Βιβλιοπωλείο «Η Συνέπεια»

Σεπτεμβρίου 14, 2009

olits_b-copy

Σήμερα νοιώθω όπως ο Λάϊονο (ή πως σκατά τον λένε) την ώρα που υψώνει το υπεργαμηστερό σπαθί του στην κορυφή ενός μπλε βράχου. Και γαμώ νοιώθω. Να.

Ξύπνησα στην ώρα μου. Και όχι μόνο ξύπνησα στην ώρα μου, πήγα και στη δουλειά 7 λεπτά νωρίτερα.

7 λεπτά νωρίτερα!

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό?

Να εξηγήσω:
Τους τελευταίους 11 μήνες που δουλεύω (μετά το στρατό δλδ) δεν έχω πάει ποτέ νωρίτερα. Ποτέ. Πάντα λειτουργώ σαν τα χρηματοκιβώτια. Με χρονοκαθυστέρηση. 15 λεπτά συνήθως.

Σήμερα τι συνέβη? What went wrong?

Να υποθέσω:
Την έχω δει υγιεινός τύπος τώρα τελευταία. Για παράδειγμα, χθες πήγαμε για αναρρίχηση στον Προφήτη Ηλία (και για να μην παρεξηγηθούμε, είμαι ο τύπος που παλεύει να αναρριχηθεί).
Μετά την αναρρίχηση τα παιδιά παράγγειλαν πίτσα, εγώ όχι. Έβρασα κολοκυθάκια, κρεμμύδια, καρότα και τα έφαγα. Σήμερα έχω προγραμματίσει να πάω στο λιμάνι για γρήγορο περπάτημα. 2.5 χιλιόμετρα προβλήτα, θα τη φάω, θα τη στύψω, θα της αλλάξω τα φώτα. Και μετά θα έχω κράμπες για 3 μέρες, αλλά δε γαμιέται.

7 λεπτά νωρίτερα. Πίσω ρε!

Πολύ φοβάμαι πως σε λίγο καιρό θα αρχίσω -κι εγώ σαν τον πατέρα μου κάποτε- να ξυρίζομαι. Καθημερινά.

Well, δε γαμιέται. Μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, θα είμαι σα βοσκός που πουλάει συνδέσεις internet σε γίδια.

Τραγίλα for men. That’s the fragrance.

Σ.

Υ.Γ.: Το βιβλιοπωλείο «Η Συνέπεια» υπάρχει. Στα Τ.Ε.Ι. Ηρακλείου. Όπως ανεβαίνεις δεξιά. Όπως υπάρχει και η καφετέρια «Πανόραμα». Ακριβώς από δίπλα. Με θέα τη στάση του λεωφορείου.

γ

Σεπτεμβρίου 6, 2009

Η φιλία είναι κάτι το ευμετάβλητο. Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβεις?

ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ, αποτελείται από άτομα. ΑΤΟΜΑ

INDIVIDUALS.

Σ.

To-do list. Ή απλά, resolutions.

Ιουλίου 6, 2009

sleep

-Να πλέξεις εκείνα τα 2 βραχιολάκια που έχεις υποσχεθεί. [edit: έχεις πλέξει μισό, μπορείς και καλύτερα]
Πήγαινε στην Τροχαία να δεις πως είναι δυνατόν να σου έχουν κόψει πρόστιμο για ένα αυτοκίνητο που δεν έχεις οδηγήσει.
-Να φτιάξεις την δερμάτινη καπνοσακούλα.
-Να ταχυδρομήσεις την υφασμάτινη τσάντα που χρωμάτισες με spray. [edit: περιμένεις τα βραχιόλια]
-Να ξεκινήσεις μαθήματα μουσικής. Έχεις τα φράγκα, βρες την όρεξη. [edit: δεν έχεις φράγκα]
Να μάθεις πως σκατά δουλεύει το «Κτήνος». Γύρνα το στο manual. Τι σκατά «φωτογράφος» είσαι.
-Μην πιείς αλκοόλ μέχρι τις 30 του μηνός [edit: αυτό πάει για Σεπτέμβρη]
Ξεκαθάρισε αν έχεις φίλους, αν είχες ποτέ. Αν δεν είχες, δεν πειράζει. Αν δεν έχεις, υπάρχει πρόβλημα.
-Σταμάτα να πληγώνεις τους γύρω σου.
Ξεκίνα μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.

-Use your fuckin’ brain. Μπορείς.

-ΞΥΠΝΑ.

Με αγάπη,
Σ.

Ideas are bulletproof.

Ιουνίου 14, 2009

P7070039

Σου δίνουν μια ιδέα. Ένα γέρικο κτίριο το οποίο ετοιμάζεται να πέσει. Υπάρχει μια είσοδος που για πόρτα έχει μερικές παραμορφωμένες από την υγρασία κούτες. Ξέρεις πως αν με τα δάχτυλά σου βάλεις λίγη δύναμη, αυτές θα σου παραχωρήσουν μια γενναία δόση του τί συμβαίνει μέσα. Κομμάτι της θέας αυτής, είναι και ο άνθρωπος που βρίσκεται ξαπλωμένος στη γωνία, με ένα σκύλο δίπλα του να γουργουρίζει σα γάτα. Συμβαίνει αυτό που και που. Οι σκύλοι να μιμούνται αυτό που εμείς τους βάλαμε να μισούν περισσότερο. Γιατί τελικά, η Φύση είμαστε εμείς. ¨Ετσι όπως κατέληξαν τα πράγματα. Είμαστε ο τελευταίος κρίκος μιας σάπιας αλυσίδας που με τη φθορά του χρόνου και την αλμύρα της πληστίας γίνεται ολοένα και πιο αδύναμη. «Αλυσίδα». «Πυραμίδα». Αυτές οι δυο, κατά τα άλλα οικολογικές και περιβαλλοντολογικές έννοιες περιγράφουν απόλυτα την επιθυμία του ανθρώπου να παρομοιαστεί με τη μούχλα στην επιφάνεια μιας από καιρό ανοιγμένης κονσέρβας. Και όχι τίποτα άλλο, αν ποτέ επιθυμούσαμε από μύκητας να προαχθούμε σε κάτι ανώτερο, δε νομίζω πως θα υπήρχε κάποιος αρκετά επιεικής ώστε να εισηγηθεί κάτι τέτοιο.

Και να που τελικά, κάποια μέρη που μοιάζουν καλοκαιρινά, με όλη την υγρασία και τα κουνούπια να ολοκληρώνουν το πανόραμα μιας ξενοιασιάς χτισμένης από άδειες εργασίας δοσμένες με το ζόρι, αποκαλύπτουν τον αληθινό τους εαυτό. Βάλτοι γεμάτοι βρώμα και λιβελούλες. Σαν τις ψυχές.

Σ.

Cogito ergo scribo

Ιουνίου 7, 2009

free-your-mind-steve-sawyer

Ορεκτικό.
Καλοκαίριασε, αλλά δε βλέπω το λόγο να σκέφτομαι α λα «Μύκονο και Σαντορίνηηηηη»… Πιο πολύ μου φέρνει σε «Δευτέρα έως Παρασκευή, ωράριο καταστημάτων γαμώ την πουτάνα μου, πότε θα μαζέψω εκείνα τα γαμολεφτά να την κάνω για Καναδά» με πολύ ευχάριστες εξάρσεις, έτσι επειδή μπορώ, επειδή κάνει και τους γύρω μου να νοιώθουν ευχάριστα. Και είναι και τσάμπα.
Λέω να μοιραστώ μαζί σας μερικά πραγματάκια που σκέφτομαι, αλλά δε γράφω (στα αρχίδια μου τουλάχιστον, γιατί από χαρτί μια χαρά τα πάμε) και τόσο συχνά. Προειδοποιητικά, λέω να του αλλάξω τα φώτα με εντελώς τυχαίες αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις, μιας και έχω καιρό να πιάσω πληκτρολόγιο στα χέρια μου. Θα το «σπάσω» και με καμμιά φωτογραφία, έτσι για να μην κουράσω περισσότερο από το δεδομένο. Δικό(ς) σας!

Κάνε σπίτι να δεις καλό.
Αλλαγή θέματος, αλλαγή κλίματος. Ήρθε η ώρα να σας δείξω ένα κομμάτι από το σπίτι που ζω αυτό τον καιρό. Θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό που βρήκε αυτό το σπίτι και αυτούς τους συγκάτοικους (είναι οροφοδιαμέρισμα και είμαστε τέσσερις όλοι κι όλοι…) και δε σκοπεύω να το αφήσω. Τελευταία φορά που  είχα δικό μου χώρο ήταν εδώ, αλλά από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι! Έχουμε και λέμε:

Living Room1. Η οδική μας συμπεριφορά είναι χάλια, με ή χωρίς τις πινακίδες. Ε, δεν παίρνουμε κανα-δυο? Κλείστε μας μέσα…
2. Αφηρημένη Τέχνη by Νικολάκης (πρώην συγκάτοικος). Απλώς τα σπάει.
3. Το κεφάλι του Χίτλερ, από προηγούμενη θεατρική παράσταση.
4. Μπομπ Σφουγγαράκης. Οι συστάσεις είναι περιττές.
5. Άκυρη αφίσα που απορώ πως έχει ξεμείνει. Ευτυχώς είναι από ταινία που μου αρέσει.
6. Δεξιά και αριστερά μπορείτε να δείτε καθίσματα από αυτοκίνητο. Μη με ρωτήσετε μοντέλο, δεν ξέρω, δεν τα ξήλωσα εγώ.
7. Τηλεόραση. Ανοίγει μόνο μετά τις  3 το πρωί για τηλε-marketing ή τα μεσημέρια για λίγο Guitar Hero
8. Ηλεκτρική Σκούπα. Απαραίτητο κομμάτι του ντεκόρ. Που και που λειτουργεί και για καθαριότητα
9. Χειροποίητη κιθάρα για Guitar Hero. Μετά που πήραμε πλαστικές την παρατήσαμε.
10. Λαδωτήρι. Ίσως το πιο άκυρο σημείο της σύνθεσης.

BarΕδώ βλέπετε το γαμηστερό μπαράκι που έχουμε στη γωνία του σαλονιού, εν ώρα χρήσης. Εγώ παριστάνω το μπαρτέντερ, στη δεύτερή μου απόπειρα να μάθω πως φτιάχνεται ένα mojito. Πλέον του’χω πάρει τον άερα 🙂

Το δεύτερο λιοντάρι (a.k.a. Heraklion by night)
10 χλμ έξω από το Ηράκλειο βρίσκεται ένα απλό χωριουδάκι που λέγεται Ρογδιά. Είναι σε υψόμετρο κάποιων εκατοντάδων μέτρων, και τον τελευταίο καιρό έχουν ξεφυτρώσει μια χούφτα ταβέρνες και μεζεδοπωλεία με θέα στο Ηράκλειο. Για να είμαι ειλικρινής δε μου κάνει καθόλου εντύπωση, μιας και το θέαμα σε αποζημιώνει πλήρως. Προσωπικά, είναι απο τις καλύτερες επιλογές που έχεις για «απόδραση» (δεν είμαι πολύ σίγουρος για τα εισαγωγικά, αλλά λέω να τα αφήσω). Η φωτογραφία που ακολουθεί έχει τραβηχτεί από το εστιατόριο «Θέα».
Heraklion_NightΗ μεγαλύτερη πλειοψηφία υποστηρίζει πως το Ηράκλειο είναι απλά χάλια. Μια μικρογραφία της Αθήνας κλπ… Προτείνω να το ξανασκεφτείτε! Ακόμη κι αν είναι έτσι, το Ηράκλειο έχει ένα πλεονέκτημα που δεν το έχουν πολλές πόλεις. Είναι τόσο άσχημο που σου δίνει κίνητρο να ανακαλύψεις τα περίχωρά του. Τις μικρές ή μεγάλες ομορφιές που κρύβει σε ακτίνα λίγων χιλιομέτρων. Και όσοι το κάνουν ξέρουν πολύ καλά τι εννοώ. God bless them γιατί δεν αρκούνται στη μιζέρια που υποτίθεται οτι τους ρίχνει το μπετόν, και οι σκατά δρόμοι και οι μαλάκες άνθρωποι.
Παλιότερα, όταν με το Νικόλα λιώναμε στα netcafe  και αλητεύαμε με τις ώρες πίνοντας και τρώγοντας βρωμιές, είχαμε βρει μια πολυκατοικία στο κέντρο του Ηρακλείου στην οποία στεγαζόταν μόνο γραφεία. Από το μεσημέρι και μετά μπορούσες να μπεις από τη σπασμένη τζαμαρία της πίσω πόρτας (όσο «πίσω» μπορεί να θεωρείται μια πίσω πόρτα που βλέπει στην 25ης Αυγούστου) και να κατευθυνθείς στην ταράτσα, οπου απο κει έβλεπες όλο το κέντρο, το πάρκο Θεοτοκοπούλου, την 25ης Αυγούστου, τον Άγιο Τίτο, την πλατεία Καλλεργών, το Δημαρχείο. Και ήταν τέλεια. Το μόνο που θέλαμε ήταν μερικές μπύρες, και τα υπόλοιπα ήταν εύκολη υπόθεση. Ειδικά όταν ακόμη ανακαλύπτεις πόσο δυνατή μπορεί να γίνει μια φιλία. Thanks ντούντ…

Ψυχογράφημα.
Κάποιος δικός μου άνθρωπος ισχυρίστηκε πως δε με ξέρει. Πως δε με καταλαβαίνει. Πως είναι δύσκολο να φτιάξει κάποιο «ψυχογράφημά» μου. Λες και ξέρω τι είναι «ψυχογράφημα». Εδώ δεν ξέρουμε από που ξημερώνει. Αλλά ξυπνάμε κάθε πρωί. Και προσπαθούμε να τη βγάλουμε καθαρή. Να τι του απάντησα:

Me
«Ειμαι ενας ανθρωπος που υποστηριζει οτι μισει τον εγωισμο και το χρημα αλλα λατρευει και τα 2 γιατι τον κανουν να νοιωθει ομορφα. Λατρευω τις γυναικες γιατι ειναι οτι ωραιοτερο υπαρχει στη γη. Δεν μπορω να τις καταλαβω γιατι ειμαι ακομα παιδι. Θελω να μου δινουν τα παντα, να μου λενε παντα «ναι» και ταυτοχρονα τιποτα και «οχι» γιατι μονο ετσι απολαμβανω κατι οταν το αποκτω.
Στο μυαλο μου μεσα σκοτωνω οσους μισω με τους πιο βιαιους τροπους και το απολαμβανω σα να ειναι πραγματικοτητα, στην πραγματικοτητα ομως θελω παρα πολυ να βοηθαω οσους μισω και περισσοτερο οσους με μισουν γιατι ετσι πρεπει να κανει οποιος σεβεται τον εαυτο του, η πραγματικοτητα ομως απεχει πολυ απο τα ονειρα οποτε ανυπομονω για τη στιγμη που θα τα μπερδεψω, προσευχομαι ομως αυτη να μην ερθει ποτε.
Ειμαι μιζερος γιατι η μονη αληθεια στη ζωη ειναι το τελος της και μπροστα σε αυτο τον πανικο ολα μου μοιαζουν ματαια.  Ξερω οτι ετσι ειναι και πιστευω πως οτι κανουμε στη ζωη το κανουμε για να ξεχναμε οτι ολα καποια στιγμη θα τελειωσουν. Ετσι γινεται, και θα συνεχισει να γινεται. Αλλα σημασια στη ζωη εχει η ιδια η ζωη και οχι το τελος της.
Οποτε ξοδευω πολυτιμο χρονο απο τη ζωη μου σκεπτομενος οτι το μονο που κανω ειναι να σκεφτομαι πως ολα ειναι ματαια, ενω το λιγοτερο που θα επρεπε να κανω ειναι να προσπαθησω τουλαχιστον και γω σαν τους αλλους να ξεγελασω τον εαυτο μου.»

Τώρα ξέρεις.

Σ.

What about those tests?

Απρίλιος 25, 2009

n1271682610_339845_8405001

Ο τοίχος στον οποίο είχε κολήσει το βλέμμα του ήταν μισος φωτισμένος, και μισός σκοτεινός.
Και πάνω που είχε αρχίσει να είναι υπερήφανος που η τελική του μετάλλαξη σε άλλο ένα ρομποτάκι πληασίαζε στην ολοκλήρωσή της. Χοληστερίνη 260. Τα αποτελέσματα ήταν πέρα για πέρα σαφή. Ομοκυστεΐνη 24ml. Με ανώτατο επιτρεπόμενο τα 12.  Αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα, με τα 26 κεράκια καρφωμένα με τάξη στη σάρκα της.

Η εύκολη λύση είναι να λέμε πως τίποτα δεν είχει, δεν έχει, δεν θα έχει κανένα απολύτως νόημα. Αλλά αυτό θα ήταν ασέβεια στην τύχη, ή τη γκαντεμιά που μας έφερε στη φωτεινή πλευρά του τοίχου. Δεν ήταν τυχαίο οτι η φωτογραφία ήταν πάντα ένα από τα δυνατότερα πάθη του.

Παίρνω τη λατρεμένη μου D80 και βγαίνω έξω, λέω να μιμηθώ τον ήρωα της ιστορίας μου…

Σ.

Υ.Γ.: Ελένη, ένα μεγάλο ευχαριστώ. Για όλα!

(Σ)τιγμές (Έ)ντονης (Ξ)ενέρας

Απρίλιος 15, 2009

sex1

(Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Απριλίου – Μαΐου, για το περιοδικό 18-Τριάντα.)

Δεν είμαι ο τέλειος εραστής, ούτε κάποιος ειδικευμένος σεξολόγος. Είμαι άντρας στο φύλο, παιδί στο μυαλό, and when it comes to sex συνδυάζω και τα δυο προκειμένου να περάσω και εγώ καλά, και η γυναίκα που έχω δίπλα μου, πάνω μου, ή τέλοσπάντων σε οποιοδήποτε σημείο και στάση μπορεί να μας βγάλει. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το sex μας ενώνει! Κυριολεκτικά και μεταφορικά.Όμως αυτό δεν αρκεί πάντα. Υπάρχουν στιγμές που αντί το sex να μας ενώνει, μας ξενερώνει… Μετά από έρευνα και κατανάλωση αρκετής μπύρας, θα περιγράψω μερικές τέτοιες στιγμές.

Condition Zero
Θα το θέσω παραστατικά. Για να κολυμπήσεις σε μια πισίνα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει νερό. Για να οδηγήσεις μια μοτοσικλέτα χρειάζεται βενζίνη. Για να κάνεις sex (βγάλτε απ’έξω το solo) χρειάζονται το λιγότερο ΔΥΟ άτομα. Σίγουρα όχι ένας ιδρωμένος αγχωμένος μισοφτιαγμένος άντρας, και μια γυναίκα βγαλμένη από τη συντήρηση. Αυτά ας τα αφήσουμε για τον έγγαμο βίο…

Οne Night Stand
Μας αρέσουν τα one night stand. Όποιος πει το αντίθετο, λέει ψέματα. Σπανίως όμως τα επιδιώκουμε. Συνήθως το όλο σκηνικό είναι μια μικρή γεύση του τι μπορεί να συμβεί μεταξύ 2 ανθρώπων. Περιλαμβάνει συνήθως αλκοόλ, kinky διαλόγους και μέτριο sex. Η ξενέρα έρχεται συνήθως το πρωί που ο ένας από τους δύο την κάνει, μιας και δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να συνεχιστεί αυτό το είδος «κοινωνικότητας».

Σκοτεινό Δωμάτιο
Τελευταία φορά που το sex με σβηστά τα φώτα μου φάνηκε ενδιαφέρον, ήταν στη Δευτέρα Λυκείου, μια εντελώς μεταβατική περίοδο για μένα και την Κ. (λυκειακός έρωτας). Από τότε απλώς αδυνατώ να το καταλάβω. Τι ακριβώς θέλει να πετύχει μια γυναίκα με αυτή την πράξη? Να παριστάνει πως δεν είναι εκεί? Fair enough. Να παριστάνει πως εγώ δεν είμαι εκεί? Απογοήτευση. Να μη δω την κυτταρίτιδα? Εντάξει λοιπόν, δε ζούμε στον πλανήτη Φράουλα, ξύπνα! Ή μάλλον, άναψε το φως!

Βραδιά ποίησης
Αληθινή ιστορία. Κατά τη διάρκεια της πράξης, η εν λόγω έχει όρεξη για μπλα-μπλα. Γυρνάει και ψιθυρίζει στο αυτί του εραστή «θέλω να μου μιλήσεις πρόστυχα». Κάνοντας κάτι που ξέρει καλά, ο εραστής ανοίγει το στόμα του και αρχίζει να ανταγωνίζεται τους λιμενεργάτες στη ναυτεργατική ζώνη Περάματος. Με τσίτα γκάζια, ζητάει από την εν λόγω να συνεχίσει την πρόστυχη στιχομυθία.
«Φαντάζομαι… πως είμαστε σε μια παραλία… κι ο ήλιος καίει τα κορμιά μας, κι αλμύρα ξανθαίνει τα μαλλιά μας…» ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ! Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Άλλο sex, άλλο έρωτας (θα κλάψω…).

Αγκαλίτσες και Φιλάκια
Εδώ θα είμαι πιο συγκαταβατικός. Είναι στη φύση της γυναίκας αυτή η αναζήτηση στοργής, θαλπωρής, αυτό το πρωτόγονο αίσθημα ασφάλειας που νοιώθει στην αγκαλιά του άντρα. Κανένα πρόβλημα. Όλα καλά. ΑΛΛΑ, γιατί αυτό το πράγμα να σας πιάνει αμέσως μετά το sex? Υποθέτω πως είναι ένα είδος αυτοάμυνας, προφανώς για να μη νομίζετε πως σας έχουμε μόνο για το sex. Θυμηθείτε, άλλο sex, άλλο έρωτας, Αγκαλίτσα

Μα που είσαι…
Δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς τι σκέφτονται οι γυναίκες όταν παίζουν θέατρο την ώρα του sex. Ξέρω όμως να το αντιλαμβάνομαι. Και ξενερώνω. Δεν θα επεκταθώ παραπάνω, θα αφήσω μια ανώνυμη γυναίκα να ξεδιπλώσει το ταλέντο της, μιας και οι γυναίκες θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο:

«Τι σκέφτονται οι γυναίκες όταν κάνουν σεξ; Εξαρτάται. Από τι; Από το αν ο εραστής είναι καινούριος ή παλιός. Γιατί αν έχει χάσει την γυαλάδα του οι σκέψεις είναι καταιγιστικές. Όταν έχει μπει καινούριος κόκορας στο κοτέτσι οι σκέψεις είναι ελάχιστες. Σκέφτεσαι μόνο: «του αρέσει αυτό που του κάνω ή να αλλάξω ρεπερτόριο», «γίνεται να τον βάλω να μου κάνει αυτό που θέλω χωρίς να του το ζητήσω και εξελιχθεί ξενέρωτο», «να την πάρω την έκφυλη πρωτοβουλία ή όχι», «λες να σπάσει το προφυλακτικό και να ‘χω τίποτε ιστορίες»; Όταν όμως ξέρεις το σώμα του απέξω κι ανακατωτά, ξέρεις με ακρίβεια ελβετικού χρονομέτρου τι πρόκειται να σου κάνει, ξέρεις τα όριά του όσον αφορά τη φαντασία και τις επιδόσεις του, ξέρεις ακόμη και σε πόση ώρα θα πέσει για ύπνο από τη στιγμή που η σεξουαλική διαδικασία φτάσει στο τέλος της απλά βαριέσαι στην ιδέα πόσο μάλλον να κάνεις σεξ. Έτσι ακολουθείς τη γνωστή διαδικασία των πονοκεφάλων μιας και η συγκίνηση του ανεξερεύνητου των πρώτων μηνών έχει οριστικά χαθεί.
Βέβαια όταν οι πονοκέφαλοι και οι πόνοι περιόδου δεν πιάνουν (το ‘χεις πει πολλές φορές και δε θα σε πιστέψει αν το πεις άλλη μια φορά αυτό το μήνα) σεξοπλίζεσαι με υπομονή και φαντασία τα μόνα όπλα που διαθέτεις για να τα βγάλεις πέρα.
Έτσι λοιπόν την ώρα που εκείνος ιδροκοπά επάνω σου εσύ μπορεί να σκέφτεσαι: «
άντε πάλι τα ίδια, έχω να ξυπνήσω και νωρίς αύριο», αναθεματίζοντας την ώρα και τη στιγμή που ενέδωσες. «Αύριο έχω ραντεβού για αποτρίχωση ή μήπως την επόμενη Τρίτη; », «πλήρωσα άραγε το λογαριασμό του κινητού ή θα μου το κόψουν – και τώρα που είπα κινητό τι να κάνει αυτή η ψυχή ο Γιάννης, καιρό έχω να τον δω, ας του κάνω αύριο ένα τηλέφωνο».
Το σκηνικό όμως μπορεί να είναι διαφορετικό αν διαθέτεις φαντασία και την επιστρατεύσεις ετούτη τη δύσκολη στιγμή. Η εμμονή της πορνείας, το ομαδικό σεξ, το παιχνίδι σκλάβας αφέντη ακόμη κι ο βιασμός κατατρέχουν τις γυναικείες φαντασιώσεις όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε ποτέ ανοιχτά. Μη ξεχάσω και τον Brad Pitt (ναι μ’ αρέσουν οι ξανθοί!) Οπότε βάζεις την εκάστοτε ιστορία – φαντασίωση που έχεις δημιουργήσει και παίζει την ώρα που ο Τασούλης νομίζει σ’ έχει οδηγήσει στον έβδομο ουρανό…»

Και ο νοών νοείτο…

Σ.

Μικρό, ηλίθιο, γραφειοκρατικό περιστατικό

Απρίλιος 8, 2009

taxes

Όταν έχεις ένα μαγαζί, χρειάζεσαι μια ταμειακή μηχανή για να υπάρχει στο χώρο σου ένα ακόμη αντικείμενο πάνω στο οποίο θα κάθεται η σκόνη. Για να αγοράσεις μια ταμειακή μηχανή, το πιθανότερο να έρθεις στην εταιρία που εργάζομαι.
Την αγοράζεις, τη παίρνεις στο χώρο σου, και μεις για σένα πάμε στην Εφορία να τη δηλώσουμε. Η διαδικασία είναι απλή.

Πάμε με το δελτίο αποστολής και μια δήλωση στο λεγόμενο «Κ.Β.Σ.» (Κώδικας Βιβλίων και Στοιχείων). Πριν από αυτό πρέπει να περάσουμε από το Πρωτόκολλο. Κάπου εδώ το πράγμα όμως γίνεται αστείο.

Για να πάω στο πρωτόκολλο, πρέπει πρώτα να πάω από Κ.Β.Σ. να δουν τα χαρτιά, να γράψουν ημερομηνία και τρία γράμματα (Κ.Β.Σ.) στο χαρτί. Αυτό. Τίποτα άλλο. Ούτε σφραγίδα, ούτε υπογραφή του προϊστάμενου, τίποτα. Θα μπορούσα να το γράψω και μόνος μου και να πάω στο Πρωτόκολλο αλλά είπα να μην το ρισκάρω. Ίσως αυτοί οι διαολεμένοι έχουν ειδικά στυλό σαν τους Μασσώνους. Ίσως έχουν κάποια ειδική μουτζούρα, ενδεικτική του Κ.Β.Σ. δεν ξέρω, δεν ασχολούμαι.

Έκανα το λάθος να πάω από το Πρωτόκολλο χωρίς να περάσω για ημερομηνία.
Έκανα το λάθος να εξηγήσω στην χοντρή από το Πρωτόκολλο πως το μόνο που κάνουν είναι να γράφουν ημερομηνία. Το μόνο που κατάφερα ήταν να ακούσω ένα μάτσο μπινελίκια και το κλασσικό «δε θα μας πείτε εσείς πως να κάνουμε τη δουλειά μας».
Έκανα το λάθος να σκεφτώ τι είναι αυτό που κάνει τις Εφορίες και όλους αυτούς τους κρατικούς τεκέδες τόσο αποκρουστικά, αλλά δε μετάνοιωσα ούτε στιγμή για την αλήθεια που μου αποκαλύφθηκε.

Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα. Most of the times…

Σ.

Αν έπρεπε να διαλέξω…

Μαρτίου 30, 2009

machinery-of-the-stars

Από καιρό με ρωτάνε πολλοί γιατί δεν γράφω τίποτα για τους Ιπτάμενους Δίσκους. Σάμπως ξέρω τίποτα περισσότερο από τους άλλους? Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως, κατά την ιδέα μου, αν υπάρχουνε αυτοί οι δίσκοι, δεν έρχουντα από τ’άστρα, αλλά από τη γη.

Απ΄όσα γνωρίζω, το ότι μπορούνε να κατοικούνε στη γη πλάσματα που να μοιάζουν με τους ανθρώπους, το πιστεύανε πολλοί φιλόσοφοι και σπουδασμένοι από τα αρχαία χρόνια. Στο πιο παμπάλαιο βιβλίο, που’ναι οι Βέδες τις Ινδίας, είναι γραμμένο πως οι ψυχές των πεθαμένων πηγαίνουνε στ’άστρα, και ζούνε εκεί, παίρνοντας άλλο σ΄μα. Οι Αιγύπτιοι πιστεύανε το ίδιο για τους Επτά Πλανήτες και για το Φεγγάρι.
Ακόμα, την ίδια πίστη είχανε οι Κινέζοι κ’ οι Άραβες. Πολλοί από τους Έλληνες φιλόσοφους είχαν κι αυτοί την ίδια γνώμη, ο Αναξίμαδρος, ο Λέυκιππος, ο Αναξιμένης, ο Εμπεδοκλής, ο Αρίσταρχος, ο Πυθαγόρας, ο Ιππώναξ, ο Δημόκριτος, ο Ηράκλειτος, ο Παρμενίδης, ο Ζήνων, ο Μητρόδωρος ο Χίος, ο Τίμαιος, ο Αρχύτας του Τάραντος, ο Φιλόλαος, ο Νικήτας ο Συρακούσιος και άλλοι. Ο Ξενοφάνης, ο ιδρυτής της ελαϊτικής σχολής, δίδασκε πως κατοικούνε ζωντανά πλάσματα στα άστρα, και ιδιαίτερα στη Σελήνη.

Ο Πέτρος από την Ιμέρα της Σικελίας έγραψε ένα βιβλίο, στο οποίο λέγει πως υπάρχουνε εκατόν ογδόντα τρεις κόσμοι που κατοικούνε άνθρωποι. Και πως η οικουμένη είναι σαν ένα τρίγωνο, που η κάθε πλευρά του έχει εξήντα κόσμους και σε κάθε γωνιά του υπάρχει κι από ένας κόσμος, που κάνουνε όλοι μαζί τον αριθμό 183.

Ο Επίκουρος και οι μαθητές του διδάσκανε κι αυτοί πως υπάρχουνε πολλοί κόσμοι κατοικημένοι. Ανάμεσα σ’αυτούς, εκείνος που υποστήριζε με περισσότερο φανατισμό αυτή την ιδέα, ήτανε ο Μητρόδωρος από τη Λάμψακο. Τα ίδια πρέσβευε κι ο Ανάξαρχος και τα δίδασκε στο Μεγ’ Αλέξανδρο, που στεναχωριότανε γιατί δε θα μπορούσε να πάρει με το σπαθί του αυτά τα ξεμακρυσμένα άστρα! Ο Ζήνων ο Κιτιεύς, ο Πλούταρχος, ο Οράτιος, ο Βιργίλιος, είχανε την ίδια γνώμη.

Κατά το Μεσαίωνα και στα κατοπινά χρόνια, ακόμα περισσότεροι φιλόσοφοι κι αστρολόγοι πιστεύανε πως ζούνε ζωντανά πλάσματα πάνω στα άστρα. Τέτοιοι σταθήκανε ο Νικόλας Κούζας, ο Ιορδάνης Μπρούνος, ο Τυχό-Μπραχέ, ο Μονταίνιος, ο Γαλιλαίος, ο θωμάς Καμπανέλλας, πολλοί Εγγλέζοι σοφοί, ο Γιάννης Λοκ, ο Συρανό ντε Μπερζεράκ, που έγραψε ένα παράξενο βιβλίο για τα κατοικημένα άστρα. Ένα άλλο παράξενο βιβλίο για την ίδια υπόθεση έγραψε ο Εγγλέζος Φραγκίσκος Γκόντουϊν στα 1640, που είχε τον τίτλο: «Ο άνθρωπος στο φεγγάρι, ή ταξίδι που έγινε στον κόσμο της Σελήνης από τον Δομίνηκο Γκονζάλες, έναν ισπανιόλο τυχοδιώχτη». Ένας άλλος σοφός, λεγόμενος Θανάσης Κίρσερ, έγραψε ένα βιβλίο, «Το εκστατικό ουράνιο ταξίδι», κατά το οποίο λέγει πως ταξίδεψε στους διάφορους πλανήτες οδηγούμενος από ένα πνεύμα, λεγόμενο Κοσμιέλ.
Στη σφαίρα του Κρόνου είδε κάτι μελαγχολικούς γέροντες, που ήτανε ντυμένοι με κάποια καταχθόνια ρούχα, και που περπατούσανε σα χελώνες, κουνώντας κάτι νεκρικές λαμπάδες. Τα μάτια τους ήτανε βαθιά, τα πρόσωπά τους χλωμά, τα μέτωπά τους συνοφρυωμένα, γιατί ο Κρόνος είναι γεμάτος από το πνεύμα της εκδικήσεως. Στο άστρο της Αφροδίτης είδε πως όλοι οι κάτοικοί του ήτανε νέα παλληκάρια, με μια κορμοστασιά εξαίσια και τόσο έμορφα, που απόμεινε βουβός! Τα φορέματά τους ήτανα σαν από κρούσταλλο και λάμπανε στον ήλιο με διάφορα χρώματα. Άλλοι χορεύανε με λύρες και ντέφια, άλλοι σκορπούσανε στον αέρα μυρωδικά, που δεν υπήρχανε στη γη τόσο έμορφα. Μ’όλα αυτά, ο Κίρσερ τα’γραφε αυτά παίζοντας, γιατί στ’αλήθεια πίστευε πως μοναχά η γη είναι κατοικημένη.

Ο Γάλλος Φοντενέλε έγραψε κι αυτός «Διαλόγους για τους πολλούς κόσμος», αλλά περισσότερο για να αστειευτεί, κατά το ελαφρό πνεύμα του καιρού του. Για την ίδια ιδέα γράψανε άλλοι σοβαρά κι άλλοι ελαφρά, ο Βολταίρος, ο Μπάυλ, ο Λάιμπνιτς, ο Νεύτωνας, ο Βουλφ, καθώς και πολλοί άλλοι του καιρού τους, και τέλος ο μυστικός θεόσοφος Εμμανουήλ Σβέντεμποργκ. Μαζί μαυτούς πρέπει να σημειώσουμε και τον Μπερναντέν ντε Σαιν-Πιερ, τον Ντιντερό, τον Ιωσήφ ντε Μαίτρ, τον Εμμανουήλ Καντ, τον γκαίτε, τον Σέλλινγκ, αφήνοντας ένα σωρό άλλους σοφούς και ποιητές.  Κάμποσοι αστρονόμοι γράψανε για τα κατοικημένα άστρα, ο Μπόντ, ο Φέργκουσον, ο Χέρτσελ, ο Λαλάντ, ο Λαμπλάς, ο Γιούγκ, ο Τόμψον, ο Χαίν-Λαμπέρ, και κάποιοι άλλοι ακόμη. Στα δικά μας χρόνια η ιδέα πως τα άστρα έχουνε απάνω τους φυτά και ζώα, καταστάθηκε πιο συνηθισμένη. Από τους αστρονόμους, ο πιο σπουδαίος ζηλωτής αυτής της ιδέας είναι ο Γάλλος Κάμιλλος Φλαμαριόν, που έγραψε γιαυτήν ένα ποιητικό βιβλίο.

Τώρα ας δούμε και λίγα από τα πολλά που γράψανε όσοι πιστεύανε πως είναι κατοικημένα τα περισσότερα άστρα.

Ο Πλούταρχος γράφει: «Κάποιοι υποστηρίζουνε, πως οι άνθρωποι που κατοικούνε αποκάτω από τη Σελήνη, έχουνε κρεμασμένο αυτό τον πλανήτη απάνω από τα κεφάλια τους, σαν να’ναι οι Τάνταλοι, και πως εκείνοι που κατοικούνε αποπάνω είναι κολλημένοι απάνω της σαν τον Ιξίωνα, και πως σφεντονίζονται μαζί της στο γρήγορο γύρισμά της. Η Σελήνη έχει τρεις κινήσεις. Γιαυτό δεν πρέπει κανένας να απορεί πως από το γρήγορο γύρισμά της έπεσε μια φορά από τη Σελήνη ένα λιοντάρι στην Πελοπόννησο. Μάλιστα, πρέπει να απορεί κανένας πως δεν βλέπουμε κάθε μέρα να πέφτουνε χιλίαδες άνθρωποι και ζώα με το κεφάλι κάτω, απάνω στη γη… Η Σελήνη θρέφει τους κατοίκους της με την αμβροσία που τρώνε οι θεοί… Οι κάτοικοι της Σελήνης, αν υπάρχουν, πρέπει να έχουνε ελαφρό σώμα, και τα θρέφονται με τα πιο απλά φαγητά. Επειδή η Σελήνη δε μοιάζει σε τίποτα με τη Γη, δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως είναι κατοικημένη. Όσο για μένα, νομίζω πως οι κάτοικοί της θα δυσκολεύονται πιο πολύ να πιστέψουνε, πως υπάρχουνε άνθρωποι πάνω στη γη, βλέποντάς την τυλιγμένη με σύννεφα, με ατμούς και με αντάρα, σκοτεινή και μαύρη. Θα πιστεύουνε πως η γη είναι μια φρικτή κόλαση, σαν τον Τάρταρο, και πως η Σελήνη τους θα’ναι ο αληθινός κόσμος».

Ο Συρανό ντε Μπερζεράκ γράφει, για τα πλάσματα που κατοικούνε στ’άστρα, κάτι πράγματα ακόμα πιο παράξενα και τρελλά. Να λίγα λόγια από τα γραμμένα του: «Αφού πήρα κάμποσο δρόμο, έφθασα σε μια λακκούβα κι εκεί συναπάντησα έναν άνθρωπο ολόγυμνο, καθισμένο σε μια πέτρα. Δεν θυμάμαι αν του μίλησα εγώ πρώτος ή αν εκείνος με ρώτησε. Μα θυμάμαι καλά, σαν να τον ακούγω ακόμα, πως μου μιλούσε τρει όλόκηρες ώρες, σε μια γλώσσα που δεν την είχα ακούσει ποτέ, και που δε μοιάζει με καμμιά γλώσσα απόσες μιλάνε σε τούτο τον κόσμο το δικό μας, αλλά που την κατάλαβα πιο γρήγορα και πιο καθαρά από τη γλώσσα της παραμάνας μου. Μου εξήγησε, σαν του φανέρωσα το θαυμασμό μου, γιαυτό το πράγμα, πως στις επιστήμες υπάρχει μια αλήθεια».
Για τη γλώσσα που μιλάνε οι άνθρωποι του φεγγαριού, που είναι δυο ειδών, μεγάλοι και μικροί, λέγει πως στο φεγγάρι μιλάνε δυο γλώσσες, μια οι μεγάλοι και μια οι μικροί. Οι μεγάλοι μιλάνε με κάποιους τόνους που δεν είναι σαν τα λόγια της γλώσσας, αλλά που μοιάζουνε με τη μουσική μας που την τραγουδάμε χωρίς λόγια, κι είναι πολύ ευχάριστη και πιο πρακτική. Γιατί, σαν κουραστούνε να μιλάνε ή σαν βαριούνται, παίρνουνε μια λύρα ή κάποιο άλλο όργανο, με το οποίο συννενονούνται σα να μιλάνε μεταξύ τους. Κι έτσι, πολλές φορές μαζεύονται δεκαπέντε ως είκοσι μαζί, και συζητάνε κάποιο θεολογικό ζήτημα ή μια δίκη, μ’ένα κονσέρτο πολύ αρμονικό που χαϊδεύει πολύ όμορφα τα αυτιά. Η άλλη γλώσσα, που τη μεταχειρίζεται ο λαός, γίνεται με το κούνημα που κάνουνε στα μέλη τους, μα όχι όπως θα φαντάζεται ίσως κανένας, γιατί κάποια μέρη του κορμιού που κουνιούνται μαζί, κάνουνε ολόκληρη κουβέντα. Το κούνημα π.χ. ενός δαχτύλου, ενός χεριού, ενός αυτιού, ενός χειλιού, ενός ματιού, ενός μάγουλου, το καθένα ξεχωριστά, είναι σα να μιλά και να λέγε έναν λόγο, μαζί με τα άλλα μέλη του κορμιού». Όλο το βιβλίο του είναι γεμάτο από τέτοιες χοντροκομμένες ανοησίες.

Αλλά κι ο Ούγκενς, που ήτανε ένας σπουδαίος αστρονόμος, έγραψε κι αυτός, πως απάνω στ’άστρα υπάρχουνε άνθρωποι και ζώα, απαράλλαχτα όπως τα δικά μας. Λέγει λοιπόν: «Οι άνθρωποι που κατοικούνε τους πλανήτες, έχουνε το ίδιο πνεύμα και το ίδιο σώμα με τους ανθρώπους της γης. Οι αισθήσεις τους είναι όμοιες με τις δικές μας, όσες είναι και οι δικές μας, και τις μεταχειρίζονται με τον ίδιο τρόπο. Τα ζώα που υπάρχουνε στους πλανήτες είναι όπως και τα δικά μας, μάλιστα έχουνε το ίδιο μπόι. Οι άνθρωποι έχουνε ένα ανάστημα και μια στάση όμοια με τη δική μας ώστε να μπορούνε να επιδίνονται στις ίδιες δουλειές, τα ίδια χέρια, για να μπορούνε να κάνουνε μαθητικά εργαλεία κι άλλα χειροτεχνήματα. Έχουνε κια αυτοί τον ίδιον οργανισμό με μας, επειδή αυτός είναι ο πιο τέλειος. Τα ρούχα τους είναι τα ίδια. Το εμπόριο, ο πόλεμος, οι διάφορες ανάγκες που έχουμε εμείς, υπάρχουνε κι εκεί. Τα σπίτια τους είναι χτισμένα σαν τα δικά μας, γνωρίζουνε τη ναυτιλία, τη γεωμετρία, τα μαθηματικά, τη μουσική, τις ωραίες τέχνες, μέναν λόγο, όλα είναι τα ίδια κι απαράλλαχτα με τα δικά μας». Σένα γράμμα στον αδελφό του, γράφει: «Δεν είναι δυνατόν, όσοι παραδέχονται τη θεωρία του Κοπέρνικου, και πιστεύουνε αληθηνά πως η γη που κατοικούνε είναι ένας από τους πλανήτες που γυρίζουνε γύρω από τον ήλιο και παίρνουνε από αυτόν φως, να μην πιστεύουνε επίσης, πως όλες αυτές οι σφαίρες είναι κατοικημένες, καλλιεργημένες και στολισμένες όπως η δική μας». Αφού γράφει πως οι καινούριες ανακαλύωεις της αστρονομίας του καιρού βεβαιώνουνε αυτή τη γνώμη του, και πως είχανε δικιο οι παλαιότεροι σοφοί να την παραδέχωνται, όπως ο Κούζας, ο Μπρούνος, κι ο Κέπλερος, ύστερα λέγει: «Όσο για μένα, που δεν νομίζω πως είμαι πιο φωτισμένος από αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους, αλλά μονάχα πιο ευτυχισμένος, γιατί ήρθα στον κόσμο ύστερα από αυτούς, επειδή επιδόθηκα από κάμποσο καιρό στο να σπουδάζω αυτό το ζήτημα με περισσότερη φροντίδα απόσο έκανα πρωτύτερα, μου φαίνεται πως η Θεία Πρόνοια δε μας έκλεισε όλους τους δρόμους, που μπορούνε να μας οδηγήσουν να μάθουμε τι γίνεται σε κάποιους τόπου που είναι τόσο μακρυά από αυτόν που βρισκόμαστε».

Αλλά τα πιο αλλόκοτα για τους ανθρώπους που υπάρχουνε στα άστρα, τα έγραψε ο μυστικός σοφός της Σουηδίας Σβέντεμποργκ. Να ένα δείγμα από τα γραψίματά του: «Απάνω σεμ ια πρώτη Γη, μέσα στον αστρικό κόσμο – Είδα πολλά λειβάδια, και δάση με δέντρα που ήταν σκεπασμένα με φύλλα. Ύστερα είδα πρόβατα ντυμένα με μαλλί. Είδα κατόπι κάποιους ανθρώπους, που ήτανε κοντόσωμοι και ντυμένει απάνω-κάτω σαν τους χωριάτες της Ευρώπης». Αλλού γράφει: «Το οτι υπάρχουν πολλές Γαίες και πως ζούνε απάνω τους άνθρωποι, κι επομένως πνεύματα και Άγγελοι, αυτό το ξέρουνε καλά στην άλλη ζωή. Γιατί εκεί, όποιος έχει πόιο και αγάπη για την αλήθεια, αξιώνεται να μιλά με τα πνεύματα που βρίσκοντι στα άλλα άστρα, και να βεβαιώνεται πως υπάρχουνε πολλοί κόσμοι, και να μαθαίνει πως το ανθρώπινο γένος δε γεννήθηκε μονάχα σε μια γη, αλλά σε απειράριθμε. Κι ακόμα, τι ψυχή και τι ζωή έχουνε οι κάτοικοί τους, και τι θρησκεία πιστεύουνε».

Για τη γη του Ερμή: – «Επιθυμούσα να μάθω τι πρόσωπο και τι σώμα έχουνε οι κάτοικοι αυτής της γης. Τότε παρουσιάστηκε στα μάτια μου μια γυναίκα όλότελα όμοια με τούτες που είναι στη γη. Το πρόσωπό της ήταν όμορφο, μα λίγο πιο μικρό απόσο στις δικές μας γυναίκες. Το κεφάλι της ήταν τυλιγμένο με ένα πανί, βαλμένο χωρίς χάρη. Παρουσιάστηκε κι ένας άντρας κι ήτανε στο κορμί κι αυτός πιο αδύνατος από τους δικούς μας, ντυμένος με ένα ρούχο σκούρο μαβί, κολλητό στο σώμα του, χωρίς καμμία ζαρωματιά».

Για τη γη της Αφροδίτης: – «Στον πλανήτη της Αφροδίτης, υπάρχουνε δύο ειδών άνθρωποι, με έναν αντίθετο χαρακτήρα. Υπάρχουνε άνθρωποι που είναι ήρεμοι και σπλαχνικοί, κι υπάρχουν κι άλλοι που είναι σκληροί και σχεδόν άγριοι, ( και σε αυτό δεν είναι και πολύ διαφορετικοοί από τους ανθρώπους της γης). Οι καλοί ζούνε από την πέρα μεριά της Αφροδίτης, οι κακοί ζούνε από τούτη τη μεριά, που βλέπουμε. Κάποια από τα πνεύματα που ζούνε από την άλλη μεριά της Αφροδίτης, και που είναι αγαθά και σπλαχνικά, ήρθανε σε μένα και παρουσιαστήκανε στη ματιά μου, απάνω απο το κεφάλι μου. Ανάμεσα σε άλλα, μου είπανε πως τότε που ήτανε στον κόσμο πιστεύα, και τώρα πιστεύουνε ακόμα περισσότερο στο Χριστό. Λέγανε πως τον είχανε δει απάνω στη γη τους, και παριστάνανε πως τον είδανε. Αυτά τα πνεύματα, μέσα στον Πολύ Μέγα Άνθρωπο (δηλ. το Σύμπαν), αντιπροσωπεύουνε τα πνεύματα του Ερμή. Για τούτο, τα πνεύματα του Ερμή ταιριάζουνε πολύ καλά με τα πνεύματα της Αφροδίτης. Δε μίλησα με τα πνεύματα που ζούνε από την άλλη μεριά της Αφροδίτης, που είναι σκληροί και άγριοι. Μα μου φανερώσανε οι άγγελοι από ποιά αιτία είναι άγριοι. Επειδή χαίρονται να κάνουνε παλιανθρωπιές και να τρώνε όσα ληστεύουνε. Μου είπανε ακόμα πως αυτοί οι άνθρωποι είναι οι περισσότεροι γίγαντες, και πως οι κάτοικοι της Γης φθάνουνε ως τον αφαλό τους, και πως έιναι χοντρόμυαλοι, και πως δε νοιάζονται τι είναι ο Ουρανός κι η αιώνια ζωή, και πως φροντίζουνε μοναχά για τη δουλειά τους και για τα κοπάδια τους».

Για τη γη του Άρη: – «Απόλους τους ανθρώπους που κατοικούνε σε αυτό το ηλιακό σύστημα, οι άνθρωποι του Άρη είναι οι καλύτεροι απόλους, γιατί οι περισσότεροι είναι άνθρωποι ουράνιοι, που δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους ανθρώπους της πολύ παλιάς Εκκλησίας απάνω στη γη μας. Μια μέρα, που τα πνεύματα του Άρη βρίσκονταν κοντά μουκι είχανε πιάσει τη σφαίρα του μυαλού μου, τα πνεύματα της γης μας φθάσανε και θέλανε να μπούνε και κείνα σαυτή τη σφαίρα. Αλλά τότε τα πνεύματα της γης μας, γενήκανε σαν αναίσθητα, επειδή δε μπορούνε να συμφωνήσουνε με τα πνεύματα του Άρη. Μου παρουσιάστηκε ένας άνθρωπος του Άρη. Το πρόσωπό του ήταν όμοιο με των ανθρώπων της γης, πλην το κάτω μέρος του προσώπου του ήτανε μαυρο, όχι από τα γένεια, γιατί δεν είχε, αλλά από μια μαυρίλα που έμοιαζε μαυτά. Το απάνω μέρος του προσώπου τους ήτανε ξανθό, όπως η φάτσα των ανθρώπων της γης μα που δεν είναι ολότελα άσπροι. Μου είπανε, πως οι άνθρωποι αυτού του άστρου τρώνε καρπούς, προ πάντων ένα καρπό στρογγυλό, καθώς και λαχανικά. Πως ντύνονται με ρούχα, που τα κάνουνε από τις κλωστές των δέντρων. Μου είπανε ακόμη πως ξέρουν να κάνουνε κάποιες υγρές φωτιές, με τις οποίες φεύγουνε τη νύχτα».

Για τη γη του Κρόνου: – «Οι άνθρωποι του Κρόνου είναι πολύ ταπεινοί, και λατρεύουνε τον Κύριό μας, πιστεύοντάς τον για το μόνο Θεό. Μάλιστα, ο Κύριός τους φανερώνεται μερικές φορές με μια όψη αγγελική, και μαζί σαν άνθρωπος. Οι κάτοικοι του Κρόνο, σαν φτάξουνε σε μια ωρισμένη ηλικία, μιλάνε με τα πνεύματα, που τους διδάσκουν για τον Κύριο, με τι τρόπο πρέπει να τον λατρεύουνε, και με τι τρόπο πρέπει να ζούνε… Μου είπανε πως δε νοι΄ζονται πολύ για την τροφή τους και για τα ρούχα τους, και πως ζούνε  με τα φρούτα και τα λαχανικά που βγάζει η γη τους, και πως όλοι ξέρουνε πως θα ζήσουνε ύστερα από το θάνατό τους. Και πως γιαυτό δε φροντίζουνε για το κορμί τους, παρά μονάχα για την ψυχή τους, που θα πάγει στον Κύριο, και πως γιαυτό δε σαβανώνουνε τα κορμιά των πεθαμένων, αλλά τα πετάνε μακρυά και τα σκεπάζουν με κλαδιά που κόβουνε από τα δέντρα».

Απ’όλα αυτά, συ που διαβάζεις, διάλεξε και πάρε.

(Φώτης Κόντογλου)

Σ.

Φυλές της Νύχτας

Μαρτίου 17, 2009

by-night

Σημείωση:  Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύτηκε (με μικρές διορθώσεις), στο περιοδικό 18-Τριάντα

Μου ζήτησαν να γράψω κάτι για τη νύχτα, τις «φυλές» της, τα κατατόπια, τα συστατικά που απαρτίζουν αυτή τη μαγική «σούπα». Εδώ και μέρες στύβω το μυαλό μου και προσπαθώ να χωρέσω σε μερικές εκατοντάδες λέξεις αυτό που όλοι μας ζούμε καθημερινά, κάθε εβδομάδα, όποτε γουστάρει ο καθένας! Οφείλω να πω πως παρόλο που κάθε άνθρωπος έχει την εντύπωση πως τη νύχτα λειτουργεί και δρα διαφορετικά απότι την ημέρα, σε αυτό το κείμενο θα βρει και κάποιες αναφορές για όλο το 24ωρο, δεν γίνεται διαφορετικά! Αν και υπάρχει αυτό που λέμε «άλλος το πρωί, άλλος το βράδυ», θα δούμε που θα καταλήξουμε σχετικά με αυτό.

Στην πόλη που ζούμε, είναι ελάχιστα τα νυχτερινά μαγαζιά που καλύπτουν πλήρως τα γούστα μας. . Γι’αυτό υπάρχει σοβαρή πιθανότητα στο ίδιο μέρος να βρεθούν διαφορετικοί τύποι ανθρώπων, που υπομονετικά περιμένουν στη σειρά για να γουστάρουν:)

Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί που συναντάμε τις νύχτες στο Ηράκλειο? Τι καπνό φουμάρουν? Επικοινωνούν μεταξύ τους? Κι αν ναι, πως?

Βγαίνεις το βράδυ με την παρέα σου για ένα ποτό. Το που προς το παρόν μας είναι αδιάφορο. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι? Τι κόσμο θα έχει εκεί που θα πας. Αν είναι καλά τα ξύδια του, αν μαζεύει ωραίες γκόμενες. Αν θα ταιριάζεις στο όλο σύνολο. Ή κάτι σχετικό με τα παραπάνω.

Και βγαίνετε. Και πάτε κάπου που γουστάρετε. Αλλά δεν είστε μόνοι σας, υπάρχουν κι άλλοι σαν εσάς, κι άλλοι εντελώς διαφορετικοί από εσάς. Αυτοί που σας κοιτάν με μισό μάτι, και που κι εσείς τους κοιτάτε περίεργα. Ας δούμε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί λοιπόν…

Η διασκέδαση στο Ηράκλειο έχει τη μορφή σούπας. Πηχτή ή νερουλή δε μας αφορά. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι πως έχει κάθε είδος ζαρζαβατικό μέσα, μπόλικα μπαχαρικά και μια μικρή υποψία νοστιμιάς. Αυτό όμως δεν πτοεί κανέναν γιατί ο Έλλην ήταν ανέκαθεν τύπος της ποικιλίας. Μη βαρεθούμε κιόλας…

Ας δούμε όμως μερικά από τα συστατικά της σούπας:

Κάγκουρας (ο)

Συμπεριφέρεται σα μαγνήτης, καθώς έχει την τάση να κολλάει μαζί με άλλους κάγκουρες και να σχηματίζουν παρέες άνω των 15 ατόμων. Διαθέτει ελάχιστα χρήματα στη διασκέδασή του γιαυτό και παρατηρείται το φαινόμενο από τα 15 άτομα που προαναφέραμε, να πίνουν καφέ ή ποτό μόνο οι 4, και οι υπόλοιποι 11 να κάνουν τράκα γουλιές. Είναι εκ φύσεως προκλητικός και αγενής, αλλά δεν έχουμε πρόβλημα με αυτό μιας και εμείς περάσαμε από την εφηβεία κάποτε!

Θα τον συναντήσεις: Στην Πινακοθήκη, καθώς και στα γνωστά και μη εξαιρετέα καφέ της ευρύτερης περιοχής του κέντρου, όπου είναι δεκτός.

Σήμα κατατεθέν: Είμαι σε δίλλημα. Το τσιγάρο ή αυτό το κλασικό κούρεμα-φράχτης? Θα αποφασίσω πιο μετά.

Dress code: Ένα μείγμα από emo, hip hop, και μια πινελιά από αναρχία, με το κλασικό πλέον Παλαιστίνιο φουλάρι στο λαιμό.

Μεταφορικό μέσο: Το κωλοφτιαγμένο παπάκι, απαραίτητο εργαλείο για να βγάλει γκόμενα, αλλά και για να εδραιωθεί ανάμεσα στους όμοιους του. Αν τα πράγματα δεν είναι τόσο ιδανικά, αστική συγκοινωνία και καλά μας είναι…

Πιπίνι (το)

Δε γνωρίζω και πολλά για τη συγκεκριμένη κατηγορία αλλά υποθέτω πως αν ο κάγκουρας είναι η Γη, το πιπίνι είναι η Σελήνη. Τι σημαίνει αυτό. Αδυνατώντας (λόγω ηλικίας και μόνο) να έχει αυτόνομη προσωπικότητα, διαθέτει χαρακτηριστικά αυτόφωτου σώματος. «Όπου με πάει ο άνεμος πάω», αλλά στη φρέσκια version.. Ερωτεύεται σφοδρά, πληγώνει και πληγώνεται, σιγά σιγά μπαίνει στο νόημα της ζωής, πέφτει με τα μούτρα, μιας και το αίμα της βράζει και δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Θα τη συναντήσεις: Όπου υπάρχουν κάγκουρες. Είτε μέσα στην ίδια παρέα, είτε κάπου τριγύρω παρακολουθώντας τον έτσι, για μια κλεφτή ματιά, για κάτι τελοσπάντων.

Σήμα κατατεθέν: Το κινητό της χωρίς αμφιβολία. Μηνύματα επί μηνυμάτων, συζητήσεις επί συζητήσεων, τα τελευταία κομμάτια του Χατζηγιάννη, φωτογραφίες του «έτσι» (και δικές της για το hi5), ring tones, και ένας Θεός ξέρει τι άλλο.

Dress code: Θα μου’ρθει κόλπος. Γεμίσαμε καραμελίτσες έτοιμες να τις πιπιλίσεις μέχρι να λιώσουν. Το περιτύλιγμα ποικίλει. Ανάλογα τη φάση, την ψυχολογία, τα γούστα, και πάει λέγοντας.

Μεταφορικό μέσο: Το παπάκι του κάγκουρα (από πίσω και αγκαλίτσα) και σε κάποιες περιπτώσεις δικό της scooter. Αν και δεν είμαι σίγουρος, έχω την εντύπωση πως προτιμά να πάρει ταξί από το να μπει σε λεωφορείο.

Petsman (ο)

Στενός συγγενής του Superman, αλλά στην εκδοχή «πήξαμε το τυρί και ήρθαμε». Όποιος δεν έχει παρατηρήσει ποτέ του άτομα της συγκεκριμένης κατηγορίας σίγουρα διαβάζει το τεύχος σε κάποια άλλη πόλη, χώρα, ηλιακό σύστημα όπου δεν υπάρχουν macho και ναρκωτικά…

Είναι παντού, και όχι μόνον αυτό αλλά φροντίζουν και με κάθε τρόπο να κάνουν αισθητή την παρουσία τους! Είναι το αλατοπίπερο της Ηρακλειώτικης νύχτας!

Θα τον συναντήσεις: Συνήθως στην 62 Μαρτύρων, αλλά αυτό τις πρώτες βραδινές ώρες. Μόλις κάνει κεφάλι κατευθύνεται προς το κέντρο, αναζητώντας πιο high σκηνικά, άντε και κανένα καυγά.

Σήμα κατατεθέν: Gold. More gold… σε μορφή καδένας και κωσταντινάτου της γιαγιάς, φορτωμένο στο δασύτριχο μπέτη του.

Dress code: Όνομα Νώντας. Πουκαμισάκι-παρακμή, στιβάνι με 15 ζάρες χειροποίητο με υπολείμματα καβαλίνας, τζινάκι. Τι ξέχασα? Μάλλον τίποτα, είναι όλοι τους ίδιοι!

Μεταφορικό μέσο: Ο περιβόητος «αγρότης». 2 σε 1. Και για να κουβαλάμε το λίπασμα, και για να καβαλήσουμε το πεζοδρόμιο προκειμένου να παρκάρουμε όπου γουστάρουμε. Εξτρα: Φιμέ τζάμι για prive στιγμές μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, αυτοκόλλητα με την Κρήτη, και σαρίκι κρεμασμένο στον καθρέπτη.

Εναλλακτικοί (οι)

Εκδοχή α’

Εδώ το θέμα σηκώνει συζήτηση. Είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθενός να διαμορφώσει την κατηγορία. Σα custom μηχανή. Σε γενικές γραμμές πάντως μπορούμε να πούμε πως όσοι θέλουν να λέγονται έτσι, μόνο εναλλακτικοί που δεν είναι τελικά. Όλοι ανήκουμε κάπου και κάθε κλίκα έχει και τα στερεότυπά της. Από αυτό δεν ξεφεύγει κανείς. Τουλάχιστον μέχρι να ανακαλύψουμε πως η τηλεόραση έχει και «off».

Θα τους συναντήσεις: Αναλόγως τη φάση. Για κουβεντούλα στο Fix. Για γκομενοδουλειά στην Ουτοπία. Όμως δεν θα πουν όχι και σε ένα καλό μεζεδάκι, σε κάποιο από τα τόσα μεζεδοπωλεία της πόλης. Να σημειώσουμε πως μετά το τρίτο κιλό οι ποιητικές ανησυχίες εξανεμίζονται, το στυλ Καβάφη γίνεται στυλ Βαμβακάρη και ούτω καθεξής.

Σήμα κατατεθέν: Το υφάκι «από εδώ πάνω που είμαι, όλα μοιάζουν τόσο μικρά, τόσο ασήμαντα»

Dress code: Δίνουν έμφαση στο πάνω μέρος του σώματος, και ιδιαιτέρως στο κεφάλι (κασκόλ, κοκάλινο γυαλί, κούρεμα ποιητικό.

Μεταφορικό μέσο: Μέτρια πράγματα. Αν και ένας άνθρωπος του πνεύματος περιφρονεί τα υλικά αγαθά, ένα αυτοκινητάκι για την πόλη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ίσα-ίσα, είναι αναγκαίο για τις κυριακάτικες εξορμήσεις εκτός πόλεως…

Εναλλακτικοί (οι)

Εκδοχή βου’

Τελείωσαν το Λύκειο, είναι φοιτητές και ξαφνικά ανακάλυψαν πως μπορούν να έχουν δική τους ολοκληρωμένη φιλοσοφία και άποψη. Ο κόσμος με την τωρινή του μορφή δεν τους γεμίζει. Μακάρι να είχαν γεννηθεί στα 60’s-70’s και να κάνουν ό,τι γουστάρουν. Με σαφείς επιρροές από διάφορα πολιτικά εγχειρίδια, δηλώνουν αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, αριστεροί, αριστεριστές, αριστερόχειρες, κομμουνιστές, ρατσιστές, ξενοφοβικοί, αντιαμερικάνοι, αντιλαλούνε οι φυλακές…

Σνομπάρουν με κάθε δυνατή ευκαιρία το δυτικό τρόπο ζωής και σαλτάρουν με την παραμικρή υποψία πως γίνονται ένα με τη μάζα.

Θα τους συναντήσεις: Σε συγκεκριμένα μέρη, παραπλεύρως των κεντρικών δρόμων της πόλης, στην πινακοθήκη, σε σπίτια, καταλήψεις, γενικά σε μέρη οπου νοιώθουν άνετα και βρίσκουν ομοϊδεάτες.

Σήμα κατατεθέν: Τα γνωστά και μη εξαιρετέα All Star, κατά προτίμηση σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Απορία: Αφού καταδικάζουν κάθε τι το εμπορικό, καπιταλιστικό και πάει λέγοντας, πως είναι δυνατόν να φοράνε ένα από τα Νο1 trademark της Αμερικής?

Dress code: Τα πάντα. Κυριολεκτικά. Από baggy με σακάκι και σχολική τσάντα στην πλάτη, φούστα με κολλάν και Star-άκια, κλασικά φούτερ με κουκούλα

Μεταφορικό μέσο: Ό,τι κινείται γαμιέται και ό,τι μένει ακίνητο βάφεται. Δημοφιλές όχημα για τη συγκεκριμένη κατηγορία είναι το ποδήλατο, αλλά και το παπάκι, με το αμάξι να φτάνει τελευταίο και καταϊδρωμένο, αποτελώντας αγαθό για τους λιγότερο «ενναλακτικούς» (παύλα) περισσότερο καπιτάλες.

Geek (άκλητο)

Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και της τεχνολογίας, και σίγουρα οι geeks είναι γνήσια παιδιά της εποχής τους. Ότι αφορά τους υπολογιστές, τα κινητά τηλέφωνα, το Διαδίκτυο, τα παιγνίδια (online και μη) είναι γιαυτούς ότι είναι για εμάς το ο ύπνος. Κάτι φυσιολογικό και ζωτικής σημασίας ταυτόχρονα. Ρώτα τους ό,τι θέλεις. Θα χαρούν να σου παρουσιάσουν το εύρος των γνώσεών τους, πολλές φορές γαρνιρισμένο με δόσεις χιούμορ τόσο παράξενου, όσο μια δεξαμενή με νερό στη Σαχάρα.

Θα τους συναντήσεις: Geeks και νυχτερινή διασκέδαση είναι ένας περίεργος συνδιασμός. Μπορούν να πάνε παντού με παρέα, αλλά παρουσιάζουν περίεργα φαινόμενα όσον αφορά την κοινωνική τους συμπεριφορά.

Σήμα κατατεθέν: Η γλώσσα στην οποία συννενοούνται. Δείγμα της εφυίας τους και των προχωρημένων γνώσεών τους. Σα να ανοίγεις συζήτηση με τραπεζίτη για μακροοικονομία. Την κάτσαμε…

Dress Code: Well, εδώ κυριαρχεί η γοητεία της απλότητας. Συνήθως πρωτοτυπούν με τα hand made T-shirts, οπου αναγράφονται οι πιο καμμένες ατάκες της πιάτσας. Παράδειγμα «My hard disk is bigger than yours». Το πιάσατε το υποννοούμενο?

Μεταφορικό μέσο: Ποιός χρειάζεται ένα τέτοιο, όταν από το pc του μπορεί να πάει όπου θέλει?

Σαραντάρα (η)

Τα βέλη του Έρωτα έχουν να την χτυπήσουν εδώ και δεκαετίες και αποφάσισε να βγει παγανιά.

Βγαίνει όχι μόνο για να τα σπάσει, αλλά και για να ξαναζήσει την προ πολλού περασμένη (αλλά ποτέ ξεχασμένη) νιότη της.

Θα την συναντήσεις: Κυρίως στα μεγάλα club της πόλης, παρέα με άλλες σαραντάρες, να κοζάρει τριγύρω για τζόβενα, ή να φλερτάρει με το barman.

Σήμα κατατεθέν: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Αλήθεια σας λέω…

Dress code: Κυριλέ. Πολύ κυριλέ. Όχι για κάποιο ιδιαίτερο λόγο, απλώς έχει την οικονομική δυνατότητα να είναι έτσι. Και δώστου Louis Vitton, και Prada και δεν ξέρω και γω τι…

Μεταφορικό μέσο: Αυτοκίνητο, πολυτελές συνήθως.

Σαραντάρης (ο)

Είναι (σχεδόν) στην ακμή του. Πιάνει την πέτρα και τη στρίβει. Οικονομικά ανεξάρτητος, οικογενειάρχης, έχει κάνει όλα όσα πρέπει, και τώρα είναι καιρός να κάνει όσα θέλει.

Θα τον συναντήσεις: Σε μέρη οπου μπορεί να έχει πρόσβαση σε γυναίκες με ηλικία μισή από τη δική του. Τόσο απλά.

Σήμα κατατεθέν: Αυτή η υπερβολική σιγουριά που διαθέτει. Αυτός ο αέρας τύπου «είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω» που σπάει κόκκαλα, τραβάει τα βλέμματα και κάνει τα κοριτσάκια να πέφτουν ημιλιπόθυμα.

Dress code: Παρόμοια γούστα με αυτά της σαραντάρας, με περισσότερες παραλλαγές όμως. Πότε σπορτίφ, πότε κυριλέ, πότε μια υποβόσκουσα δόση από Petsman, πότε απο δω, πότε απο κει… η κλιμακτήριος είναι κοντά και είναι αναποφάσιστος για όλα.

———–(έχω σκεφτεί κι άλλες κατηγορίες αλλά είμαι way beyond στις λέξεις…)———————–