Archive for Ιουνίου 2010

Ευχαριστώ για το τσιγάρο, αναπτήρας παίζει?

Ιουνίου 3, 2010

Το κάπνισμα είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη γλώσσα του σώματος. Ο τρόπος που κρατάς το τσιγάρο, το πως το ανάβεις, η χρονική απόσταση από τζούρα σε τζούρα, το πως φυσάς τον καπνό, από που φυσάς τον καπνό, πόση ώρα αφήνεις τη στάχτη πάνω στο τσιγάρο, πως χτυπάς το τσιγάρο στο τασάκι, το σβήσιμο της γόπας, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ δίνουν στον παρατηρητή έναν απίστευτα μεγάλο όγκο πληροφοριών για το ποιός είναι αυτός που καπνίζει έτσι. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά για τη συνέχεια. Το λιεπόν, έχουμε και λέμε:

Chapter THREE: Στο Γυμνάσιο
(Κάπου εδώ ακούμε Terror X Crew: Hip Hip Hooligan)

Μιλάμε για άγρια σκηνικά. Γυμνάσιο και οι αλλαγές ραγδαίες. Νέες παρέες, άλλος αέρας. Τα παιγνίδια σιγά σιγά από ατομικά γίνονται ομαδικά. Αφήνω τα Playmobil και πιάνω τη μπάλα. Μου τη σπάει ο Mighty Max και πορώνωμαι με τους Power Rangers. Αρχίζω να αντιλαμβάνομαι υποτυπωδώς τη λειτουργία αυτού που έχω ανάμεσα στα πόδια μου κι αυτό μου αρέσει. Νοιώθω στο πετσί μου πως το τσιγάρο είναι ένα από τα απαραίτητα στοιχεία για να γίνεις αποδεκτός, τουλάχιστον στη δική μου παρέα. Και για να γίνω πιο σαφής, μιλάμε για παιδιά που έμεναν στα γύρω χωριά και κάθε πρωι ερχόταν με το λεωφορείο στο Ηράκλειο. Βουκολικές καταστάσεις!
Τα απογεύματα κάναμε κοπάνες από το φροντιστήριο και κλέβαμε καμμιά κότα από το κοτέτσι της γειτόνισας, πηγαίναμε στο σπίτι του Θανάση Τ. και τη μαγειρεύαμε. (όχι πως εγώ ήξερα να μαγειρεύω στη Δευτέρα Γυμνασίου, τα παιδιά όμως ήταν μανούλες από τα 3 τους). Στην τάξη ο καθένας κουβαλούσε ό,τι είχε και δεν είχε, αλλά σαν παρέα είχαμε ιδιαίτερη αδυναμία στα κάστανα. Δεν ξέρω γιατί, μη με ρωτήσετε. Ήταν το σκηνικό τέτοιο. Πιάνεις το κάστανο και το βάζεις κάτω από το πόδι της καρέκλας, του παίζεις μια και *κλάκ* ανοίγει. Τι μαλακίες θυμάμαι τώρα.! Ας παραληρήσω λίγο ακόμη, δε βλάπτει 🙂 Ήταν η ίδια εποχή που είχα γίνει εξπέρ στην μίμηση του γραφικού χαρακτήρα του φιλολόγου, και δικαιολογούσα απουσίες στο απουσιολόγιο, ενυπόγραφες μάλιστα! Όταν η κατάσταση ξέφευγε, απλώς έγραφα έξτρα μαθήματα στο βιβλίο ύλης με αποτέλεσμα να τρώει τα κομμάτια του ο φιλόλογος μέχρι να ξεκαθαρίσει τι μαλακία παίχτηκε. Συνεπώς, η μισή διδακτική ώρα χαμένη, άρα: κι άλλα κάστανα!

Back to reality… Τότε το τσιγάρο για μένα ήταν «η μαγκιά.» Το ίδιο ήταν και για τους υπόλοιπους. Αρχίζεις και ανακαλύπτεις αυτή τη γλώσσα του σώματος που κρύβεται πίσω από αυτή τη γαμάτη (κατά τα άλλα) συνήθεια. Βλέπεις τους μεγάλους, και ό,τι κάνουν απλώς το καταγράφεις στη μνήμη σου και το μοιράζεσαι με τους υπόλοιπους την επόμενη μέρα στο σχολείο. Πετάς και κανένα σαλιωμένο κομμάτι χαρτί φυσώντας το στο καλαμάκι του Bic και όλα κυλάνε ρολόι.
Μέσα σε όλα αυτά αρχίζει και κάνει την είσοδό του ο όρος «τράκα.» Αυτή η γαμημένη η τράκααααα!!!! Παρανοική διαδικασία, βασισμένη στο αρχέγονο και γαμάτο ανταλλακτικό εμπόριο. Ζητάς τσιγάρο? Δίνεις γαριδάκια. Ή μια δυο δαγκωνιές από το τοστ στο διάλλειμα. Ή τσιγάρο κάποια άλλη φορά. Ποτέ όμως δεν ξεχνάς ποιοί σου χρωστάνε και σε ποιούς χρωστάς. Το χαρτζηλίκι είναι μετρημένο, το ίδιο και τα τσιγάρα. Μετράς, υπολογίζεις, εκτιμάς ενδεχόμενες αφραγκίες φίλων, μπακαλοκατάσταση! Στις κακές μέρες έκλεβα από τον πατέρα μου κανένα χιλιάρικο ο οποίο πήγαινε «υπέρ πίστεως και πατρίδος»,  που σε ελεύθερη μετάφραση αυτό σημαίνει «τσιγάρα και Mortal Kombat στα ηλεκτρονικά του Μελέτη.»
Γυμνάσιο λοιπόν. Όμορφος κόσμος. Όμορφα πλασμένος. Όμορφος κόσμος, ανθισμένος. Όμορφος κόσμος…

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-