Archive for Ιουνίου 2009

Ideas are bulletproof.

Ιουνίου 14, 2009

P7070039

Σου δίνουν μια ιδέα. Ένα γέρικο κτίριο το οποίο ετοιμάζεται να πέσει. Υπάρχει μια είσοδος που για πόρτα έχει μερικές παραμορφωμένες από την υγρασία κούτες. Ξέρεις πως αν με τα δάχτυλά σου βάλεις λίγη δύναμη, αυτές θα σου παραχωρήσουν μια γενναία δόση του τί συμβαίνει μέσα. Κομμάτι της θέας αυτής, είναι και ο άνθρωπος που βρίσκεται ξαπλωμένος στη γωνία, με ένα σκύλο δίπλα του να γουργουρίζει σα γάτα. Συμβαίνει αυτό που και που. Οι σκύλοι να μιμούνται αυτό που εμείς τους βάλαμε να μισούν περισσότερο. Γιατί τελικά, η Φύση είμαστε εμείς. ¨Ετσι όπως κατέληξαν τα πράγματα. Είμαστε ο τελευταίος κρίκος μιας σάπιας αλυσίδας που με τη φθορά του χρόνου και την αλμύρα της πληστίας γίνεται ολοένα και πιο αδύναμη. «Αλυσίδα». «Πυραμίδα». Αυτές οι δυο, κατά τα άλλα οικολογικές και περιβαλλοντολογικές έννοιες περιγράφουν απόλυτα την επιθυμία του ανθρώπου να παρομοιαστεί με τη μούχλα στην επιφάνεια μιας από καιρό ανοιγμένης κονσέρβας. Και όχι τίποτα άλλο, αν ποτέ επιθυμούσαμε από μύκητας να προαχθούμε σε κάτι ανώτερο, δε νομίζω πως θα υπήρχε κάποιος αρκετά επιεικής ώστε να εισηγηθεί κάτι τέτοιο.

Και να που τελικά, κάποια μέρη που μοιάζουν καλοκαιρινά, με όλη την υγρασία και τα κουνούπια να ολοκληρώνουν το πανόραμα μιας ξενοιασιάς χτισμένης από άδειες εργασίας δοσμένες με το ζόρι, αποκαλύπτουν τον αληθινό τους εαυτό. Βάλτοι γεμάτοι βρώμα και λιβελούλες. Σαν τις ψυχές.

Σ.

Cogito ergo scribo

Ιουνίου 7, 2009

free-your-mind-steve-sawyer

Ορεκτικό.
Καλοκαίριασε, αλλά δε βλέπω το λόγο να σκέφτομαι α λα «Μύκονο και Σαντορίνηηηηη»… Πιο πολύ μου φέρνει σε «Δευτέρα έως Παρασκευή, ωράριο καταστημάτων γαμώ την πουτάνα μου, πότε θα μαζέψω εκείνα τα γαμολεφτά να την κάνω για Καναδά» με πολύ ευχάριστες εξάρσεις, έτσι επειδή μπορώ, επειδή κάνει και τους γύρω μου να νοιώθουν ευχάριστα. Και είναι και τσάμπα.
Λέω να μοιραστώ μαζί σας μερικά πραγματάκια που σκέφτομαι, αλλά δε γράφω (στα αρχίδια μου τουλάχιστον, γιατί από χαρτί μια χαρά τα πάμε) και τόσο συχνά. Προειδοποιητικά, λέω να του αλλάξω τα φώτα με εντελώς τυχαίες αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις, μιας και έχω καιρό να πιάσω πληκτρολόγιο στα χέρια μου. Θα το «σπάσω» και με καμμιά φωτογραφία, έτσι για να μην κουράσω περισσότερο από το δεδομένο. Δικό(ς) σας!

Κάνε σπίτι να δεις καλό.
Αλλαγή θέματος, αλλαγή κλίματος. Ήρθε η ώρα να σας δείξω ένα κομμάτι από το σπίτι που ζω αυτό τον καιρό. Θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό που βρήκε αυτό το σπίτι και αυτούς τους συγκάτοικους (είναι οροφοδιαμέρισμα και είμαστε τέσσερις όλοι κι όλοι…) και δε σκοπεύω να το αφήσω. Τελευταία φορά που  είχα δικό μου χώρο ήταν εδώ, αλλά από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι! Έχουμε και λέμε:

Living Room1. Η οδική μας συμπεριφορά είναι χάλια, με ή χωρίς τις πινακίδες. Ε, δεν παίρνουμε κανα-δυο? Κλείστε μας μέσα…
2. Αφηρημένη Τέχνη by Νικολάκης (πρώην συγκάτοικος). Απλώς τα σπάει.
3. Το κεφάλι του Χίτλερ, από προηγούμενη θεατρική παράσταση.
4. Μπομπ Σφουγγαράκης. Οι συστάσεις είναι περιττές.
5. Άκυρη αφίσα που απορώ πως έχει ξεμείνει. Ευτυχώς είναι από ταινία που μου αρέσει.
6. Δεξιά και αριστερά μπορείτε να δείτε καθίσματα από αυτοκίνητο. Μη με ρωτήσετε μοντέλο, δεν ξέρω, δεν τα ξήλωσα εγώ.
7. Τηλεόραση. Ανοίγει μόνο μετά τις  3 το πρωί για τηλε-marketing ή τα μεσημέρια για λίγο Guitar Hero
8. Ηλεκτρική Σκούπα. Απαραίτητο κομμάτι του ντεκόρ. Που και που λειτουργεί και για καθαριότητα
9. Χειροποίητη κιθάρα για Guitar Hero. Μετά που πήραμε πλαστικές την παρατήσαμε.
10. Λαδωτήρι. Ίσως το πιο άκυρο σημείο της σύνθεσης.

BarΕδώ βλέπετε το γαμηστερό μπαράκι που έχουμε στη γωνία του σαλονιού, εν ώρα χρήσης. Εγώ παριστάνω το μπαρτέντερ, στη δεύτερή μου απόπειρα να μάθω πως φτιάχνεται ένα mojito. Πλέον του’χω πάρει τον άερα 🙂

Το δεύτερο λιοντάρι (a.k.a. Heraklion by night)
10 χλμ έξω από το Ηράκλειο βρίσκεται ένα απλό χωριουδάκι που λέγεται Ρογδιά. Είναι σε υψόμετρο κάποιων εκατοντάδων μέτρων, και τον τελευταίο καιρό έχουν ξεφυτρώσει μια χούφτα ταβέρνες και μεζεδοπωλεία με θέα στο Ηράκλειο. Για να είμαι ειλικρινής δε μου κάνει καθόλου εντύπωση, μιας και το θέαμα σε αποζημιώνει πλήρως. Προσωπικά, είναι απο τις καλύτερες επιλογές που έχεις για «απόδραση» (δεν είμαι πολύ σίγουρος για τα εισαγωγικά, αλλά λέω να τα αφήσω). Η φωτογραφία που ακολουθεί έχει τραβηχτεί από το εστιατόριο «Θέα».
Heraklion_NightΗ μεγαλύτερη πλειοψηφία υποστηρίζει πως το Ηράκλειο είναι απλά χάλια. Μια μικρογραφία της Αθήνας κλπ… Προτείνω να το ξανασκεφτείτε! Ακόμη κι αν είναι έτσι, το Ηράκλειο έχει ένα πλεονέκτημα που δεν το έχουν πολλές πόλεις. Είναι τόσο άσχημο που σου δίνει κίνητρο να ανακαλύψεις τα περίχωρά του. Τις μικρές ή μεγάλες ομορφιές που κρύβει σε ακτίνα λίγων χιλιομέτρων. Και όσοι το κάνουν ξέρουν πολύ καλά τι εννοώ. God bless them γιατί δεν αρκούνται στη μιζέρια που υποτίθεται οτι τους ρίχνει το μπετόν, και οι σκατά δρόμοι και οι μαλάκες άνθρωποι.
Παλιότερα, όταν με το Νικόλα λιώναμε στα netcafe  και αλητεύαμε με τις ώρες πίνοντας και τρώγοντας βρωμιές, είχαμε βρει μια πολυκατοικία στο κέντρο του Ηρακλείου στην οποία στεγαζόταν μόνο γραφεία. Από το μεσημέρι και μετά μπορούσες να μπεις από τη σπασμένη τζαμαρία της πίσω πόρτας (όσο «πίσω» μπορεί να θεωρείται μια πίσω πόρτα που βλέπει στην 25ης Αυγούστου) και να κατευθυνθείς στην ταράτσα, οπου απο κει έβλεπες όλο το κέντρο, το πάρκο Θεοτοκοπούλου, την 25ης Αυγούστου, τον Άγιο Τίτο, την πλατεία Καλλεργών, το Δημαρχείο. Και ήταν τέλεια. Το μόνο που θέλαμε ήταν μερικές μπύρες, και τα υπόλοιπα ήταν εύκολη υπόθεση. Ειδικά όταν ακόμη ανακαλύπτεις πόσο δυνατή μπορεί να γίνει μια φιλία. Thanks ντούντ…

Ψυχογράφημα.
Κάποιος δικός μου άνθρωπος ισχυρίστηκε πως δε με ξέρει. Πως δε με καταλαβαίνει. Πως είναι δύσκολο να φτιάξει κάποιο «ψυχογράφημά» μου. Λες και ξέρω τι είναι «ψυχογράφημα». Εδώ δεν ξέρουμε από που ξημερώνει. Αλλά ξυπνάμε κάθε πρωί. Και προσπαθούμε να τη βγάλουμε καθαρή. Να τι του απάντησα:

Me
«Ειμαι ενας ανθρωπος που υποστηριζει οτι μισει τον εγωισμο και το χρημα αλλα λατρευει και τα 2 γιατι τον κανουν να νοιωθει ομορφα. Λατρευω τις γυναικες γιατι ειναι οτι ωραιοτερο υπαρχει στη γη. Δεν μπορω να τις καταλαβω γιατι ειμαι ακομα παιδι. Θελω να μου δινουν τα παντα, να μου λενε παντα «ναι» και ταυτοχρονα τιποτα και «οχι» γιατι μονο ετσι απολαμβανω κατι οταν το αποκτω.
Στο μυαλο μου μεσα σκοτωνω οσους μισω με τους πιο βιαιους τροπους και το απολαμβανω σα να ειναι πραγματικοτητα, στην πραγματικοτητα ομως θελω παρα πολυ να βοηθαω οσους μισω και περισσοτερο οσους με μισουν γιατι ετσι πρεπει να κανει οποιος σεβεται τον εαυτο του, η πραγματικοτητα ομως απεχει πολυ απο τα ονειρα οποτε ανυπομονω για τη στιγμη που θα τα μπερδεψω, προσευχομαι ομως αυτη να μην ερθει ποτε.
Ειμαι μιζερος γιατι η μονη αληθεια στη ζωη ειναι το τελος της και μπροστα σε αυτο τον πανικο ολα μου μοιαζουν ματαια.  Ξερω οτι ετσι ειναι και πιστευω πως οτι κανουμε στη ζωη το κανουμε για να ξεχναμε οτι ολα καποια στιγμη θα τελειωσουν. Ετσι γινεται, και θα συνεχισει να γινεται. Αλλα σημασια στη ζωη εχει η ιδια η ζωη και οχι το τελος της.
Οποτε ξοδευω πολυτιμο χρονο απο τη ζωη μου σκεπτομενος οτι το μονο που κανω ειναι να σκεφτομαι πως ολα ειναι ματαια, ενω το λιγοτερο που θα επρεπε να κανω ειναι να προσπαθησω τουλαχιστον και γω σαν τους αλλους να ξεγελασω τον εαυτο μου.»

Τώρα ξέρεις.

Σ.