομα που προαναφέραμε, να πίνουν καφέ ή ποτό μόνο οι 4, και οι υπόλοιποι 11 να κάνουν τράκα γουλιές. Είναι εκ φύσεως προκλητικός και αγενής, αλλά δεν έχουμε πρόβλημα με αυτό μιας και εμείς περάσαμε από την εφηβεία κάποτε!

Θα τον συναντήσεις: Στην Πινακοθήκη, καθώς και στα γνωστά και μη εξαιρετέα καφέ της ευρύτερης περιοχής του κέντρου, όπου είναι δεκτός.

Σήμα κατατεθέν: Είμαι σε δίλλημα. Το τσιγάρο ή αυτό το κλασικό κούρεμα-φράχτης? Θα αποφασίσω πιο μετά.

Dress code: Ένα μείγμα από emo, hip hop, και μια πινελιά από αναρχία, με το κλασικό πλέον Παλαιστίνιο φουλάρι στο λαιμό.

Μεταφορικό μέσο: Το κωλοφτιαγμένο παπάκι, απαραίτητο εργαλείο για να βγάλει γκόμενα, αλλά και για να εδραιωθεί ανάμεσα στους όμοιους του. Αν τα πράγματα δεν είναι τόσο ιδανικά, αστική συγκοινωνία και καλά μας είναι…

Πιπίνι (το)

Δε γνωρίζω και πολλά για τη συγκεκριμένη κατηγορία αλλά υποθέτω πως αν ο κάγκουρας είναι η Γη, το πιπίνι είναι η Σελήνη. Τι σημαίνει αυτό. Αδυνατώντας (λόγω ηλικίας και μόνο) να έχει αυτόνομη προσωπικότητα, διαθέτει χαρακτηριστικά αυτόφωτου σώματος. «Όπου με πάει ο άνεμος πάω», αλλά στη φρέσκια version.. Ερωτεύεται σφοδρά, πληγώνει και πληγώνεται, σιγά σιγά μπαίνει στο νόημα της ζωής, πέφτει με τα μούτρα, μιας και το αίμα της βράζει και δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Θα τη συναντήσεις: Όπου υπάρχουν κάγκουρες. Είτε μέσα στην ίδια παρέα, είτε κάπου τριγύρω παρακολουθώντας τον έτσι, για μια κλεφτή ματιά, για κάτι τελοσπάντων.

Σήμα κατατεθέν: Το κινητό της χωρίς αμφιβολία. Μηνύματα επί μηνυμάτων, συζητήσεις επί συζητήσεων, τα τελευταία κομμάτια του Χατζηγιάννη, φωτογραφίες του «έτσι» (και δικές της για το hi5), ring tones, και ένας Θεός ξέρει τι άλλο.

Dress code: Θα μου’ρθει κόλπος. Γεμίσαμε καραμελίτσες έτοιμες να τις πιπιλίσεις μέχρι να λιώσουν. Το περιτύλιγμα ποικίλει. Ανάλογα τη φάση, την ψυχολογία, τα γούστα, και πάει λέγοντας.

Μεταφορικό μέσο: Το παπάκι του κάγκουρα (από πίσω και αγκαλίτσα) και σε κάποιες περιπτώσεις δικό της scooter. Αν και δεν είμαι σίγουρος, έχω την εντύπωση πως προτιμά να πάρει ταξί από το να μπει σε λεωφορείο.

Petsman (ο)

Στενός συγγενής του Superman, αλλά στην εκδοχή «πήξαμε το τυρί και ήρθαμε». Όποιος δεν έχει παρατηρήσει ποτέ του άτομα της συγκεκριμένης κατηγορίας σίγουρα διαβάζει το τεύχος σε κάποια άλλη πόλη, χώρα, ηλιακό σύστημα όπου δεν υπάρχουν macho και ναρκωτικά…

Είναι παντού, και όχι μόνον αυτό αλλά φροντίζουν και με κάθε τρόπο να κάνουν αισθητή την παρουσία τους! Είναι το αλατοπίπερο της Ηρακλειώτικης νύχτας!

Θα τον συναντήσεις: Συνήθως στην 62 Μαρτύρων, αλλά αυτό τις πρώτες βραδινές ώρες. Μόλις κάνει κεφάλι κατευθύνεται προς το κέντρο, αναζητώντας πιο high σκηνικά, άντε και κανένα καυγά.

Σήμα κατατεθέν: Gold. More gold… σε μορφή καδένας και κωσταντινάτου της γιαγιάς, φορτωμένο στο δασύτριχο μπέτη του.

Dress code: Όνομα Νώντας. Πουκαμισάκι-παρακμή, στιβάνι με 15 ζάρες χειροποίητο με υπολείμματα καβαλίνας, τζινάκι. Τι ξέχασα? Μάλλον τίποτα, είναι όλοι τους ίδιοι!

Μεταφορικό μέσο: Ο περιβόητος «αγρότης». 2 σε 1. Και για να κουβαλάμε το λίπασμα, και για να καβαλήσουμε το πεζοδρόμιο προκειμένου να παρκάρουμε όπου γουστάρουμε. Εξτρα: Φιμέ τζάμι για prive στιγμές μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, αυτοκόλλητα με την Κρήτη, και σαρίκι κρεμασμένο στον καθρέπτη.

Εναλλακτικοί (οι)

Εκδοχή α’

Εδώ το θέμα σηκώνει συζήτηση. Είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθενός να διαμορφώσει την κατηγορία. Σα custom μηχανή. Σε γενικές γραμμές πάντως μπορούμε να πούμε πως όσοι θέλουν να λέγονται έτσι, μόνο εναλλακτικοί που δεν είναι τελικά. Όλοι ανήκουμε κάπου και κάθε κλίκα έχει και τα στερεότυπά της. Από αυτό δεν ξεφεύγει κανείς. Τουλάχιστον μέχρι να ανακαλύψουμε πως η τηλεόραση έχει και «off».

Θα τους συναντήσεις: Αναλόγως τη φάση. Για κουβεντούλα στο Fix. Για γκομενοδουλειά στην Ουτοπία. Όμως δεν θα πουν όχι και σε ένα καλό μεζεδάκι, σε κάποιο από τα τόσα μεζεδοπωλεία της πόλης. Να σημειώσουμε πως μετά το τρίτο κιλό οι ποιητικές ανησυχίες εξανεμίζονται, το στυλ Καβάφη γίνεται στυλ Βαμβακάρη και ούτω καθεξής.

Σήμα κατατεθέν: Το υφάκι «από εδώ πάνω που είμαι, όλα μοιάζουν τόσο μικρά, τόσο ασήμαντα»

Dress code: Δίνουν έμφαση στο πάνω μέρος του σώματος, και ιδιαιτέρως στο κεφάλι (κασκόλ, κοκάλινο γυαλί, κούρεμα ποιητικό.

Μεταφορικό μέσο: Μέτρια πράγματα. Αν και ένας άνθρωπος του πνεύματος περιφρονεί τα υλικά αγαθά, ένα αυτοκινητάκι για την πόλη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ίσα-ίσα, είναι αναγκαίο για τις κυριακάτικες εξορμήσεις εκτός πόλεως…

Εναλλακτικοί (οι)

Εκδοχή βου’

Τελείωσαν το Λύκειο, είναι φοιτητές και ξαφνικά ανακάλυψαν πως μπορούν να έχουν δική τους ολοκληρωμένη φιλοσοφία και άποψη. Ο κόσμος με την τωρινή του μορφή δεν τους γεμίζει. Μακάρι να είχαν γεννηθεί στα 60’s-70’s και να κάνουν ό,τι γουστάρουν. Με σαφείς επιρροές από διάφορα πολιτικά εγχειρίδια, δηλώνουν αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, αριστεροί, αριστεριστές, αριστερόχειρες, κομμουνιστές, ρατσιστές, ξενοφοβικοί, αντιαμερικάνοι, αντιλαλούνε οι φυλακές…

Σνομπάρουν με κάθε δυνατή ευκαιρία το δυτικό τρόπο ζωής και σαλτάρουν με την παραμικρή υποψία πως γίνονται ένα με τη μάζα.

Θα τους συναντήσεις: Σε συγκεκριμένα μέρη, παραπλεύρως των κεντρικών δρόμων της πόλης, στην πινακοθήκη, σε σπίτια, καταλήψεις, γενικά σε μέρη οπου νοιώθουν άνετα και βρίσκουν ομοϊδεάτες.

Σήμα κατατεθέν: Τα γνωστά και μη εξαιρετέα All Star, κατά προτίμηση σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Απορία: Αφού καταδικάζουν κάθε τι το εμπορικό, καπιταλιστικό και πάει λέγοντας, πως είναι δυνατόν να φοράνε ένα από τα Νο1 trademark της Αμερικής?

Dress code: Τα πάντα. Κυριολεκτικά. Από baggy με σακάκι και σχολική τσάντα στην πλάτη, φούστα με κολλάν και Star-άκια, κλασικά φούτερ με κουκούλα

Μεταφορικό μέσο: Ό,τι κινείται γαμιέται και ό,τι μένει ακίνητο βάφεται. Δημοφιλές όχημα για τη συγκεκριμένη κατηγορία είναι το ποδήλατο, αλλά και το παπάκι, με το αμάξι να φτάνει τελευταίο και καταϊδρωμένο, αποτελώντας αγαθό για τους λιγότερο «ενναλακτικούς» (παύλα) περισσότερο καπιτάλες.

Geek (άκλητο)

Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και της τεχνολογίας, και σίγουρα οι geeks είναι γνήσια παιδιά της εποχής τους. Ότι αφορά τους υπολογιστές, τα κινητά τηλέφωνα, το Διαδίκτυο, τα παιγνίδια (online και μη) είναι γιαυτούς ότι είναι για εμάς το ο ύπνος. Κάτι φυσιολογικό και ζωτικής σημασίας ταυτόχρονα. Ρώτα τους ό,τι θέλεις. Θα χαρούν να σου παρουσιάσουν το εύρος των γνώσεών τους, πολλές φορές γαρνιρισμένο με δόσεις χιούμορ τόσο παράξενου, όσο μια δεξαμενή με νερό στη Σαχάρα.

Θα τους συναντήσεις: Geeks και νυχτερινή διασκέδαση είναι ένας περίεργος συνδιασμός. Μπορούν να πάνε παντού με παρέα, αλλά παρουσιάζουν περίεργα φαινόμενα όσον αφορά την κοινωνική τους συμπεριφορά.

Σήμα κατατεθέν: Η γλώσσα στην οποία συννενοούνται. Δείγμα της εφυίας τους και των προχωρημένων γνώσεών τους. Σα να ανοίγεις συζήτηση με τραπεζίτη για μακροοικονομία. Την κάτσαμε…

Dress Code: Well, εδώ κυριαρχεί η γοητεία της απλότητας. Συνήθως πρωτοτυπούν με τα hand made T-shirts, οπου αναγράφονται οι πιο καμμένες ατάκες της πιάτσας. Παράδειγμα «My hard disk is bigger than yours». Το πιάσατε το υποννοούμενο?

Μεταφορικό μέσο: Ποιός χρειάζεται ένα τέτοιο, όταν από το pc του μπορεί να πάει όπου θέλει?

Σαραντάρα (η)

Τα βέλη του Έρωτα έχουν να την χτυπήσουν εδώ και δεκαετίες και αποφάσισε να βγει παγανιά.

Βγαίνει όχι μόνο για να τα σπάσει, αλλά και για να ξαναζήσει την προ πολλού περασμένη (αλλά ποτέ ξεχασμένη) νιότη της.

Θα την συναντήσεις: Κυρίως στα μεγάλα club της πόλης, παρέα με άλλες σαραντάρες, να κοζάρει τριγύρω για τζόβενα, ή να φλερτάρει με το barman.

Σήμα κατατεθέν: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Αλήθεια σας λέω…

Dress code: Κυριλέ. Πολύ κυριλέ. Όχι για κάποιο ιδιαίτερο λόγο, απλώς έχει την οικονομική δυνατότητα να είναι έτσι. Και δώστου Louis Vitton, και Prada και δεν ξέρω και γω τι…

Μεταφορικό μέσο: Αυτοκίνητο, πολυτελές συνήθως.

Σαραντάρης (ο)

Είναι (σχεδόν) στην ακμή του. Πιάνει την πέτρα και τη στρίβει. Οικονομικά ανεξάρτητος, οικογενειάρχης, έχει κάνει όλα όσα πρέπει, και τώρα είναι καιρός να κάνει όσα θέλει.

Θα τον συναντήσεις: Σε μέρη οπου μπορεί να έχει πρόσβαση σε γυναίκες με ηλικία μισή από τη δική του. Τόσο απλά.

Σήμα κατατεθέν: Αυτή η υπερβολική σιγουριά που διαθέτει. Αυτός ο αέρας τύπου «είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω» που σπάει κόκκαλα, τραβάει τα βλέμματα και κάνει τα κοριτσάκια να πέφτουν ημιλιπόθυμα.

Dress code: Παρόμοια γούστα με αυτά της σαραντάρας, με περισσότερες παραλλαγές όμως. Πότε σπορτίφ, πότε κυριλέ, πότε μια υποβόσκουσα δόση από Petsman, πότε απο δω, πότε απο κει… η κλιμακτήριος είναι κοντά και είναι αναποφάσιστος για όλα.

———–(έχω σκεφτεί κι άλλες κατηγορίες αλλά είμαι way beyond στις λέξεις…)———————–

Όταν πίνει ένας άντρας…

Μαρτίου 12, 2009

the-more-i-drink

Μέχρι πρόσφατα δεν το είχα σπουδαιολογήσει, αλλά τον τελευταίο καιρό το παρατηρώ όλο και πιο έντονα και το αναπαράγω με αρνητικό τρόπο στον εγκέφαλό μου: με πιάνουν κάτι περίεργες κρίσεις αγοραφοβίας τώρα τελευταία. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω-έτσι θέλω να πιστεύω-έτσι θέλω να λέω όποτε με βολεύει.

Μια τέτοια μικρή κρίση με έπιασε και στο μπαράκι που είχαμε πάει, στο τετραήμερο της Καθαρής Δευτέρας, κάπου στην Αθήνα. Στο μπαρ να δουλεύουν 2 καλοί φίλοι από τα παλιά, τα ξύδια πολλά, ο κόσμος λίγος (είχε πάει αργά), και τα απρόοπτα ουκ ολίκα.

Με πιάνει η κρίση, τρώω τη φρίκη και ενστικτωδώς αρπάζω το κινητό μου και κάθομαι στο πιο απομονωμένο μέρος του μαγαζιού, με σκοπό να αρχίσω να γράφω σοφά ρητά, μιας και με το κωλοκινητό δεν μπορώ να ξεδιπλώσω το ταλέντο μου όπως εγώ θέλω. Τα μοιράζομαι μαζί σας ευθύς αμέσως:

Ρητό Α
«Αθήνα. Μια πόλη που τα Σαββατόβραδα γεμίζει τις καρδιές με μπετόν, έτσι για πλάκα.»

Ρητό ΒΟΥ
«Αν η αγάπη είναι ζωή εμένα να με χέσετε. Η αγάπη είναι ένα δάκρυ που κυλάει στο μάγουλο της ζωής που δε ζούμε.»

Ρητό ΓΟΥ
«Γενναίος είναι αυτός που στον πάτο του ποτηριού βλέπει τον εαυτό του.»

Ρητό ΔΟΥ
«Αν το τσιγάρο είναι χρόνος από τη ζωή μου, οι αργόσχολοι τον παίρνουν.»

Ρητό Ε
«Αν ο μπάρμαν είναι ο Μπάτμαν, ο Τζόκερ ποιός είναι?»

Ρητο ΣΟΥΤΟΥ
«Ένας πίνακας ζωγραφικής συνοψίζει μια ψυχική κατάσταση. Μια ψυχική κατάσταση συνοψίζει την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα τι είναι? Αν δεν μπορείτε να απαντήσετε, ζωγραφίστε το.»

Ρητό ΖΖΖΖΖΖ
«Τι είχαμε πει? Να βγάλουμαι από τη ζωή μας τη λέξη <βαριέμαι>. Όποτε λοιπόν βαριέσαι, άραξε λίγο ακόμη και άφησε το ένστικτό σου να σε ξυπνήσει.»

Σ.