Εννι9 στις δέκ9

(προτεινόμενο soundtrack: Radiohead – House of cards)

Image

Να κι ένας σωστός τρόπος να πεις πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είσαι στα ίδια. Τελευταία φορά που μπήκα στον κόπο να γράψω μια λέξη εδώ ήταν στις 3 Ιουνίου του 2010. Τρεις. Ιουνίου. Δύο. Χιλιάδες. Δέκα.

Δεν είχα σκεφτεί πως αυτή η ημερομηνία συμπίπτει πάνω-κάτω χρονικά με την περίοδο που ήμουν τρελός για μια κοπέλα. Τη σκεφτόμουν συνεχώς και δεν ήξερε κανείς τίποτα γι’αυτό. Και με μια πρόχειρη σκέψη, μπορώ να υποθέσω πως η όρεξη μου για αυτό που ονομάζουμε blogging συγκυριακά καλύφθηκε από την όρεξη μου για αυτό που λέμε «έρωτας». Και να ‘μαστε πάλι εδώ. Δεκαπέντε. Αυγούστου. Δύο. Χιλιάδες. Δώδεκα. «Χωρισμένος» πλέον. Ο κόσμος ξέρει πως δεν την σκέφτομαι και πως δεν ξέρει κανείς τίποτα γι’αυτό.

Υπάρχει μια τάση που λέει πως από τη στιγμή που «χωρίζεις» αφήνεις τα πάντα πίσω σου. Παρελθόν, σωστά? Ποιός νοιάζεται?

Ξέρω γω… δεν ξέρω. Υποθέτω πως οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι νοιάζονται. Οι συμπεριφορές όχι.
Οι συμπεριφορές δε δίνουν δεκάρα. Οι άνθρωποι όμως πίσω από αυτές? Ούτε ξεχνάν ούτε σβήνουν, ούτε τίποτα. Απλώς νοιάζονται. Νοιάζονται και εννιά στις δέκα εθελοτυφλούν. Μην τύχει και τρίξει το τραπουλένιο παλατάκι που με προσοχή χτίζουν εδώ και καιρό.

«Τέλος πάντων». Ωχ, «τέλοσπάντων» ήθελα να πω…

Σ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: