Archive for Νοέμβριος 2009

Χύμα (ούτε φωτογραφία)

Νοέμβριος 15, 2009

Είναι εξασφαλισμένο ότι το συγκεκριμένο κείμενο θα το διαβάσουν λίγοι. Ευτυχώς έχω να γράψω αρκετό καιρό και αυτό γιατί δεν έβρισκα νόημα σε αυτό που έκανα. Τώρα που το «ξαναβρήκα» είπα να πω και ένα ψέμα παραπάνω. Μισώ το δυτικό κόσμο. Μισώ το δυτικό τρόπο ζωής. Μισώ το γεγονός ότι έχω αρχίσει και γίνομαι μέρος αυτού του άθλιου στην κυριολεξία πολτού από απληστία ματαιοδοξία και γαμώ την πουτάνα μου μέσα. Έχω μια καλοκλεμένη ατάκα για το οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου και όπως κάθε ψεύτης που σέβεται τον εαυτό του, την οικειοποιούμαι. Ξέρετε από πού άρχισαν όλα? Πριν 2 περίπου μήνες χτύπησα με το σκούτερ. Ήμουν εγώ κι η Μαιρούλα, μια φίλη. Η Μαιρούλα έσπασε τη λεκάνη και το αριστερό της ισχίο. Εγώ δεν έπαθα τίποτα. Απολύτως. Εγώ, που από τις 3 την παρακαλούσα να φύγουμε γιατί είχα πιεί πολύ και δεν την πάλευα. Που δεν ήθελα να την προσβάλω, να την αφήσω μόνη της. Πάρτα Στέλιο. Δικά σου. Στο χέρι. Ive lost my edge. Και δεν είμαι καν σίγουρος αν υπήρξε ποτέ edge. Το μόνο που ξέρω είναι ότι για να ξεκινήσω κάτι και να το τελειώσω, χρειάζεται μια θεία παρέμβαση, η μια γυναίκα που να είναι η πιο cool εκδοχή της μάνας μου. Να ακούω όσα μου λέγονται εδώ και χρόνια, χωρίς ατελείωτη αγάπη. Τελικά το να σε αγαπάνε ολοκληρωτικά δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Μέσα σε αυτή την ατελείωτη αγάπη και την ανεπιτήδευτη καλωσύνη χρειάζεται να ακούς και κανένα μπινελίκι. «Ξύπνα» «Άντε γαμήσου» «Ποιος νομίζεις ότι είσαι?» Τέτοια πράγματα. Τώρα η ποτέ Όλα ή τίποτα Μέρα ή νύχτα. Ποιος μαλάκας τα έχει κάνει όλα τόσο απόλυτα? Χώρος για το γκρι δεν υπάρχει? Σε λίγο ρε φίλε. Λίγα. Σούρουπο ή ξημέρωμα Άντε και γαμήσου. Ημίμετρα. Γουστάρω τα ημίμετρα. Διπλωματία. You know? Δειλός. Κότα. Εδώ άλλοι που έχουν την εξουσία να αλλάξουν πράγματα είναι κότες, δειλοί, διπλωμάτες, πολιτικοί κλπ. Εγώ θα ξεχωρίσω? Γιατί? Προεξέχοντας το πνεύμα μου είναι πιο εύκολο να αποκεφαλιστεί. Στη μέση ρε. Στη μέση, ούτε ψηλά ούτε χαμηλά. Αν θέλω ψηλά θα κοιτάξω προς τα πάνω, θα υψώσω το βλέμμα μου, όχι το ανάστημά μου. Για μαλάκες ψάχνετε? Να το παίξω επαναστάτης τώρα? Χωρίς λόγο? Κι όταν χρειαστεί? Όταν υπάρξει λόγος? Να σκύψω? Να πάτε να χεστείτε. Όλοι σας. Άκους εκεί… «Προσωπικότητα». «Διαφορετικότητα» Μαλακίες. Ποιος δίνει σημασία στην προσωπικότητα? Και ποιος στη διαφορετικότητα? Όλοι είναι στην κοσμάρα τους. Κι αυτοί που πραγματικά δίνουν σημασία κρύβονται ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων. Κρατούν αυτό που έχουν ως κόρη οφθαλμού. Γιατί αν το χάσουν χάθηκαν. Σαν κι εμένα. Χάθηκα man. Κι άντε να βρω το δρόμο. Και δεν είσαι εδώ να μου κρατήσεις το χέρι. Το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να μου πεις «μαλάκα εγώ στα’λεγα.» Αλλά δε θα το κάνεις γιατί εγώ ήμουν αυτός που σε έδιωξα. Εγώ. Εγώ. Μαλακισμένη λέξη…

Σ.