Archive for Δεκέμβριος 2009

Μια φορά κι έναν καιρό…

Δεκέμβριος 18, 2009

Σήμερα μου ζήτησαν να γράψω ένα παραμύθι για παιδιά.

Τι ξέρω εγώ από παιδιά?
Σάμπως ξέρω τίποτα από παραμύθια?

Το αστείο της όλης ιστορίας είναι (όπως όλοι λίγο-πολύ) έχω πει αρκετά «μη αληθή» πράγματα στη ζωή μου. Και μάλιστα ήμουν/είμαι καλός σε αυτό. Αλλά συνήθως δεν υπάρχει κάποιο «ηθικό» δίδαγμα, κάποια παραβολή πέρα από το προφανές. Πως χωρίς παραμύθια γινόμαστε απλοί, κοινοί ψεύτες.

Πως γράφεις ένα παραμύθι? Υποθέτω πως πρέπει να ανοίξεις καλά καλά την καρδιά σου, να κοιτάξεις μπόλικη ώρα στον καθρέφτη σου, για να δεις αν έχει απομείνει κάτι από το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Αυτό το παιδί που κρύβεις μέσα σου μάλλον θα πρέπει να μπει σε μια διαδικασία πρωτόγονης αντίληψης των πραγμάτων, μέσα από ήχους, μυρωδιές, χρώματα, και υφές. Ναι… υφές…

Παίρνεις όλο αυτό το συνοθήλευμα, το στραγγίζεις, και αυτό που μένει είναι αυτό που θα ήθελες να ακούσεις αν ήσουν πάλι παιδί.  Παίρνουμε τα παθήματά μας και τα γυρνάμε από την ανάποδη, τα δίνουμε στα παιδιά μας με τη μορφή αξιών και ελπίζουμε αυτό να πιάσει για να μην πάθουν και κείνα τα ίδια. Ίσως πέφτω παντελώς έξω.

Θα δείξει. Το σίγουρο είναι πως δε θα με χαλούσε καθόλου να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Έχω καιρό να με ψάξω, και όσο πιο διεξοδικά γίνει αυτό, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να δω τα σημεία εκείνα της ζωής μου στα οποία η φάση πραγματικά γαμήθηκε, και να τα γυρίσω από την ανάποδη να δω τι θα βγει.

Σ.